City One Minutes-makers Jasper Huizinga en Lotte Veltman over Daily Ritual, hun minuut in Groningen van 15.00 tot 16.00 uur.

De twee filmmakers uit Groningen vormen al tien jaar een regisseursduo en wilden voor hun minuut een ritueel vastleggen. “Iedereen roept over zijn eigen beroep: ‘Het is iedere dag weer anders’. Maar in werkelijkheid heeft ieder beroep ook weer zijn vaste patronen, zijn eigen rituelen.” Veltman en Huizinga vroegen zich af wat er tussen 15.00 en 16.00 uur gebeurt in de stad. “Mensen zitten op kantoor, scholen gaan uit, anderen doen boodschappen. In die associatie kwamen we op de rituelen van het openen van een kroeg. De meeste daarvan gaan in Groningen open om vier uur.”

De twee filmden Ewout van Eck tijdens het openen van van zijn zaak Café Mulder. “Met Daily Ritual wilden we een sfeer neerzetten: het is donker in het begin van het filmpje, je weet eigenlijk niet of het dag of nacht is. Een kroeg bevindt zich altijd in een zeker tijdsvacuüm. Pas als de kastelein de luiken opent, zie je dat het middag is en hoor je het carillon van vier uur spelen.”

Het duo maakt in het dagelijks leven documentaires, tv-series en opdrachtfilms. “We zijn dan ook aardig op elkaar ingespeeld.” Voor Daily Ritual hanteerde Jasper de camera en deed Lotte de regie.

“Alles ging goed. Als bonus ging de cafédeur stipt om vier uur open en konden we het geluid van het carillon meepakken.”

Joost Hunningher over Londen op City One Minutes

‘Zie de filmpjes over Londen niet los van elkaar. Kies geen favoriet, maar laat je door de rijke verscheidenheid inspireren om een camera op te pakken en de stad om je heen te ontdekken.’ Deze boodschap wil filmmaker Joost Hunningher meegeven aan de City One Minutes kijker.

Veertig jaar geleden wilde Hunningher nog astronaut worden, maar toen dat op niets uitliep werd hij filmmaker, leraar en ontdekker van de wereld waar hij woont: Londen. ‘Londen is een geweldige multiculturele stad. Ik woon en werk hier en ken veel andere filmmakers. Trouwens, Parijs was niet meer beschikbaar’, grapt hij wanneer we hem vragen waarom hij Londen koos voor zijn City One Minutes project.

Hunningher houdt van korte dingen: ‘Ik interesseer me voor de Haiku. Net als deze korte gedichten zijn de City One Minutes een korte kunstvorm. Ze geven je een glimp van een idee, en dat opent je ogen en je geest.  Toen ik kennismaakte met de One Minutes vond ik het leuk om te zien welke keuzes de kunstenaars maakten om een idee over een stad te vangen in één minuut.’

Het project gaf hem de gelegenheid om de stad die hij al zo goed kende op 24 verschillende manieren te bekijken: ‘Ik kwam erachter dat we op deze manier 24 vensters op Londen geopend. En ik weet zeker dat we er nog 240 hadden kunnen openen, zonder dat er één saaie minuut bij zou zitten. Ik heb nu zin om meer gordijnen opzij te schuiven!

De verscheidenheid van het project werd versterkt doordat het team werkte met een rijke schakering van filmmakers: ‘Ronald Gow, Julie Lambden en ik hebben de films geproduceerd, en wij hebben makers uitgenodigd om mee te doen. We wilden de diversiteit van Londen vertegenwoordigen met al die verschillende kunstenaars. Het enige dat ze gemeen hadden was totale artistieke vrijheid binnen hun eigen minuut.’

De medewerkers aan het project waren mannelijke en vrouwelijke kunstenaars met een leeftijd tussen de 17 en 68 jaar. Hunningher moedigde hun creatieve onafhankelijkheid erg aan: ‘Belangrijk was natuurlijk dat ze zelf geschikte ideeën ontwikkelden, maar ook moesten ze zelf locaties en acteurs regelen en voor hun eigen apparatuur zorgen.’

