Buenos Aires was al langer een wens van kunstenaar Su Tomesen. Voor City One Minutes is ze er gaan filmen: ‘Ik wilde een persoonlijker beeld bij de plek hebben. Ik reis veel en houd van Zuid-Amerika. Dat spontane Latijnse, dat extraverte en die duidelijkheid: ik ben er weg van. Ja is ja en nee is nee. In Azië is dat heel anders, daar komt het woord nee bijvoorbeeld niet voor in het vocabulaire.’

Buenos Aires was nieuw voor Tomesen: ‘In Buenos Aires was ik nog nooit geweest. WeI was ik van tevoren veel teksten tegengekomen waarin verteld werd dat Buenos Aires heel Europees is. Persoonlijk vind ik Buenos Aires ook erg Zuid-Amerikaans.’ De eerste dagen maakte die maffe mix tussen Europa en Zuid-Amerika veel indruk op de kunstenaar: ‘Met een Eurocentrische bril op de neus zie je de grandeur van Madrid en Parijs terug in Buenos Aires. Boekarest en wederom Parijs herken je in brede straten waar wijken voor hebben moeten sneuvelen. Soms waande ik me in Brooklyn. Andere keren ervaarde ik linken met Tel Aviv, waar ook veel Art Deco gebouwen het straatbeeld sieren. Het was verwarrend in het begin. De lijnen met Europa zijn goed te trekken: er wonen ontzettend veel voormalig Italianen en Spanjaarden in Buenos Aires. Met de Zuid-Amerikaanse invloeden word je geconfronteerd zodra je een museum voor hedendaagse kunst instapt. Ook de vele geïmproviseerde barbecues op straat, asados geheten, zijn me bijgebleven als een typisch Zuid-Amerikaans, of eigenlijk Argentijns, verschijnsel.’

Op de vraag wat voor Buenos Aires zelf een typerend woord is antwoordt Tomesen ‘oneindig’: ‘Met bus 28 rijd je twee uren lang door Buenos Aires. Op het moment dat je de rand van de zogeheten Capital Federal overschrijdt (waarvan afgesproken is dat dat de grens van de stad Buenos Aires is) kom je daarna nog tien miljoen inwoners tegen in de verstedelijkste provincie Buenos Aires. Peruanen, Colombianen, Venezolanen; Buenos Aires heeft een rijke geschiedenis van immigratie en ook vandaag de dag ontvangt Buenos Aires nog veel immigranten. Zowel studenten als werkzoekenden zoeken er hun heil . Werk is er alleen weinig en zodoende wonen er veel mensen in sloppenwijken, zogenaamde ‘villas’.’

Tomesen kijkt met veel plezier terug op het hele avontuur en de mensen waar ze mee om is gegaan: ‘Ik heb een kamer gehuurd bij lieve, gastvrije mensen die in een prachtig huis woonden, met een asado op het dakterras!’ Om de periode en het project af te sluiten gaf Tomesen een presentatie: ‘Ter afsluiting van het project kwam iedereen bij elkaar in cafe ‘Dui Dui’, een Nederlands cafe dat deze naam draagt omdat de klanken in ‘doei doei’ voor een Argentijn niet te bevatten zijn. De Nederlandse ambassade heeft ervoor gezorgd dat de vertoning van de City One Minutes in dit cafe plaats kon vinden. De ambassade is tijdens het gehele project erg behulpzaam geweest. Door hen heb ik heel veel contacten opgedaan.’

Een video uitlichten die de essentie van Buenos Aires weergeeft vindt Tomesen erg lastig. Uiteindelijk tipt ze de charmante video ‘Porteño’: ‘In de video zit ik in de taxi en rijd ik mee met een inwoner van Buenos Aires, een echte Porteño. Je kunt de man niet zien maar wel vol trots horen spreken over zijn stad. Op zijn dashboard staat een plastic hondje dat niets anders doet dan knikken en daarom erg goed gezelschap is. Op het moment dat de chauffeur aan mij vraagt of ik Buenos Aires mooi vind en ja antwoord, knikt ook het hondje mee. Tijdens de vertoningen in cafe ‘Dui Dui’ is dit de One Minute waarbij veel mensen moesten glimlachen.’

