The official Arabic competition for dictatorships 2011-2012

De winterstop is pas net voorbij of de Midden-Oosten competitie is alweer in volle gang. ‘De geest is uit de fles’, zeggen de analisten. Er staat dit seizoen dan ook veel op het spel en het belooft een spannende strijd te gaan worden. Twee seizoenen geleden zagen we Iran de competitie domineren met een aantal indrukwekkende fysieke repressies. Als gevolg van de recente executie van de Nederlands-Iraanse Zahra Bahrami , en de daarop volgende terugtrekking van twee Nederlandse ambassadeurs, heeft Iran zijn nummer één positie voorlopig nog stevig in handen. Oud-dictator en Midden-Oosten expert Jorge Videla zei er het volgende over: ‘Iran staat al jaren fier bovenaan. Dit heeft het voornamelijk te danken aan Alatojah Ali Khāmene’i en zijn assistent Ahmadinejad die al meer dan drie decennia lang een zeer effectief Shariah-beleid voeren. Iran is een topdictatuur’.

Op gepaste afstand op de tweede plek staat nu: Saoedi-Arabië, een absolute monarchie. Koning Abdullah, die het afgelopen jaar een niet onverdienstelijke zevende plek innam op ‘The World’s 10 Worst Dictators list’, zet zich jaren lang met succes in voor minder vrouwenrechten. Er is overigens in de Arabische pers enige onduidelijkheid over de fysieke toestand van de koning. Er gaan namelijk geruchten de ronde dat de vorst zou zijn overleden. Mocht dit het geval zijn dan laat Koning Abdullah in ieder geval een zeer gezond dictatoriaal regime achter. Saoedi-Arabië wordt op de voet gevolgd door Libië, die afgelopen zondag weer, tijdens een volksprotest in de tweede hoofdstad Benghazi, liet zien hoeveel talent het in huis heeft. Met behulp van de regeringstroepen en (volgens interne bronnen) Afrikaanse huurlingen is de volkswoede systematisch tot bedaren gebracht. Volgens Human Right Watch zijn er tenminste 173 dodelijke burgerslachtoffers gevallen. Spandoeken met daarop leuzen zoals ‘Gadaffi , you make Hitler look human’ en ‘Obama, this is about humanity not oil. Please help!’ laten dan ook zien dat Libië terecht in de top van de competitie staat.

In de subtop vinden we landen zoals Syrië en Soedan die tot op heden op solide wijze hun positie hebben weten te behouden. Opvallend is de comeback van Irak, die met een zesde plek een mooie middenmoter is geworden. Na de destrastreuze inval van de Verenigde Staten in 2003 en vertrek van de zeer ervaren dictator Saddam Hussein, is het land weer langzaam aan het opkrabbelen. Tijdens een interview met de Amerikaanse nieuwszender CNN gaf de Iraakse oud-premier Iyad-Allawi aan geen zitting te nemen in het nieuwe kabinet van premier Nuri al-Maliki. Volgens Allawi zal de beloofde deling van de macht er niet komen. ‘Er is een nieuwe dictatuur in de maak in Irak’, concludeerde Allawi dan ook. De degradatie naar democratie laat voorlopig nog even op zich wachten.

Het is bekend dat dictaturen vaak problemen hebben met hun opvolging. Landen waarin dictators dreigen te vallen lopen dan ook extra gevaar. Daarmee komen we dan ook meteen in de laagste regionen van de competitie terecht: de gevarenzone. Het is daar momenteel erg druk. Landen als Bahrein, Tunesië ,Jordanië en Jemen vechten om hun lijfsbehoud, maar het gevaar van degradatie is voor sommige bijna onvermijdelijk. Het ziet er naar uit dat Jemen, onder leiding van Ali Abdullah Saleh, als eerste uit het Algemeen Klassement dreigt te vallen. Volgens Britse en Ierse wedkantoren loopt Abdullah Saleh de grootste kans te worden afgezet. Dit is voornamelijk gebaseerd op zijn recente uitspraak om zich in 2013 niet opnieuw verkiesbaar te stellen. Door velen wordt dit gezien als een ‘zwaktebod’ en ‘niet dictatorwaardig’ gedrag.

Kortom, let the games begin!