“Bullshit. Allemaal leuk en aardig, maar zoiets als wat jij beschrijft en meent te beleven bestaat en bestond niet. En zal dat ook niet snel doen, vrees ik. Poep. Dat is het. En windjes die je niet kan laten.”

“Maar ze kan meer dan zes basisspelers van Oranje noemen, is evenzeer een Bourgondiër als ik en….”

“Ze houdt van lekker eten en drinken. Nog meer dooddoeners?”

“Ja. Deze heeft echt dingen gezien en meegemaakt. Wereldreizen en littekens. Alles.”

“Zeker en vast. Maar wil je nou nog weten waarom het geen vlinder zijn?”

“Goed, verpest het maar.”

“Je gelooft dat je verliefd bent en daarom zo’n ongekend aangenaam en tegelijkertijd ongemakkelijk gevoel in je buik voelt? Niets van dattum. Niet dat ik niet geloof dat je gevoelens voor deze kleine Thaise ontwikkelt, maar ik vind het haast verontrustend dat je denkt dat er een causaal verband tussen deze zaken bestaat.”

“Hoezo?”

“Omdat dit van de naïviteit getuigt die kleine kinderen hebben. Geloven dat de moeder van Bambi het overleven zal. Dat werk. En dat terwijl je al tweeëndertig bent, Henny. Je zou beter moeten weten.”

“Aha. Maar waarom komen die vlinders dan niet door mijn verliefdheid?”

“Even ter controle. Als je bij haar slaapt, of zij bij jou in de buurt is, ga je dan even vaak naar de wc als ze nergens te bekennen is?”

“Ja, ik denk het wel.”

“Neem je er ook de tijd voor? Haast en spoed doet de stoelgang zelden goed, dat is je hopelijk bekend?”

“Nee, misschien sla ik geen krantje open…”

“Aha! Dit is het eerste bewijsstuk! Zijn jullie al zover dat jullie windjes laten in elkaars gezelschap?”

“Nee, dat zou walgelijk zijn.”

“Meer hoefde ik niet te weten. Aangezien jij een goede indruk wil maken op deze gepromoveerde afhaal-Chinese, raak je verstopt in de buurt van wat jij denkt dat nummer één op de menukaart is. Dat is heel normaal en vast ook nog natuurlijk. Het is alleen onzin om te veronderstellen dat dit hele vlindergebeuren tot stand komt door het gevoel wat ze in je los maakt. Het is in feite niets meer dan een fysieke reactie. De vlinders waar je het gevoel door krijgt dat je weer een puisterige vijftienjarige bent, dat zijn de windjes die je niet laat en de drollen die je niet legt.”

“Nu ben je niet alleen pervers, maar ook nog eens buitengewoon kwetsend.”

“Laat me even voorspellen hoe dit verder gaat. Over een half jaar, of hoe lang deze onzin ook mag duren, is er het soort gewenning ontstaan waardoor de gêne verdwijnt. Dan ben je weer je ranzige Jij en denk je dat die vlinders plaats hebben gemaakt voor liefde. Terwijl je maag opgelucht is dat hij weer naar welbevinden mag verteren.”

“Maar het is niet gevaarlijk? Dat ik er geen aandoening aan overhoud?”

“Zolang zij die niet op je overbrengt lijkt me die kans erg klein. Een dergelijk geval is tot op heden althans niet bekend.”

“Gelukkig maar.”

“Jij dacht van wel? Ik bedoel, zo vies is het allemaal ook weer niet.”