Benieuwd naar de Porteño en andere video’s van Buenos Aires? U vindt ze hier. Wilt u meer weten over Su Tomesen? Via deze link bezoekt u haar website.

“Hybride”, antwoordt Su Tomesen me zonder aarzeling wanneer ik haar vraag naar één woord waarmee ze Rio de Janeiro moet definiëren. Bij één woord houden we het niet.

“Toen ik naar Port-au-Prince ging voor City One Minutes heb ik een tweede camera gekocht omdat ik wilde dat de realisatie van het project niet in gevaar zou komen en er daar een schaarste heerst. Uiteindelijk heb ik de tweede camera niet nodig gehad. Later bedacht ik me dat deze tweede camera wellicht in Rio de Janeiro een uitkomst zou kunnen bieden. Drie jaar geleden ben ik op mijn eerste dag in Rio de Janeiro namelijk bijna beroofd door drie straatkinderen.” Die les heeft ze bij haar tweede bezoek met zich meegenomen: “Je moet in Rio de Janeiro vooral niet te koop lopen met je spullen. Op bepaalde tijdstippen kun je beter niet alleen lopen en ook zonder begeleiding wandelen is in bepaalde buurten niet aan te raden.”

Toch heeft Tomesen wel in deze minder veilige wijken kunnen filmen: “Door de Nederlandse stichting Ibiss ben ik in contact gekomen met mensen die gewoon toegang hebben tot de gevaarlijke wijken. Ibiss zet zich in voor getalenteerde jongeren op het gebied van sport en cultuur. In hun aanwezigheid heb ik zonder problemen in Vila Aliança kunnen filmen.” Het eerder aangehaalde gevaar is niet direct merkbaar: “In een favela loopt een minderheid met geweren, de rest heeft daar niets mee van doen. Deze minderheid is wel bepalend voor het imago en de algehele veiligheid, natuurlijk.”

Waarom Rio de Janeiro? “In 2006 heb ik voor een ander project zowel in Rio de Janeiro als ook in São Paulo gefilmd en gefotografeerd. Iets wat velen overkomt gebeurde ook mij: ik was meteen fan van Brazilië en eigenlijk nog het meest van São Paolo. In São Paulo werd ik in het Portugees aangesproken en kreeg ik het gevoel deel uit te maken van het leven daar. In Rio de Janeiro was dat veel minder. Daar was ik geen inwoner van Rio, geen zogeheten Carioca.” Toen Tomesen voor het City One Minutes project mocht filmen is de kunstenaar haar verlanglijstje afgegaan. São Paulo was al verfilmd dus koos ze ervoor om van de gelegenheid gebruik te maken en Rio beter te leren kennen: “De schoonheid van Rio maakt de taak op zich heel makkelijk. Buiten de clichématige pracht filmen is daarentegen weer moeilijker.”

Door de eerdere kennismaking met Rio had Tomesen een lijstje met mooie plekken gemaakt: “Op dat lijstje stonden onder andere de boot naar Niteroi (een bootreis die een prachtig uitzicht op de skyline van Rio biedt), Bondinho (de bekendste tram die door Rio rijdt) en Samba (een woord dat geen verduidelijking behoeft).” Tomesen laat zich naast haar lijstje graag ter plekke triggeren door de dingen die ze ziet en houdt daarbij in acht waar het project om draait: “Bij iedere film vroeg ik mijzelf en de anderen: waarom is dit Rio de Janeiro? Wat is hier precies zo typerend aan?”

