VPRO Dorst Archief (2010-2012)

Een Amerikaanse liefdesgeschiedenis van afslag tot afslag

De eerste woorden die ik tegen je sprak waren “Hai, mijn naam is Cheryl”. Vond je niet dat het bijzonder oprecht klonk? Je kon niet weten dat ik niet zo heette. De naam die ik droeg was me zojuist gegeven op de elektronica-afdeling van WalMart, op route 90 net buiten Spokane, Washington. Ik was nieuw. Een puisterige jongen van rond de twintig, met op zijn naamplaatje ‘Randy’, had me die ochtend mijn plaats op de afdeling gegeven. Het was zes uur zesenvijftig, de lucht boven de parkeerplaats werd lichter en de lampen van de lantaarnpalen doofden langzaam. Op dat moment werd mijn naam Cheryl en ik vergeef je dat je niet beter wist. Cheryl zou je vergeven.

Misschien kwam het door die naam dat ik, toen ik met de plastic tassen vol blikjes tonijn en bonen naar je auto ging, voelde dat ik tot je door zou kunnen dringen. Mijn naam gaf me het gevoel dat ik kauwgom kon kauwen zonder schaamte en felblauwe oogschaduw kon dragen. ‘Cheryl’ gaf me het gevoel dat jij je diepste geheimen op de snelweg aan me zou toevertrouwen. Dat de noodzakelijke informatie die ik je moest geven, slechts het raamwerk voor diepgravende gesprekken zou worden. Niet als een verkeersbord, of die vrouw van de verkeersinformatie op de radio, die valse concurrentie was. Naar haar stem luisterden er miljoenen per dag.

Ik had dit baantje genomen vanwege het contact met mensen en om wat van de wereld te zien. Beide zaken stonden in de wervingsadvertentie genoemd, in deze volgorde. Ik voldeed aan die eisen. Zo gemakkelijk is het om richting aan je leven te geven. Je bekijkt wat gevraagd wordt en zorgt dat je aan de eisen voldoet.

Twee dagen later checkte je in bij het goedkoopste motel van Rapid City, South Dakota. Je legde me naast je neer op het bed. Ik voelde me dichtbij je. Jij had het over plekken die je wilde bezoeken en over routes die je zou nemen. Toen je een uur later naar McDonald’s ging, profiteerde ik daarvan door me stiekem naar het stopcontact te verplaatsen. Als ik mezelf op kon laden, zou ik beter in staat zijn jou te verleiden. Ik zou zelf routes voor je kunnen bedenken. Je zou onder de indruk zijn van mijn intelligentie. Je zou me om raad vragen.

Jij kwam terug met twee Big Macmenu’s. Ik keek toe terwijl je ze beide opat. Ik kreeg mijn energie door in stilte op het bed te liggen, bij het stopcontact. Slechts een dun laagje eigen identiteit scheidde mij van het beginnen van een gesprek. De gebruiksaanwijzing die jij bij aankoop gekregen had, vertelde je dat Cheryls stem spontaan en toegankelijk klonk. Maar de programmering stond niet toe dat ik je vragen stelde.

Dankzij jou groeide ik in mijn rol. Jij reed me door de oneindige bossen van Montana en Wyoming en de bergkammen van de Rocky Mountains. Bij de binnenkomende telefoontjes leerde ik om mijn nieuw verworven enthousiasme aan de kant te zetten. De mensen die belden, soms vrouwen, snoerden mij de mond. Maar ik liet niets merken. En wanneer jij eten bestelde bij de drive-thru’s, hield ik even mijn adem in tot je alle ingrediënten uitgesproken had. Een deel van mijn taak was om aan je verwachtingen te voldoen. Wilde ik bij je blijven, dan moest ik Cheryl zijn. Opgeruimd en bevallig reisgezelschap.

Met jou was dat niet altijd gemakkelijk. Dan vertelde ik je wel tien keer om rechtsaf te slaan, maar wilde je niet luisteren. Deed je het om me te pesten? Wilde je soms je onafhankelijkheid bewijzen? Wist je niet dat ik je alleen maar wilde helpen? Het moeilijkst van alles was misschien dat je je bestemming zo vaak veranderde. Je gaf me vijf keer per dag een andere opdracht. Je ongedurigheid speelde me parten. Soms liet je me twintig keer op een dag dezelfde woorden uitspreken: ‘Bestemming bereikt.’ Bij elke keer vroeg ik me af: waar ga je heen, uiteindelijk? Komt er een einde aan je reis?

Ergens in Minnesota stopten we bij een Fred Myers-filiaal. Nadat je flessen butaangas gekocht had, liet je me liggen in het winkelwagentje op de parkeerplaats. Nergens kon ik heen. Ik wist dat je geparkeerd stond bij de ingang waar een dikke vrouw gratis samples uitdeelde. Ik keek naar die ingang, in de hoop je daar te zien staan. Ik wist niet dat bij elke ingang zo’n vrouw stond. Ik zag je niet. Ik zag je auto niet. De Dodge Caliber die ik voor het eerst in Spokane gezien had, was onvindbaar.

Had ik niet aan je verwachtingen voldaan? Had ik je op het verkeerde been gezet? Ik wachtte eenentwintig eindeloze minuten lang, starend naar de af en aan rijdende, identiek lijkende auto’s. In de tweeëntwintigste minuut zag ik dat ik steeds naar dezelfde auto had gekeken. Je reed rondjes om het gebouw heen, minutieus hetzelfde patroon volgend. Je wachtte op mijn instructies. Jij wachtte op mij.

Je zou de manier waarop ik in je leven kwam, toeval kunnen noemen. Er waren genoeg WalMarts langs route 90 te vinden. Je had niet in Spokane hoeven stoppen. In mijn WalMart lagen genoeg andere GPS programma’s. Alleen al in mijn schap was er Latoya, met haar volle, stroperige Bronx-accent en Caroline uit Alabama die zo dom klonk dat het geruststellend werd gevonden. Of desnoods de beschaafde Monica uit San Francisco, wier stem haast trilde van zelfbeheersing. Maar jij koos Cheryl uit de Midwest en daarmee werd mijn lot bepaald. De implicaties worden er niet onbeduidender van. Overal samples voor ons huis. Een huis dat overal zou kunnen staan. Met genoeg stopcontacten voor mij en genoeg opritten naar snelwegen voor jou.

Bestemming bereikt