Toen hij de video’s zag was hij blij verrast door de diverse ideeën en artistieke oplossingen: ‘Een goede locatie komt voort uit een goed artistiek idee. Creatieve mensen vinden altijd een oplossing.’ De filmmakers ontmoetten de locals in het café, op hun werk of ze benaderden hen per brief. De mensen werden nooit tegen hun wil of zonder toestemming gefilmd: ‘De Londenaars moeten het gevoel hebben dat ze meedoen met het project.’

Naast de gekozen locaties en acteurs is muziek een erg belangrijk onderdeel van de video’s: ‘Muziek is in films een expressief, artistiek instrument. Het is belangrijk om een emotionele impact te kunnen creëren. Zelfs bij de zogenaamde ‘stille’ shots hebben we orkesten of pianospelers gebruikt.

Hunningher en zijn collega-filmmakers zijn er in geslaagd om een zeer gevarieerde verzameling filmpjes te maken. De verscheidenheid en grilligheid van het leven waren een belangrijke inspiratiebron: ‘We luisteren allemaal graag naar muziek op onze iPod Shuffle. Mozart worden afgewisseld met The Sex Pistols of James Brown.  Niets is voorspelbaar! Wij vinden dat we een rijke schakering hebben laten zien van aankomst en vertrek, de rivier de Thames, het verleden, de toekomst, verlangen, tuinhuisjes, bijenkorven en de bloem London Pride.’

De leukste ontdekking die Hunningher deed tijdens het filmen, was dat een creatief samenwerkingsproject zoals dit mensen stimuleert en veel positieve energie opwekt. Nog een leuke bijkomstigheid was dat hij de koningin heeft ontmoet. Uiteraard werkte het Londense weer niet altijd mee, maar verder waren er weinig grote problemen: ‘Soms hadden we kleine problemen met de beveiliging bij de metro, en we hadden moeite een goede plek te vinden voor onze ‘wrap’ party!’

Joost Hunningher on the City One Minutes ‘London Collection’

Why London for the City One Minutes Project? ‘Well, Paris and Rio were already taken.  No, no… just joking. As Dr. Johnson said 225 years ago, “when a man is tired of London, he is tired of life.” Much of London may have changed, but London as a state of mind still exists.’

‘Don’t view the London Collection as individual films. Don’t choose a favourite. Instead let the richness of the variety inspire you to pick up a camera and discover the city around you.’
This is filmmaker Joost Hunningher’s message to the City One Minutes viewer.

Forty years ago, Hunningher wanted to be an astronaut, but when that didn’t work out, he became a filmmaker, teacher and explorer of the planet where he lives: London.
‘London is a fantastic multicultural city. I live and work here, and know many filmmakers. ‘

Hunningher has a special interest in short things: ‘I am interested in the Haiku. The One Minute video is also a short form and it gives you a flash of an idea which can open your eyes and mind.  I heard about the One Minute Foundation and enjoyed seeing what choices artists were making to represent an idea about a city in one minute.’

‘The project gave us the opportunity to view the city – our home –  in 24 different ways. We opened 24 windows on London and I now want to open another 240. There won’t be a minute of boredom. ’

The diversity of the project was enhanced by working with a large variety of filmmakers: ‘Ronald Gow, Julie Lambden and I produced the films and we invited filmmakers to participate.  We looked to represent London’s diversity through artists with contrasting backgrounds and styles and an age span between 21 - 67. The only thing the artists had in common was total artistic freedom within their own minute.’

Having encouraged creative freedom, the filmmaking process has some things in common like ‘developing suitable ideas, finding and getting permissions to use locations and actors, and even borrowing and begging for equipment.’

 ‘A good location has to come out of a good artistic idea. Creative people always find solutions.’ The filmmakers met locals in the pub, at work or they approached them by letter. People were never filmed against their wishes or without appropriate permissions: ‘The locals, or let’s call them ‘local actors’, had to feel they were participating in the film.’