Uiteindelijk komen Su en de andere elf filmmakers met 30 video’s van 1 minuut terug: “De organisatie had iets te kiezen. Over één van de uiteindelijk geplaatste video’s ben ik extra enthousiast: Aterro do Flamengo door Mauricio Lima. Deze minuut is wat mij betreft ook autonoom heel sterk. Het is een gelaagde video en roept vragen op.”

Benieuwd naar het hybride Rio de Janeiro? Via deze link kunt u de video’s zien. Wilt u meer weten over Su Tomesen en haar werk? Bezoek haar website hier.

“Hybrid” was the answer Su Tomesen gave me without hesitation, when I asked her to describe Rio de Janeiro in one word. Our conversation went on from there. 

“When I went to Port-au-Prince for City One Minutes I bought a second camera just in case, because I didn’t want to bring the project in any danger. I knew I couldn’t get one over there. In the end I didn’t really need it though. It was only later that I realized this second camera would come in handy when I went to Rio de Janeiro. Three years ago, when I spent my first day in Rio de Janeiro, I was almost robbed by street children. The park where I was that Sunday was unusually empty for the time of day.” That experience was on her mind when she visited Rio for the second time: “You should be very careful with the stuff you carry around with you. On certain times of the day you should not be walking on your own and walking without guidance is not recommendable in certain areas of the city.”

Despite this notion, Tomesen has been able to film in the areas of town that are considered to be less safe: “Through Ibiss, a Dutch foundation, I got in touch with people that have access to the more dangerous parts of town. Ibiss is an organization that tries to help out youngsters whose talents lie in culture and sports. In their presence I could film in Vila Aliança without encountering any problems.” The danger mentioned before was not directly noticeable: ” In a favela a minority is walking around with guns, the rest of the population does not and doesn’t want to. The minority carrying a gun does determine the reputation and the overall security, of course.”

Why did she choose to go to Rio de Janeiro? “In 2006 I have done some filming and photography of Rio de Janeiro and São Paulo. Something that happens to many, happened to me as well: I immediately became a fan of Brazil and more so of São Paolo. In São Paolo people spoke in Portuguese with me, which gave me the feeling of belonging in the community there. In Rio de Janeiro this feeling wasn’t that strong. I didn’t really come across as an inhabitant of Rio, as a Carioca.” When Su Tomesen was asked for the City One Minutes project, the artist could choose a city she wanted to discover. As São Paolo had already been filmed, she took the opportunity to get to know Rio de Janeiro better. “The beauty of Rio has made the assignment quite easy. Leaving the clichés behind in filming is a lot tougher though.”

Based on her previous visit to Rio de Janeiro Tomesen had drawn up a list of typical locations: “On that list there was the boat to Niteroi (a journey that offers a great view on Rio’s skyline), Bondinho (the most familiar tram that runs through Rio) and Samba (a term that doesn’t need any clarification).” Besides these places, Tomesen wanted to be triggered on the spot by things she witnessed, and keeps the purpose of the project in the back of her mind: “With every film I asked myself and others: Why is this Rio de Janeiro? What’s so typical about this scene?”.

 In the end, Su and eleven other filmmakers came up with 30 video’s of one minute: “This offered the organization some options. One of the chosen video’s is my favorite: Aterro do Flamengo by Mauricio Lima. This minute long video is very strong on its own merit. The video makes you question, it has more than just one layer.”

Curious about the hybrid Rio de Janeiro? Check out the video’s here. Want to know more about Su Tomesen and her work? Go to her website.

“Eigenlijk is Cuba voor een westerling één grote anekdote,” vertelt Anne Verhoijsen me wanneer ik haar vraag een bijzondere anekdote met me te delen. Verhoijsen ging voor City One Minutes naar Havana. Over Cuba zegt ze: “Je gaat er als buitenstaander vanuit dat er inmiddels veel veranderd is, maar daarin kom je bedrogen uit. Zo kost toegang tot het internet ontzettend veel, is het internet erg vertraagd, en is het medium niet bedoeld als toegankelijk voor iedereen. Er heerst een hoge censuur. Alleen goed nieuws uit Cuba en bevriende omringende landen wordt gepubliceerd. Over overvallen en ongelukken wordt niet bericht. Zulk nieuws zou de mensen alleen maar onrustig maken. Slecht nieuws uit de Verenigde Staten is wel nieuwswaardig.” In Cuba werkte Verhoijsen samen met de kunstenares Geraldine Orta. Over Cuba zegt Geraldine: “Cuba is als het ware een eiland met een wolk eromheen. De krant schrijft en men krijgt weinig informatie van buitenaf.”

