Columbus verlaat Amerika

Er waren vast mislukte Floridagangers bij, die in december net als ik ter plekke ook geen lancering gezien hebben, maar van frustratie was weinig te merken bij de paar honderd man die bij ESTEC binnendruppelden, het onderzoekscentrum van ESA in Noordwijk. We kwamen om de nieuwe lanceerpoging te zien van Space Shuttle Atlantis, met aan boord het Europese ruimtelab Columbus, op een groot videoscherm in de zaal.

Van spanning was ook al geen sprake. Vrolijk kwetterde men Engels, Duits, Frans, Italiaans en ander Europees, en werkte olijven en witte wijn naar binnen. Zenuw werd er geleden door het lanceerteam in het Kennedy Space Center in Florida. Het scherm liet beelden zien van daar: de Shuttle op zijn heuvel naast de lanceertoren, van dichtbij, van ver weg, vanaf het veldje voor pers met een grote aftelklok waar we zouden hebben gestaan.

De problemen met de vermaledijde ECO-sensoren zijn verholpen: het was de aansluiting van de signaalkabels in een connector door de wand van de brandstoftank heen. Daar zat iets los, wat storingen gaf bij het uitzetten en inkrimpen bij alle temperatuurwisselingen tijdens het tanken. Allemaal opgelost, en ook problemen met een verbogen brandstofpijp en dreigende stormen konden deze lancering niet verhinderen.

Ik kwam vier minuten voor lif-toff vroeg binnen, op de schermen was te zien hoe de motoren onderaan de Space Shuttle bij een laatste test heen en weer bewogen. De dopvormige houder die bijna tot op het laatst bovenop de oranje brandstoftank zit, ging los. In de zaal werd het stil.

Het echte aftellen begon bij tien. Zes seconden voor de echte lancering gaan de drie hoofdmotoren, onderaan de Shuttle aan, met een blauwig-doorzichtige vlam. Het hele gevaarte, dat nog vastgeklemd staat op het lanceerplatform helt daardoor wat voorover, en veert weer terug, iets wat volgens al het PR-materiaal de ‘twang’ genoemd wordt.

Op t=0, kwart voor negen Nederlandse tijd, gaan ook de Solid Rocket Boosters (SRB), de twee witte vastebrandstofraketten aan weerszijden van de oranje tank, aan, en ontploffen de bouten waarmee alles aan het platform vastgeklonken stond. Op dit moment is er geen houden meer aan. De SRB’s kunnen niet meer uitgeschakeld worden. Met ongetwijfeld donderend geraas (in Noordwijk alleen gewoon geraas), op een helwitte pilaar van vuur, gaat de Shuttle de lucht in.

“En nou niet te enthousiast berichten, hè”, zei een collega-journalist, maar het was toch even indrukwekkend, ook omdat het zo bizar is dat het goed gaat: al dat helse geweld, met daarbovenop zeven mannetjes in een hokje.

En het bleef maar goed gaan: de motoren wat zachter zetten omdat de Shuttle anders kapottrilt bij het breken van de geluidsbarrière, weer harder zetten, het afwerpen van de Solid Rocket Boosters, het afwerpen van de brandstoftank. “Straight as an arrow”, ronkte de Amerikaanse commentaarstem die ook alle cut-offs, throttle-downs en belachelijke snelheden tijdens het traject opnoemde. We zagen alles vanuit het perspectief van een camera op de brandstoftank.

Over twee dagen is de aankomst bij het ruimtestation, dan wordt Columbus gemonteerd en geïnstalleerd, en wordt van crew gewisseld. Atlantis is echt onderweg. Al zijn er morgen zeker mensen die me geloven als ik zeg dat het weer uitgesteld is.