Next to casting the idea, locations and characters in each film, music is a very important part of the ‘London Collection’.  ‘Music is an expressive artistic tool in filmmaking and is important for creating an emotional impact. Even the so called “silent pictures” used orchestras or piano players. We also felt that if the collection were to be used in an installation with multi-screen projection, music would work better than subtle speech or sound effects.’

All in all,  Hunningher and his fellow filmmakers were able to make a very varied collection of videos. The diversity and randomness of life were a big inspiration: ‘We all enjoy the surprises in listening to music on iPod Shuffle. Mozart can be followed by The Sex Pistols or James Brown.  Nothing is predictable! We felt we had a rich juxtaposition of arrivals and departures, the River Thames, the Past, the Present, Longing, Potting Sheds, Bee hives and a Flower called London Pride.’

What  Hunningher,  Gow and  Lambden  liked most about putting the collection together was discovering that a creative collaboration empowers people and creates a lot of positive energy.

Were there any problems? Fortunately, they did not encounter any big problems. Of course, unsurprisingly, the weather sometimes did not always cooperate. ‘Besides that, we had some small problems with security guards on the underground and at Buckingham Palace.
We also had some trouble finding a suitable venue for a ‘wrap’ party!  But creative people find solutions and the party was a great celebration for one minute films.’

City One Minutes-makers Kees de Groot en Viola van Alphen over Bangkok, Thailand.

Twee filmmakers met lef: Kees de Groot en Viola van Alphen. Ze wilden een onbelicht deel van de wereld laten zien en daarmee discussie oproepen. Het energieke team zag een filmproject  over wereldstad Bangkok als een prikkelende uitdaging. Via hun werk kwamen ze in contact met City One Minutes: beiden zijn directeur van kunstenaarsplatform PLANETART en het GOGBOT Festival. Begin 2009 gingen ze van start door te filmen, fotograferen en contacten te leggen met de lokale bevolking. Uiteindelijk wisten ze, mede door de geweldige bijdrage van Frank Morssinkhof, een verrassend maar soms ook schokkend resultaat neer te zetten.

De Groot en Van Alphen kozen voor Bangkok omdat de stad een onderhuidse dynamiek heeft: ‘Het is een mix van corruptie, uitbuiting, armoede en opvallend veel sekstoerisme. De stad combineert de vormgeving en architectuur van een moderne oosterse wereldstad met  westerse commerciële economische elementen. Dit beeld is niet echt veranderd, maar we hebben het wel tot een kunstproject getransformeerd, zonder morele stelling te willen nemen.’

Vooral het begrip sekstoerisme komt in de filmpjes van het tweetal naar voren. Zelf zeggen ze erover: ‘Je ontkomt niet aan het sekstoerisme wanneer je in Thailand rondreist. Zeker in sommige delen van Bangkok is het erg nadrukkelijk aanwezig, en het oefent sterke aantrekkingskracht uit op ‘bepaalde’  westerse toeristen.
Daarnaast was het kleurrijke nachtleven voor de filmmakers visueel bijzonder inspirerend, met al zijn excentrieke nachtfiguren, styling, belichting, sfeerbeelden en de marketing van de seksindustrie.

Tijdens het project viel het op dat de westerse mannelijke toeristen onderling niet leken te communiceren. ‘Ze liepen stiekem en zelfs bijna schuldbewust door de straten. De Thai daarentegen waren bijzonder communicatief, sociaal, opgewekt en hadden een goed gevoel voor humor.’  De prostituees durfden in het begin geen contact te maken: ‘Omdat er een vrouw in ons gezelschap was hielden zij gepaste afstand. Een getekend snorretje, wijd t-shirt en een mannelijk loopje bleken voldoende om iedereen ervan te overtuigen dat we echte mannen waren.’ Slechts enkele ‘ladyboys’ (Thaise mannen met een vrouwelijk uiterlijk) doorzagen deze truc met veel vrolijkheid en respect voor het spelen met gender. Het was voor Van Alphen een spannende ervaring om als man verkleed diverse prostituees op schoot te trekken.