Verhoijsen geeft toe dat ze van tevoren weinig wist van Cuba: “Tuurlijk, van Fidel Castro en het communisme en zo verder was ik op de hoogte maar met de dagelijkse gang van zaken en de manier waarop de Cubanen hun leven inrichten was ik niet bekend. De mensen waarmee ik contact had in Havana waren regeringsgezind, erg anti of zaten daar qua gevoel tussenin. Daardoor heb ik veel te horen gekregen. Het helpt dat ik heel nieuwsgierig van aard ben. Eén van de mensen waar ik persoonlijk contact mee had in Havana was een zogenoemd blokhoofd. Een blokhoofd houdt precies in de gaten wat alle mensen doen. Alles wat afwijkt van het normale beeld wordt waargenomen. Een nieuwe auto voor de deur vormt aanleiding voor een gesprek met de eigenaar ervan en mogelijk wordt de verkregen informatie doorgespeeld naar een hogere opzichter. Er is een grote sociale controle. Niemand heeft nog vertrouwen in de ander; er is onderling veel angst en achterdocht te bespeuren. Zo behoudt de regering macht.”

Deze zelfde sociale controle zorgde ervoor dat Verhoijsen in aanloop naar haar reis een zogeheten work permit moest aanvragen. “Van het begin af aan werd erop gehamerd dat ik een work permit moest aanvragen. Dat heeft veel voeten in de aarde gehad en uiteindelijk heb ik daar zwart voor betaald. Ironisch genoeg is er tijdens mijn verblijf in Havana niet één keer naar deze work permit gevraagd. Nu begrijp ik dat het aanvragen van een work permit vooral was voor de zekerheid van de mensen waar ik mee heb gewerkt. Mijn work permit zou aantonen dat ze een goede reden hadden om met een westerling te werken en zodoende zouden ze niet beticht kunnen worden van staatsvijandelijke activiteiten. Het work permit heeft er dus voor gezorgd dat ze in mijn gezelschap hebben mogen vertoeven.”

Trots is de filmmaakster vooral op het kunnen filmen van de wisseling van de vlaggen bij een gebouw dat fungeert als de Amerikaanse Ambassade. “President Bush had er op een gegeven moment voor gezorgd dat er elke avond nieuws uit de Verenigde Staten op de wand van de Amerikaanse Ambassade werd vertoond zodra de avond viel. Het scheen te gaan om belachelijk nieuws dat zich vooral toespitste op Hollywoodfeitjes en ander shownieuws. Fidel Castro heeft vervolgens een kunstenaar gevraagd dit nieuws te saboteren. Dit deed de kunstenaar door ontzettend veel zwarte vlaggen te plaatsen voor de wand waar het nieuws op vertoond werd. Ik vind het persoonlijk een heel krachtig beeld. Deze vlaggen worden drie keer per jaar vervangen door de nationale Cubaanse vlaggen. Het filmen van het wisselen van de vlaggen is me uiteindelijk gelukt en daar ben ik erg blij mee.”

