VPRO Dorst Archief (2010-2012)

Stel je voor: een normale dag in de stad. Trams en mobiele telefoons die tingelen, fietsers die foeteren en automobilisten die toeteren. Niets aan de hand. Totdat opeens alle deuren opengaan en het Centraal Station overloopt van mensen die afkoersen op de Dam. Het zijn jongeren met mobiele telefoons, spandoeken en een missie. Ze willen iets, iets anders. Verandering. Geen discussies meer over wie wat van wie heeft afgepikt en terug moet geven, over wie het engst is en wie het bangst, maar gesprekken over het co-creëren van de toekomst. De toekomst die hen in woorden wordt toegedicht en in daden.. tja.  

Het duurt exact 37 minuten voordat de Dam blond, zwart, bruin en rood ziet van de mensen. Dan begint het scanderen: ‘Weg met zwart/ wit! Wij kunnen beter dan dit!’ Het plein verandert in een megafoon waarvan het geluid met ieder woord aanzwelt: ‘Wij gaan nog niet naar huis! Nog lang niet, nog lang niet! We gaan nog niet naar huis, want onze toekomst is nog niet pluis!’ De stemmen golven over de stad, de grachten, doen wiebelige panden nog een millimeter de grond in zakken voordat ze worden opgepikt door de microfoons van televisiehelicopters. De wereld kijkt toe vanaf digitale hekjes terwijl er in bezwete kamers flip-overs worden gevuld met veroordelingen, halfslachtige oplossingen, manipulatie. Opgeschreven, doorgekrast, opgeschreven, doorgekrast, opgeschreven, doorgekrast. Zestien uur en drie stiften later worden de kroketten en de realiteit rauw geserveerd; ze zullen moeten leren luisteren. 

Hmm nee, opnieuw.  

Stel je voor: een normale dag in de stad. Trams en mobiele telefoons die tingelen, fietsers die foeteren en automobilisten die toeteren. Niets aan de hand. Totdat opeens alle deuren opengaan en het Centraal Station overloopt van groepjes mensen die afkoersen op de Dam. Het zijn jongeren met mobiele telefoons, spandoeken en een (persoonlijke) missie. Ze willen iets, iets anders, voor zichzelf. Verandering, voor zichzelf. Meer discussie over wie wat van hen heeft afgepikt en terug moet geven en over wat hen bang maakt. De toekomst op de eerste plaats. Dat grote zwarte gat dat hen wordt toegedicht, waarin ze allemaal iets anders zien en dat geen routebeschrijving bevat. Helaas. 

Het duurt exact 37 minuten voordat meningen en wensen op verschillende plekken op de Dam zijn neergedaald. Dan begint het scanderen: ‘Weg met Sinterklaas! Zwarte Piet was een slaaf!’, ‘De Islam staat voor vrede! Laat me in vrede leven!’, ‘Kennis is macht, tijd is geld! Geen van beide is voor ons weggelegd’, ‘Dieren voelen ook pijn en angst! Diervriendelijkheid duurst het langst!’ en ‘Weg met Moslims! Weg met buitenlanders! Nederland voor Nederlanders!’. Het plein verandert in een bijenkorf waar niemand wijs uit kan worden. Het gezoem bedekt de stad, de grachten en legt het openbaar vervoer en nieuwsgierige toeristen het zwijgen op. Er wordt gevochten om de microfoon, one-liners vullen de geluidsgolven. Het materiaal blijkt onbruikbaar, teveel ruis. De wereld weet niet vanaf welk digitaal hekje hij moet toekijken en haakt af terwijl er in ontspannen kamers wordt geheerst.  


Hmm nee, opnieuw.  

Stel je voor: een normale dag in de stad. Trams en mobiele telefoons die tingelen, fietsers die foeteren en automobilisten die toeteren. Niets aan de hand.