VPRO Dorst Archief (2010-2012)

Ze kunnen geen kant op tot ze zijn overgestoken. Op de langste fietsbrug van Nederland, de Nesciobrug in Amsterdam, interviewt Eileen Ros de fietsers. Een momentopname van de gedachten, het geluk en de bestemming van toevallige passanten op een Hollandse middag.

Jeroen

“Ik kom van een computerscherm in Amsterdam-Oost!”, grapt Jeroen (41). Een rechthoekige laptoptas bungelt aan zijn oudeherenfietsstuur. Jeroen komt van zijn werk als marketingmanager bij huizensite Funda.nl en is daar blij mee. “Het was altijd al een droom iets met communicatie en digitale media te doen.” Was er dan al Internet in uw tijd? “Nee, ik heb beide periodes meegemaakt. Met is opener, zonder geeft meer menselijk contact. Ik kan niet meer zonder! Elke dag check ik ’s ochtends al fietsend op de brug mijn mail op de Blackberry, ’s avonds pleeg ik onderweg naar huis nog wat telefoontjes.” 24-7? Jeroen trapt stevig door. Hijgend: “Poeh, zware rit! Jazeker, lange werktijden, vertel mij wat.” Gelukkig? “Wel gelukkig hoor. Whoeps!” Jeroen’s stuur helt gevaarlijk naar de andere weghelft waar een jonge vrouw in skinnyjeans lachend voorbij raast.

Femke

Femke (24) heet de jonge vrouw, die geen haast heeft maar ‘voordewind’, zo vertelt ze wanneer we naast haar fietsen. Ze is onderweg naar huis van haar baan als maatschappelijk werkster. Wind waait door haar lange bruine haren, die ze met één hand uit de ogen houdt. “Of ik mijn baan leuk vind? Ja hoor, je moet alleen wel stevig in je schoenen staan. Mensen komen bij je voor advies, maar je kunt ze niet redden.” Jeugdwens? “Wil je dat echt weten?” Femke lacht en laat een hand zakken waardoor haren in haar gezicht waaien. “Die wind! Actrice wilde ik worden. Kleinkunstacademie, toneelschool.. ik zag het helemaal voor me. Maar ik durfde niet. Samen met al die ik-wil-heel-graag-gezien-worden-kinderen zag ik mezelf piepklein worden.” Competitie is niks voor jou. “Niet als het om het podium gaat. Dat moet vanzelf gaan, uit je hart. Ach, ik ben wel blij met wat ik doe. Nu ga ik naar huis. Zalm maken met pasta!”
En weg is Femke voor de wind.

Sander

Sander (28) heeft sluik blond haar, een wit shirt en fietst op een feloranje fiets de andere kant op. Wind tegen. Sander werkte in de jeugdhulpverlening, zoals hij met drukke handgebaren vertelt, en komt nu van zijn werk als leerplichtambtenaar in de Bijlmer terug gefietst. U ziet er niet streng uit. “Nee, dat hoeft ook niet. Het gaat om het goed begeleiden en coördineren. Daarin een rechte hand voeren is wel vereiste”, zet hij in rustige zinnen uiteen. Onder ons vaart een binnenvaartschip van rederij ‘De verwachting’. Best een mooi schip, bloemetjes op het dek, oude katrol, een vrouw in luipaardbikini.. Maar Sander ziet niks want zijn telefoon gaat. “Hallo? Hoi met mij, ik heb even geen tijd. Fietsinterview. Wat? Ja, nee, dat leg ik nog wel uit. Moet nu hangen.” Sander drukt op een toets van zijn telefoon die niet direct reageert, vloekt, probeert het nog een keer en kijk dan wat verstrooit op. “Waar was ik? Oja, nog even over dat strenge. Ik ben toch wel streng hoor, bedenk ik me. Soms moet het. Vooral als de zomer er weer aankomt en ouders hun kinderen veels te vroeg willen meenemen op vakantie. Dan zeg ik: ‘ho ho, dat gaat zomaar niet’. Ze zijn zo belangrijk, die laatste schooldagen.” En daarmee basta. Geen vervroegde vakanties als het aan Sander ligt. De ambtenaar grijnst. “Maar vroeger wilde ik piloot worden, en het liefst nooit meer naar school!”