Wat Anne Verhoijsen uiteindelijk nog had willen filmen maar wat haar niet is gelukt is het filmen van het gebruik van de libreta. “De libreta is een bonnenboekje dat iedere Cubaan krijgt aan het begin van het nieuwe jaar. Voor elke maand zijn bonnen voor bonen, suiker, rijst, vlees en per dag twee broodjes beschikbaar. Van deze bonnen kan men 14 dagen leven, daarna wordt men creatief! Helaas heb ik het gebruik van de libreta niet kunnen filmen; van zijn bestaan hoorde ik veel te laat. Ik denk dat de kunstenaars waar ik mee werkte niet de moed hebben gehad om mij een werkelijke blik in het leven van de Cubaan te geven. Ik heb uiteindelijk voornamelijk met oppervlakkige dingen kennis gemaakt. Met oppervlakkig bedoel ik dat ik deze momenten ook zelf had kunnen filmen. Bij thuiskomst heb ik het boek ‘De ritselaars van Havana’ van Edwin Koopman gelezen over het leven in de stad Havana. In dit boek komt het gebruik van de libreta veelvuldig voor. Met name door dit boek vallen gedane observaties op zijn plek. Nu begrijp ik achteraf bijvoorbeeld ook waarom ik vaak mensen met twee broodjes zag lopen.”

Wilt u meer weten over beeldend kunstenares Anne Verhoijsen? Klik dan hier. Bent u benieuwd naar haar persoonlijke reisverslagen, bezoek dan haar blog.

‘For westerners Cuba is one big anecdote’, says Anne Verhoijsen when asked to tell a special anecdote. On request of City One Minutes she went to visit Havana.

‘As a foreigner you assume that recently there have been a lot of changes, but actually that’s not true. Internet access for example is very expensive and once you’re on the web, the connection is very slow. There is a lot of censorship as well: you cannot visit every website you want. Only good news from Cuba and befriended nations is published on the web. News about crime and traffic accidents isn’t published at all, but of course bad news about the United States is widely readable.’Verhoijsen works together with artist Geraldine Orta. According to Orta ‘Cuba is an island surrounded by a big cloud. The newspaper is controlled by the government and information from abroad hardly reaches the country’.

Before Verhoijsen went to Cuba she didn’t know a lot about the island. ‘Of course I heard about Fidel Castro and communism, but that’s about it. I learnt a lot about the people I met in Havana. One of the persons I met was a so called unit leader. A unit leader monitors an entire neighbourhood. Everything out of the ordinary is reported to a superior. There is a lot of social control. Therefore people don’t really trust each other. Because of this lack of trust, the government is able to control society.

In order to do her job properly, Verhoijsen had to acquire a work permit. Getting the permit was a long and tiring process. The strange thing is that during her stay in Havana not a single person ever asked her about her work permit. According to Verhoijsen her permit was mainly an assurance for the people she worked with. The work permit gave the people who surrounded Verhoijsen a good excuse for working with her.

She is very proud that she could film the changing of the flags at the American embassy. ‘Every night the Americans projected news items on the wall of this embassy. After a while Fidel Castro asked an artist to sabotage these projections. The artist therefore placed an enormous amount of black flags in front of the wall where the news was projected. Three times a year these black flags are replaced by Cuban national flags.’

Verhoijsen regrets the fact that she wasn’t able to film the libreta, a little booklet with coupons. ‘Every Cuban receives one libreta every month. In the libreta there are coupons for beans, sugar, rice, meat and two bread rolls a day. The average Cuban can survive two weeks on these coupons, the rest of the month people really have to be creative. ’
When Verhoijsen returned to the Netherlands she read ‘The hustlers of Havana’ by Edwin Koopman. ‘In this book, Koopman mentions the libreta many times. After reading this book, a lot of things I noticed in everyday life in Cuba became apparent.  Now for example, I understand why so many people where walking around with two bread rolls.’

Would you like to know more about Anne Verhoijsen? Visit her website here.
Want to read her personal journey diary? Visit her blog here.

CityOneMinutes.org is nominated for a ‘Gouden Reiger’ in the category ‘Internet’.  The Gouden Reigers are being given to extraordinary projects in the field of communicating with target audience and audiovisual- and interactive media. The Jury of the Gouden Reigers consists of fifteen experts on communication.