Prostitutie is illegaal in Thailand. De Groot en Van Alphen mochten binnen in de bordelen niet filmen, omdat agenten anders strenge boetes zouden kunnen vorderen voor hun beelden. Om dit te omzeilen filmden ze in de bordelen met verborgen camera’s. Deze beelden zijn te zien in de ongecensureerde versie, die hopelijk later dit jaar online te bekijken is. De Groot: ‘Het was erg spannend om in de bordelen te filmen en op die manier  een verborgen wereld te kunnen tonen.’

Het filmproject heeft voor de makers aangetoond dat het echte leven in een wereldstad voor kunstenaars een inspirerend uitgangspunt kan zijn om een beeldend portret te maken: ‘Het heeft ons laten zien dat elke situatie meerdere kanten heeft. Aan de ene kant is het sekstoerisme in Bangkok een uitbuitindustrie, zoals bijvoorbeeld ook de fabrieken met kinderarbeid in andere delen van Azië en de derde wereld dat zijn. Aan de andere kant was het een genoegen om te zien dat mensen onder dergelijke omstandigheden toch hun eigen wereld maken en plezier en leven proberen te creëren in deze situatie. Onze film gaf voor onszelf stof tot nadenken, maar ook bij het publiek, zoals bleek tijdens de publieksdiscussie na afloop van de première van onze film bij PLANETART in het Volkskrantgebouw in Amsterdam op 21 januari 2010.’

Arnar Ásgeirsson and Lars Holdhus about COM in Skopje

Skopje, or like Ásgeirsson and Holdhus say, the ‘Underdog’. In 24 minutes Ásgeirsson and Holdhus show us their view of Skopje, Macedonia. They wanted to discover as much as possible of the city and show us that variation. The result: a portrait of Skopje in which we see among other things a concert, a man taking a shower and even a movie about a kitten toy. More than curious about their experiences, I asked Ásgeirsson and Holdhus about their project for City One Minutes.

‘Our first impression was always the train station which is often dirtier and more chaotic than the rest of the city. Walking further in and taking a taxi to find a hostel, it seemed like a small but lively city with a to us noticeably young population in the streets.’

The contact with the people in Skopje went very easy for Ásgeirsson and Holdhus. They would just walk in wherever they could and the people were most of the time very friendly when they explained what they were doing. ‘It seemed like they were enthusiastic about showing us what the city had to offer.’ Very positive about Skopje they found that ‘the people are easygoing and friendly and that things are cheap.’ However, they realized that as a Macedonian you probably see more negative sides of living there. ‘People are poor and traveling to other countries is very hard.’

Ásgeirsson and Holdhus chose for Skopje as it was a nice stop in between Sarajevo and Sofia, where they also went for City One Minutes. They only had one rule in their choice for movies, ‘we wanted a large variety.’ This made that the project became a very spontaneous process in which they literally stopped wherever something caught their eyes.

Skopje became for Ásgeirsson and Holdhus the city that the rest of the world forgets about. An old man in the streets said to them : “For thousands of years armies have been passing through here and taking everything that is worth something with them, leaving nothing for the people who actually live here”. And that is also the feeling they got: ‘It´s really a forgotten city in an in-between country, with no important geographical values.’

The video of Elvis became their favorite. ‘Elvis was a guy we met at the train station. He thought that he could ride on our passports to see his wife. He also wanted us to take pictures of him so he could give it to his wife.’ They still don’t know what he really wanted.

Sabine Mooibroek, maker of City One Minute movies, about Dakar

Dakar, a city of extremes! Sabine Mooibroek experienced a lot of different realities during her time in Dakar, ‘like in every city, but then a bit more extreme’.

Since a year Sabine Mooibroek has the Senegalese nationality. This was one of the reasons she wanted to show what reality is present in Dakar and she made a portrait in 24 minutes. She chose to show all the different faces of Dakar, from its buildings to the social and religious habits of its citizens. Mooibroek did this by filming everyday occasions but also one time happenings. Like in one minute we can see the fair of Skopje, something every city knows, but in Dakar it has its own style again.

