VPRO Dorst Archief (2010-2012)

Ted Pouls omschrijft zijn buurtsuper.

Sinds mei 2010 woon ik in een containerpark aan de Wenckebachweg in Amsterdam-Oost (Duivendrecht volgens sommigen, Utrecht-Noord volgens anderen). Wij, bewoners, zijn gezegend met een fietsenmaker, wasserette met hindoestaanse muziek, eetgelegenheid en een supermarkt.

De supermarkt is eigenlijk een combinatie van een nacht- en buurtwinkel. De Keet is onderdeel van de Troefmarktformule, een bedrijf dat zich naar eigen zeggen richt op “gezinnen, tweeverdieners en ouderen”. De “speciale kennis van het marktgebied” ontbeert de eigenaar van de Keet, er wonen hier immers voornamelijk studenten. De eigenaar van de keet is een West-Friese ‘white trash’ familie, in de tijd dat ik hier woon heb ik slechts drie vaste karakters in het personeelsbestand van de Keet kunnen ontdekken. Karakters ja, want dat zijn ze.

De Coke verslaafde is een magere man van ongeveer 35 jaar oud. Hij is altijd enorm opgefokt en hyperactief. Voordat ik het door heb heeft hij het immer verrassend hoge totaalbedrag van mijn boodschappen al op het PIN-apparaat ingetoetst en mij een reden gegeven om de dag met een flinke dosis zelfhaat voort te zetten. De coke verslaafde is het jongste broertje van de familie.

Big Momma is zeer waarschijnlijk de oudere zus van de coke verslaafde. Ze is enorm in zowel haar omvang als persoonlijkheid en heeft delegeren tot haar kerncompetentie gemaakt. Big Momma zit het liefste op de kruk naast de vitrine met saucijzen- en frikandelbroodjes (die ze na sluitingstijd waarschijnlijk allemaal door haar slokdarm ‘afschrijft’). Als ik mijn boodschappen af wil rekenen en aangeef te willen pinnen berekent ze mij (en echt alleen mij) 50 cent pinkosten in plaats van de gebruikelijke 25 cent. Wanneer ik klaar ben en haar venijnig nog een prettige dag wens werpt ze me een valse glimlach toe waardoor haar goudgele tanden even van het licht kunnen genieten.

De Vader is het vaakst aanwezig in de Keet. Hij is een kleine, dikke man en waarschijnlijk de oudere broer van Big Momma en de Coke verslaafde. Hij is de enige van de drie met een gezin. De Vader doet me altijd een beetje aan een tuinkabouter denken. Verder is hij wel aardig.

Supermarkt de Keet is daarnaast ook nog een werkplaats voor jongeren met een Wajong-uitkering, iets dat leidt tot een uithangbord met teksten als “verse broodje” of “peuken en shag”.

In tegenstelling tot de strategie van de Troefmarktformule is het assortiment van de Keet afgestemd op “de dagelijkse behoeften van studenten en het passerende werkvolk”. De Keet heeft ook de hoogste concentratie calorieën en E-nummers per vierkante meter. Dit maakt de Keet altijd een aantrekkelijk alternatief op de talrijke blauwe maandagen in mijn leven.

De Keet doet over het algemeen niet aan aanbiedingen, ze prijzen alleen houdbare producten af die het einde van hun tweejarige houdbaarheidsdatum naderen. Zo staan er sinds vier weken een paar literflessen shampoo bij de kassa voor 99 cent. Het heeft me geveinsde interesse gekost om erachter te komen dat het geen allesreiniger maar shampoo was.

Ik wil niet het beeld doen ontstaan dat de Keet eigenlijk een plek is die je moet mijden, ze hebben namelijk de lekkerste verse broodjes van alle supermarkten in Amsterdam. De brownies hebben zelfs zo’n hoge dichtheid dat ik er ooit bijna in gestikt ben, superieure kwaliteit dus.

Supermarkt de Keet zorgt vaak voor een dilemma als ik trek heb, fiets ik twee kilometer naar de Albert Heijn? Of ga ik voor een overpriced theaterbezoekje? De Keet is vaak een lichtpuntje op sombere dagen, na een flitsbezoek van 3 minuten bedenk ik me weer dat het altijd erger kan.