During the so-called Keying into the Brain mediafestival, which is held in Amsterdam on december the seventh, all nominated projects will be shown. At the end of this day the jury will announce the winning project.  This year almost one hundred internet-, multimedia-, urban media- and filmprojects were sent in.

City One Minutes is a project of  The One Minutes Foundation and Holland Doc 24, the digital documentary channel of the Dutch Public Broadcast Organization NPO. Holland Doc 24 is managed by the public broadcast company VPRO.

City One Minutes is a concept of Hansje van Etten (Holland Doc 24/VPRO) and Jos Houweling (The One Minutes), design agencies Fabrique and This.Play and designer Max Kisman are responsible for the design of City One Minutes, Fabrique and Studio Stomp have hand in the construction of the website,  Leonieke Verhoog (Digital department/VPRO) takes care of the management of the website, Bieneke Bennekers coordinates The One Minutes and Philip Bruning (Holland Doc 24/VPRO) is responsible for the production of the website CityOneMinutes.org.

Cityoneminutes.org is genomineerd voor een Gouden Reiger in de categorie Internet.  De Gouden Reigers worden uitgereikt aan uitmuntende projecten op het gebied van doelgroepcommunicatie met audiovisuele en interactieve media. De jury van de Gouden Reigers bestaat uit 15 vakmensen uit de communicatiewereld.

Tijdens het zogenaamde Keying into the Brain mediafestival, dat op 7 december in Amsterdam wordt gehouden, zijn alle genomineerde projecten van de Gouden Reigers te zien. Dit jaar werden bijna 100 internet-, multimedia-, ruimtelijke media- en filmprojecten ingestuurd.

City One Minutes is een project van  The One Minutes Foundation en Holland Doc 24, het digitale documentairekanaal van de Nederlandse Publieke Omroep. Holland Doc 24 wordt beheerd door de VPRO.

City One Minutes is een concept van Hansje van Etten (Holland Doc 24/VPRO) en Jos Houweling (The One Minutes), ontwerpbureaus Fabrique en This.Play en vormgever Max Kisman zijn verantwoordelijk voor de vormgeving van City One Minutes, Fabrique en Studio Stomp hebben de constructie van de website in handen,  Leonieke Verhoog (Digital department/VPRO) draagt zorg voor het management van de website, Bieneke Bennekers coordineert The One Minutes en Philip Bruning (Holland Doc 24/VPRO) is verantwoordelijk voor de productie van de website CityOneMinutes.org.

kunsthal kade, amersfoort. 27.11.2009 / 14.02.2010

10 years The One Minutes means more than 1000 videos.  It gives us an overview of the world with selections from 90 countries. It is a trip around the world seen through the window of a train. A skyline from the dock of the bay. Citydwellers enjoying their inner city.

The opening of 10 years The One Minutes will be on 27 november at 16.00 hrs at the kunsthal kade in Amersfoort.

 The opening hours are the following: 

• From tuesday to friday you will be able to visit The One Minutes from 11-17 hrs, 
• On saturday and sunday the Kunsthal Kade will be opened from 12-17 hrs

For more information visit www.theoneminutes.org

Within the same month she finished up a series City One Minutes about Tel Aviv, director Jennifer Pettersson returned to the Middle East. This time to record the life of Palestinians: 24 hours on the Westbank in Ramallah.

“I knew Israel well, because I lived there for a couple of years. But I barely knew Palestine. Still I’ve always been curious about the ‘other side.’ Also, after  City One Minutes in Tel Aviv, it seemed only fair to show the Palestinian point of view as well. In a way Ramallah resembles Tel Aviv. They’re both modern, cultural and relatively secular cities.”

To penetrate the closed community of Ramallah, Petterson had to adjust her filming method.

“The Palestinian society is full of secrets. That’s very exciting for a film maker, but at the same time difficult when you’re –like me-  interested in personal stories. The Palestinians don’t want to share their weaknesses and secrets openly. They don’t like to talk about politics either, because it can be dangerous for them and because they are tired of all the political misery. That’s why I decided to visit people spontaneously, without meeting them beforehand. In this case they did want to participate. In order to get people tell their stories I had to surprise them.”