Besides the uptight atmosphere of the city, Sabine Mooibroek found the ‘money sickness’ an uncomfortable side of Dakar. ‘Senegalese really think that money buys happiness.’ The history left its positive marks. ‘The legacy of the first president after independency, Léopold Sédar Senghor, is still very present. He has given an enormous contribution to the city and the whole country. He was a poet. In his time there was no corruption.’ But Mooibroek experienced that it is still very difficult for the Senegalese to forget about the dark sides of history. ‘As a white person you never get accepted as an individual, which is very frustrating in the end. For them I represent slavery and colonialism. They cannot and will not see me separate of that.’

This did not always make it easy for Mooibroek to film in this country. ‘Many Senegalese do not want to be filmed. They think their images will be abused; financially, but also for magic. ‘The people in Senegal have a very magical worldview.’ After at least 5 visits to Senegal, Mooibroek made a lot of contacts. ‘Many ‘Dakarois’ were convinced that I would become very rich of the City One Minutes movies. I could explain over and over that this was not the truth, but they had their own version of it. After a couple of days we decided to give everyone who was subject of one of the movies the copyright of the movie. In this way they could gain all the money in the future. But even that made little difference, as for the ‘Dakarois’ the future is not important, only the present.’

The message that Sabine Mooibroek wanted to send out with her movies, was that Dakar has many faces. Music, dance, nature, poverty and religion are all visible alongside each other. She tried to observe and experience Dakar as objective as possible. However, Mooibroek admits that it is very difficult to wipe out your prejudices. ‘I can only compare with that what I already know. And if I try not to compare, I still do.’ Mooibroek notices that whenever she was talking with someone in the Netherlands about Senegal the word poverty was always used. ‘Like this is an all encompassing word for Senegal.’ But that is not the image that Mooibroek got. ‘ Beside the uptight feeling there is also a very relaxed atmosphere present, at least at first sight. Dakar is alive! There is also a lot of wealth at different levels. It is just that the Dutch media hardly covers Senegal.’

For more information on projects of Sabine Mooibroek: www.sabinemooibroek.nl

Sabine Mooibroek, maker van City One Minute filmpjes, over Dakar

Dakar, een stad van uitersten! Sabine Mooibroek ervaarde veel uiteenlopende realiteiten gedurende haar filmopnamen in Dakar, ‘een beetje zoals in alle steden, maar dan net iets extremer.’

Sabine Mooibroek heeft zelf sinds een jaar de Senegalese nationaliteit en wilde graag meer weten over Dakar. Ze wilde graag laten zien wat er in Dakar allemaal leefde en heeft een veelzijdig portret gemaakt in 24 minuten. Zo heeft ze er voor gekozen om vele kanten van Dakar te laten zien. Naast de ‘hardware’ zoals de gebouwen van de stad portretteert ze ook sociale en religieuze gewoontes. Dit door middel van zowel eenmalige en heel alledaagse momenten. Zo laat een filmpje de kermis zien, iets wat iedere stad kent, maar in Dakar weer net een ander gezicht heeft.

Naast de opgefokte sfeer van de stad vond Sabine Mooibroek de minder mooie kant de ‘geldziekte’ die continu aanwezig is. ‘Senegalezen denken echt dat geld gelukkig maakt.’ De geschiedenis heeft zijn mooie kanten achter gelaten. ‘De erfenis van de eerste president na de onafhankelijkheid, Léopold Sédar Senghor, is nog steeds heel erg aanwezig. Hij heeft een enorme bijdrage aan de stad en het land geleverd. Hij was dichter. In zijn tijd was er geen corruptie.’ Toch blijft het lastig voor de Senegalezen om de donkere kanten van de geschiedenis te vergeten, zo ervaarde Mooibroek. ‘Als blanke word je nooit als individu waargenomen en dat is op den duur extreem frustrerend. Voor hen sta ik als blanke voor de slavernij en het kolonialisme. Zij kunnen en willen mij daar niet los van zien.’