Mark

Wat Femke niet deed deed Mark (49) wel. Hij studeerde af aan de Toneelschool van Amsterdam en werd acteur. Bruine krullen, gympen en vriendelijke lach, dat is Mark in het kort en hij is op weg naar zijn vriendin in de Vondelstraat. “Een verdomd eind als je het mij vraagt, 40 minuten, als het tegenzit 50. Maar heb hulp van Adelle.” De acteur in polo wijst naar twee bungelde oordopjes. Altijd al acteur willen worden? “Ja altijd al.” Nooit podiumangst? “Nooit. Anders had ik geen acteur willen worden. Het zit em in de herhaling.” Dat je het aandurft? “Nee, wat je als acteur goed maakt. Het hardop herhalen van teksten. Opnieuw en opnieuw en weer opnieuw. Soms zie je mensen murmelend in zichzelf praten. In de tram of op de fiets. Die zijn niet gek; die zijn acteur.” Teksten in zijn hoofd stampen doet Mark elke dag. “Je moet alles zo vaak herhalen dat het nieuwe woorden worden als je ze uitspreekt. Door de herhaling wordt alles namelijk zo erg vanzelfsprekend, dat het onderdeel is geworden van jezelf als je praat. Volg je het nog?” We volgen het nog. Veel plezier bij je vriendin. Tot ziens.

Christa

Brug af gaat Mark, brug op fietst Christa (47), in nette witte broek met gefronste blik. Een blauwe damesfiets met ingeklapt kinderzitje achterop is waar de huisarts op rijdt. Haar beroep is ‘één groot avontuur’. “Je weet nooit wat je te wachten staat”, vertelt ze in net ABN. “De ene keer een keelontsteking, de andere keer een depressie. De wereld loopt als een film aan je voorbij en jij mag steeds even op ’stop’ drukken.” Mooie woorden hoor. “Het is een hobby. Ik wilde het van kinds af aan worden. Alleen de geur al wanneer ik bij de dokter zat.. Heerlijk. Ethanolachtig. Gek genoeg ruik ik het nu niet meer. Misschien zit ik er te vaak in.” Dan neemt ze afscheid. “Ik moet opschieten, kinderen van school halen.”

Odilee

Tijd om uit te rusten hebben ook wij niet. De wind is te hard. We moeten naar de W.C. Die er niet is. Pas aan de andere kant, maar dat betekent van de brug af. Dat moet dan maar. Onderweg komen we nog wel een markante dame tegen. Eentje met zwarte make-up bij de ogen en de haren zwart geverfd, maar geen alto; door hoge modieuze pumps, legging en nette jas. Eerder type kunstenaar. Onilee (23) heet ze, op z’n Canadees. “You know, I work at an interior architecture company. As an assistant. Designing landscapes and interiors of hotels -or making stories behind the designs.” Net niet raakt Onilee met haar trappers de grond. Na een paar weken in Nederland kocht Onilee een fiets. “It took me loads of time to get the right bike! I wanted to be ‘real Dutch’, you know, to go along the road with you guys.” Onilee hier oud worden? Onilee denkt na. Even is het stil. “Well, first I want to finish my masters in Interior Design in Manatona, Canada. Afterwards I really want to go back to the Netherlands. Your designclimate is way more open then ours in Canada. Makes me happy!” Onilee steekt een duim in de lucht en slipt langs een groepje wandelaars door de bocht de brug af.

Het groepje wandelaars bestaat uit dames met hoofddoeken en kleurige jurken die de wandelschoenen hebben aangetrokken. We zijn nieuwsgierig. Waar hebben ze het allemaal over? Maar helaas, we doen een fietsinterview en de vrouwen lopen. Het blijft bij een kort ‘hallo’.