“I love that spontaneity when you pay impromptu visits to people. You won’t be told that you should’ve had an appointment or that you should have come earlier. You can arrange things super fast. I had to let go of my initial planning though.”

Initially Pettersson wanted Palestinian artists and film makers to produce all City One Minutes in Ramallah. Things went differently. 

“They would make the films and I would act as editor in chief to guard the quality of their products. Several artists promised me to send film material through internet. But after a while I started to worry, whether I would ever receive film at all. People who had agreed to work on this project wouldn’t return my e-mails, or kept saying they were working on it. Meanwhile time was ticking. After the deadline I had only received 4 films, while there should have been 24. I understood I had to tackle this problem differently and I booked a flight.”

“At first, I was a bit angry about the whole situation. But after my visit to Ramallah I could understand what had happened. If the artists had told me they couldn’t deliver what they promised me, they would have admitted their failure or weakness. They wouldn’t do that because it’s shameful  and people could hold it against you. If I had known that beforehand, I would have accepted their silence, without asking questions, to respect their honour.”

To make sure she would get films made by Palestinians, Pettersson approached the Academy of Arts in Ramallah.  

“I gave a workshop to some of their art students. Eventually, all the efforts had result, but it wasn’t simple. Even when I tried to be careful, the Palestinians aren’t used to being criticized, especially by a woman. According to a Palestinian, the problem is that ‘everyone’s a leader.’ So there’s no hierarchy.’ 

Within nine days Pettersson gave a four days-workshop and made nine films herself. She returned home exhausted, but is happy with the result.

“In my films I’ve tried to portray the modern day Ramallah, instead of the images of stone throwing youngsters and mourning mothers in the countryside, that have been shown so many times. I wanted to show that people in Ramallah live a normal life. That they go to the dentist and the gym, even when they’re locked up behind a wall. At the same time, I also wanted to tell the political story, but with a personal point of view. For instance, I filmed a mother whose son is convicted to imprisonment for 28 years in Israel. What I like about it is that she is a modern woman, who talks about this in a restrained and pragmatic manner.”

“I thought it was very special to record life not only in Tel Aviv but also in ramallah for the same project. The palestinians I talked to thought differently. They would rather not engage in projects, Israel is engaged in too. As long as they are still occupied, they don’t want to maintain cultural relations with Israel. They don’t want to pretend nothing’s wrong.”

Want to know more about Jenniffer Pettersson? Visit her website here.

- Jennifer Pettersson in Ramallah voor City One Minutes -Nog geen maand nadat ze een serie City One Minutes afrondde over Tel Aviv, keerde filmmaakster Jennifer Pettersson terug naar het Midden Oosten. Dit keer om het leven van de Palestijnen vast te leggen: 24 uur op de Westelijke Jordaanoever in de stad Ramallah.

“Israël kende ik goed, omdat ik er een paar jaar heb gewoond. Palestina kende ik nauwelijks. Toch ben ik altijd nieuwsgierig geweest naar de “andere kant”. Na de City One Minutes in Tel Aviv leek het me bovendien eerlijk om ook het Palestijnse perspectief te laten zien. In zekere zin lijkt Ramallah op Tel Aviv. Het zijn allebei moderne, culturele en relatief seculiere steden.”

Om door te dringen tot de gesloten gemeenschap van Ramallah, moest Pettersson haar werkwijze aanpassen.

“De Palestijnse samenleving zit vol geheimen. Dat is heel spannend voor een filmmaker, maar tegelijk ook lastig als je -zoals ik- geïnteresseerd bent in persoonlijke verhalen. De Palestijnen willen hun zwaktes en geheimen niet openlijk tonen. Ook zijn ze terughoudend om over politiek te praten, omdat het ze in gevaar kan brengen en omdat ze moe zijn van alle politieke ellende. Daarom ben ik spontaan bij mensen langsgegaan, zonder dat ik ze vooraf had gesproken. Dan wilden ze namelijk wel meedoen. Ik moest mensen dus een beetje overvallen en de persoonlijke verhalen eruit trekken.