Het was dan ook niet altijd makkelijk voor haar om te filmen in dit land. ‘Veel Senegalezen willen absoluut niet gefilmd woorden. Ze denken dat er misbruik gemaakt wordt van hun afbeelding, op financieel terrein, maar ook op het gebied van magie. Senegalezen hebben vaak een tamelijk magisch wereldbeeld.’ Na intussen 5 maal Senegal bezocht te hebben heeft Mooibroek veel contacten gemaakt. ‘Veel ‘Dakarois’ die ik benaderd heb waren ervan overtuigd dat ik onvoorstelbaar rijk ging worden met de één minuten filmpjes. Ik kon uitleggen wat ik wilde. Het veranderde niets. Na een paar dagen hadden we besloten om iedereen die gefilmd wordt en echt hoofdonderwerp is van een minuut het copyright van de minuut cadeau te geven, aan haar of hem over te dragen, zodat degene in toekomst alle inkomsten, prijzen, etc. kan ontvangen. Iets wat eventueel in de toekomst kan gebeuren telt niet mee voor de ‘Dakarois’. Alleen het ‘nu’ telt.’

De boodschap die Mooibroek met haar filmpjes wilde overbrengen, was dat de vele werelden van muziek en dans, arbeid, natuur, armoede, geloof, allemaal naast elkaar aanwezig zijn in Dakar. Verder probeerde ze zo onvooringenomen mogelijk te observeren en te ervaren. Maar Mooibroek geeft toe dat ‘een gekleurde bril’ niet afgezet kan worden. ‘Ik kan alleen maar vergelijken met dat wat ik al weet of ken. En als je niet probeert te vergelijken doe je ‘t toch.’ Het viel Mooibroek op dat als ze aan iemand in Nederland over Senegal iets vertelt er meteen het woord armoede valt. ‘Alsof dat de allesomvattende term voor Senegal zou zijn.’ Maar dat is zeker niet het beeld dat Mooibroek heeft gekregen van Dakar. ‘Naast een opgefokt levensgevoel is er ook een super relaxte sfeer aanwezig, tenminste op het eerste gezicht. Dakar leeft. Er is ook veel rijkdom, op uiteenlopende niveaus. Alleen in de Nederlandse media wordt amper over Senegal bericht.’

Kijk voor meer projecten van Sabine Mooibroek op: www.sabinemooibroek.nl

Su Tomesen about Port-au-Prince, half a year after she went to this city to film for City One Minutes and meet up with many inhabitants.

‘I heard it from James, I did not know anything about it!’ Su went immediately online to sent out emails to her contacts: ‘Beloved people, what can I say? Words fail to express my feelings, what a total tragedy this earthquake is for Haiti! It makes me cry, I hope this email finds you in health. Please keep in touch. I wish you all the strength and love possible, bisous Su’

A few reactions were:

- Dear Su, thank you, we are okay, a lot of damage, the situation in Haiti is devastating, very, very bad. Greets.

- Chers et chères ami(e)s, thank you a lot for your support. We are fine and that is a miracle seen the circumstances in our area and the city as whole. Port-au-Prince is in a very black period. Everybody lost almost everything, but the once who are alive have at least their biggest possession. We are very worried about many of our Haitian friends. Haiti needs all our attention.
Half a year earlier, from May 20th until June 6th 2009, Su Tomesen was filming in Port-au-Prince, Haiti, for City One Minutes. In City One Minutes local artists show their city in 24 minutes. Every minute shows 1 hour of the day.

Here you can read what Su Tomesen said back then about her filming project in Port-au-Prince.

“I heard many ‘Wild West’ stories about Port-au-Prince. It supposed to be very dangerous on every street corner. That is why I thought it would become very difficult to walk around there with a camera. In the end it was not that bad, however one time I had to jump in a taxi to avoid a group of rebels who were throwing stones at UN-cars. It is not a very easy life for the people there. Everybody is terribly poor. 80 % is unemployed. Everywhere are holes in the streets and the people constantly have car trouble. Do they finally have a car, they get damage to their car.”

‘On patrol’ she found one of the best movies she made. A group of UN militairies are giving candies to smal children in a slum and afterwards take them on patrol. ‘The most valuable from this project I think is that you work together with so many people. At the end of my stay I gave a presentation to everybody I got to know during the project. I bought beer on the streets and showed the movies on a white sheet in my hotel room. I did not want them to see me only as the blond lady who takes some images to Holland’ …..Now, half a year later, Su worries about the same people. She has received a lot of life signs and heard ‘only’ of one victim who passed away. She thinks a lot about Haïti Cherie, she is very upset if she thinks about the horrible earthquake that took place in this country. Already then 80 % was unemployed, what will be the future of these people in this collapsed city?

To see her movies from half a year before the disaster look at www.cityoneminutes.org. For more information about projects of Su Tomesen, go to her personal site.

Su Tomesen over Port-au-Prince, een half jaar nadat ze voor City One Minutes talloze mensen heeft ontmoet in diezelfde stad en een indrukwekkend portret heeft gemaakt.

‘Ik hoorde er van in Johannesburg van James, ik wist van niks!’ Su ging meteen online en mailde naar haar contacten: ‘Beloved people, what can I say? Words fail to express my feelings, what a total tragedy this earthquake is for Haiti! It makes me cry, I hope this email finds you in health. Please keep in touch. I wish you all the strength and love possible, bisous Su’

Enkele reacties waren:

- Dear Su, Veel dank, wijzelf zijn okay, wel veel schade, situatie in Haïti desastreus, heel, heel erg. Groeten.

- Chers et chères ami(e)s, Heel veel dank voor jullie talloze steunbetuigingen. Wij zijn ongedeerd en dat is een mirakel gezien de toestand van onze wijk en de stad in het algemeen. Port-au-Prince is in een bodemloos zwart gat gevallen. Iedereen is nagenoeg alles kwijt, maar diegenen die in leven zijn, hebben uiteraard hun grootste bezit kunnen bewaren. Wij zijn erg ongerust over talloze van onze Haïtiaanse vrienden. Haïti heeft al onze aandacht nodig.

Een half jaar daarvoor, van 20 mei tot en met 6 Juni 2009, was Su Tomesen nog aan het filmen in Port-au-Prince, Haïti, voor het project City One Minutes. In City One Minutes laten lokale artiesten hun stad zien in 24 minuten. Elke minuut laat 1 uur van de dag zien.

Dit was wat Su Tomesen toen zei over haar filmproject in Port-au-Prince.

“Ik had over Port-au-Prince veel ‘Wild West’ verhalen gehoord. Het zou er overal erg gevaarlijk zijn op straat. Daarom dacht ik dat het heel lastig zou zijn om daar met een camera te lopen, maar dat viel uiteindelijk wel mee, hoewel ik één keer in een taxi ben gesprongen om een menigte relschoppers die VN-wagens bekogelde te ontlopen. Voor de mensen daar valt het helaas helemaal niet mee. Iedereen is afgrijselijk arm. Tachtig procent van de bevolking is werkloos. Overal zitten gaten in de weg en mensen hebben voortdurend autopech. Hebben ze een auto, dan krijgen ze er een klapband mee.”