“Die spontaniteit, dat je bij mensen zomaar langs kan, vind ik ontzettend leuk. Je krijg daar niet te horen dat je van te voren een afspraak had moeten maken of dat het te kort dag is. Alles kan daar razendsnel geregeld worden. Mijn oorspronkelijke planning moest ik vaak wel helemaal los laten.”

Oorspronkelijk wilde Pettersson alle City One Minutes in Ramallah laten maken door Palestijnse kunstenaars en filmmakers. Het liep anders.

“Zij zouden de films maken en ik zou op afstand functioneren als eindredacteur en de kwaliteit op peil houden. Het idee was dat ze de films naar me op zouden sturen via internet. Maar na een tijdje begon ik me zorgen te maken of de films er ooit zouden komen. Mensen die toezeggingen hadden gedaan mailden niet terug of bleven zeggen dat ze hard bezig waren, terwijl de tijd wegtikte. Toen de deadline was verstreken en ik maar vier van de beloofde 24 films had ontvangen, besefte ik dat ik iets anders moest verzinnen. Toen heb ik een ticket geboekt.
“Eerst was ik een beetje boos over de hele situatie, maar na mijn bezoek aan Ramallah begrijp ik beter wat er is gebeurd. Als de kunstenaars hadden geschreven dat ze niet konden leveren wat ze hadden beloofd, dan zouden ze een mislukking of een zwakte hebben toegegeven. Dat doe je niet, want het is schaamtevol en je kunt erop worden afgerekend. Als ik dat eerder had geweten, zou ik hun stilte hebben aanvaard zonder verder vragen te stellen, om hun eer niet aan te tasten.”

Om toch films te krijgen die door Palestijnen zelf zijn gemaakt, benaderde Pettersson de kunstacademie van Ramallah.

“Ik heb daar een workshop gegeven aan kunststudenten. Uiteindelijk heeft dat veel opgeleverd, maar het was niet eenvoudig. Ook al probeerde ik voorzichtig te zijn, de Palestijnen zijn duidelijk niet gewend kritiek te krijgen, en zeker niet van een vrouw. Een Palestijn vertelde me dat het probleem is dat ‘iedereen een leider is’. Er is dus geen hiërarchie.”

In negen dagen tijd heeft Pettersson een vierdaagse workshop gegeven en zelf negen films gemaakt. Ze kwam uitgeput terug, maar is tevreden met het eindresultaat.

“In mijn films heb ik het moderne Ramallah proberen te portretteren en juist niet de al zo vaak vertoonde beelden van stenengooiende jongeren of rouwende moeders met hoofddoek op het platteland. Ik wilde laten zien dat mensen in Ramallah een normaal leven leiden en gewoon naar de tandarts en de sportschool gaan, al zitten ze opgesloten achter een muur. Tegelijkertijd wilde ik ook het politieke verhaal vertellen, maar dan op een persoonlijke manier. Ik heb bijvoorbeeld een moeder gefilmd wier zoon veroordeeld is tot 28 jaar gevangenis in Israël. Wat ik er mooi aan vind is dat zij een moderne vrouw is die er zakelijk en ingehouden over spreekt.”

“Zelf vond ik het heel bijzonder om het leven in Tel Aviv en in Ramallah vast te leggen in hetzelfde project. De Palestijnen die ik sprak dachten daar anders over. Zij doen liever niet mee aan projecten waar Israël bij betrokken is. Zolang ze onder bezetting leven, willen ze geen culturele relaties met Israël onderhouden. Ze willen niet doen alsof er niets aan de hand is.”

Wilt u meer weten over Jennifer Pettersson? Bezoek hier haar persoonlijke website.