‘On patrol’ vond ze één van de meest geslaagde video’s die ze zelf maakte. Een stel VN militairen deelt snoepjes uit aan kleine kinderen in een krottenwijk en gaat er vervolgens op patrouille. “Het meest waardevolle aan dit project vind ik dat je met zoveel mensen samenwerkt. Aan het eind van mijn verblijf heb ik voor iedereen die ik in Port-au-Prince had leren kennen een presentatie gegeven. Ik had op straat bier gekocht en in mijn hotelkamer een wit laken opgehangen waarop de video’s werden geprojecteerd. Ik wilde niet dat ze mij zouden zien als die blonde vrouw, die hier alleen maar is om mijn beelden mee naar Nederland te nemen.” …..Nu, een half jaar later, maakt ze zich zeer ongerust over deze zelfde mensen. Ze heeft veel levenstekens gehad en ‘slechts’ 1 slachtoffer te betreuren. Su denkt veel aan Haïti Cherie, ze is erg van de kaart als ze denkt aan de verschrikkelijke ramp die in dit land heeft plaatsgevonden. Toen al was 80% werkeloos en iedereen afgrijselijk arm, wat zal er nu nog terecht komen van deze mensen in deze ineengestorte stad?

Kijk naar haar filmpjes, een half jaar voor de ramp op www.cityoneminutes.org. Voor meer informatie over projecten van Su Tomesen, ga naar haar persoonlijke site.

Artist Su Tomesen already had the desire to go to Buenos Aires. She went there to film for City One Minutes: ‘I wanted to have a more personal image of Buenos Aires. I travel a lot and I love South America. I love the Latin spontaneity, the extrovertly and the clarity: I adore it. Yes means yes and no means no. It’s completely different to Asia, where, for instance, they don’t have the word ‘no’ in their vocabulary.

Buenos Aires was new to Tomesen: ‘I had never been there. Before I went, I came across a lot of texts that said that Buenos Aires is very European. Personally I think Buenos Aires is very South American too.’ The first couple of days, this weird mix of Europe and South America impressed the artist a lot. ‘From a Eurocentric point of view, you can see the grandeur of cities like Madrid and Paris in Buenos Aires. In Bucharest and yet again in Paris, you recognize the broad streets which replaced whole districts. At times I thought I was in Brooklyn and at times I saw links with a city like Tel Aviv, where you can see a lot of Art Deco ornaments in the streets too. It was a confusing start. You can easily see the relationship with Europe. There are a lot of former Italians and Spaniards living in Buenos Aires. As soon as you enter a museum of contemporary art you notice the influences from South America. I also remember all the impromptu barbecues in de streets, called assados, as a typical South American, or actually Argentinean phenomenon.

When asked to describe Buenos Aires in one word, Tomesen answers ‘infinite.’ ‘You can travel through Buenos Aires for two hours, with bus no. 28. After the moment you cross the so called Capital Federal (upon which is agreed that it is the border of the city of Buenos Aires) you still encounter ten million inhabitants of the urbanized province of Buenos Aires. Peruvians, Colombians, Venezulans; Buenos Aires has got a rich immigration history and still takes in a great many immigrants. Students as well as jobseekers are seeking refuge in this city. However, there are little jobs and consequently a lot of people live in the slums, the so called ‘villas.”

Tomesen looks back with pleasure on the whole adventure and the people she met. ‘I rented a room from sweet, hospitable people, who were living in a beautiful house, with an asodo on the rooftop!’ To end the period and the project, Tomesen gave a presentation. ‘At the end of the project, everyone gathered in Cafe ‘Dui Dui,’ a Dutch cafe, that bears its name because the sounds in ‘doei doei’ (bye bye), are difficult to grasp for an Argentinean. The Dutch Embassy made the screening of the City One Minutes in this cafe possible. The consulate was very helpful during the whole project. Through them I gained a lot of contacts.

Tomesen finds recommending a video that brings out the essence of Buenos Aires, a difficult task. After a while she decides placing the charming video ‘Porteño’ in the spotlights: ‘In the video I am a passenger in a taxi, being driven by an inhabitant of Buenos Aires, a real Porteño. You can’t see the man but you can hear him talk about his city, which he does prideful. On his dashboard there’s a plastic dog that solely nods and is therefore very good company. When asked by the cabdriver if I like Buenos Aires, not only I say yes; the plastic dog nods yes too. During the presentation in café ‘DuiDui’ this One Minute video made a lot of people laugh.’

Curious about Porteño and other video’s on Buenos Aires? Here you can find them. Want to know more about Su Tomesen? Visit her website here.