By Johnny Crisp
Previously published by Colombia Reports

A new audiovisual art project set to be released April 17, creates a 24-minute portrait of Colombia’s second city, Medellin. City One Minutes is an international, video art project that portrays life in cities around the world through 24, one-minute videos, each dedicated to one hour of the day.

5-6 am by Luis Guillermo Palacios

City One Minutes Director Su Tomesen has spent the last two months working with local artist Paula A. Rengifo filming, gathering and organizing the material which now makes up the most recent addition to the City One Minutes archive and will be presented at the Colombo Americano English school, in central Medellin on April 17.

Tomesen, who has organized and directed videos in Buenos Aires, Argentina and Johannesburg, South Africa, worked to combine her fresh outlook on Medellin with the local knowledge of Rengifo and 20 other Medellin-based artists.

The filming has been going on since mid February and will include a wide range of locations, scenes and people from around the city, including minutes shot in “the hectic cacophony of downtown Medellin,” up in the mountains of Santa Elena as well as panoramas of the entire city from the now-iconic San Javier cable car, the artists told Colombia Reports.

7-8 am: Snorkel, by Lengüita Producciones

The pair was keen to stress that the portrait will not be a tourism advertisement, but instead a faithful interpretation of the city, encompassing as many different aspects of Medellin as possible. “We also tried to show the darker side of the city, including shots of homeless people, for example, that a city marketer would skip over,” asserted Tomesen; emphasizing the obligation they felt to produce a genuine representation of the city.

That is not to say, though, that the Medellin videos will not end up being a positive reflection of the city.

Tomesen said that she often feels “like an ambassador” for other cities that she has captured in this way, recalling the “pride” expressed to her by citizens from Buenos Aires and Rio de Janeiro that their cities’ videos were shared with the citizens from Medellin at an exhibition on April 3.

Rengifo and Tomesen are optimistic about the videos, describing them as a chance for those who already know the place to share it with others, for those who have been there before to revisit fond memories and a chance for people yet to see it to gain a personal and real insight into an authentic urban existence that you will struggle to find on any tourism website.

11 pm - 0 am: MDE Night, by Julian Bedoya y amigos

Tomesen describes the videos “like trailers, but there’s no movie coming.” Each minute is designed to give an impression of “a place, a life, an approach” but no more. It is an approach that could be seen to give a fragmented view, but Tomesen sees it as a “glimpse” into the life of the city. It is a form that replicates the way we experience a place first hand; the one minute clip serves as a suggestion of all that might happen in the 59 minutes left untouched, an invitation to discover the endlessly developing urban interaction between an area and its inhabitants and an acknowledgement of the impossible task of representing an entire city. As Tomesen aptly put it, “How else would we capture a city?”

City One Minutes’ Medellin video is set to be unveiled at an exhibition at the Colombo Americano, in central Medellin on April 17 and the videos will be available online from early May at the cityoneminutes website.

Kunstenaar en regisseur Su Tomesen woonde en werkte de eerste drie maanden van 2010 in Johannesburg. Ze was met een stipendium van de National Arts Council South Africa artist-in-residence bij de tentoonstellingsruimte The Bag Factory. Voor de eindtentoonstelling daar bouwde ze in de expositieruimte een shebeen, een illegale township-bar, die acht dagen operationeel was.
Als outreach project maakte ze met lokale kunstenaars en film- en televisiestudenten de City One Minutes Johannesburg, die ook in de shebeen draaide.

In het Zuid-Afrika Huis in Amsterdam laat Su in de tentoonstelling Gold Digger in Joburg werken zien die in en om Johannesburg tot stand zijn gekomen. Ook de City One Minutes Johannesburg worden getoond. De opening, met kwaito-muziek, vindt plaats op vrijdag 3 september van 17:00 tot 19:00 uur. Rsvp kan via info@zuidafrikahuis.nl
Na de opening is Gold Digger in Joburg nog tot en met 22 oktober van dinsdag tot en met vrijdag tussen 10:00 en 16:00 uur te zien.

We zijn druk bezig met het afronden van de City One Minutes film van speelfilmduur. Een scherm met 24 video’s van 24 uur in één stad. De film zal vertoond worden in de MKgalerie in Rotterdam als onderdeel van Adaptation: Designing the Future City, een tentoonstelling van V2 die zowel in Sjanghai als in Rotterdam plaatsvindt van 14 augustus tot 4 september. In oktober zal het de openingstentoonstelling zijn van het nieuwe culturele seizoen bij de Beursschouwburg in Brussel.

De website van City One Minutes, een project van Holland Doc 24/VPRO in samenwerking met The One Minutes Stichting, heeft zondag goud gewonnen op de European Design Awards. De European Design Awards werden uitgereikt op het European Design Festival in De Doelen in Rotterdam. De prijzen worden ieder jaar uitgereikt aan Europese ontwerpers die uitzonderlijke ontwerpen op het gebied van communicatie hebben gemaakt.

Op www.cityoneminutes.org hebben kunstenaars uit meer dan honderd steden over de hele wereld het stadsleven van uur tot uur vastgelegd in filmpjes van één minuut. De site was samen met nog zes andere ontwerpen genomineerd in de categorie ‘Information Site’.

Het ontwerp van de website City One Minutes is van grafisch ontwerper Max Kisman en is verder uitgevoerd in samenwerking met Matthe Stet van designbureau Fabrique en Studio Stomp, bouwer van de website.

Kisman heeft onlangs ook de huisstijl van Holland Doc 24 ontworpen, het documentairekanaal van de publieke omroep.

De beste Europese ontwerpers kwamen afgelopen weekend in Rotterdam samen om elkaars werk te bewonderen en te waarderen. Het festival is een initiatief van veertien Europese designmagazines.

A conversation with artist and director Su Tomesen about her City One Minutes Johannesburg.

Artist and director Su Tomesen from Amsterdam was recently invited by The Bag Factory to come to Johannesburg for three months as an artist in residence. From January till early April 2010 she lived and worked in this exciting metropolis. She talks to Holland Doc 24 about shebeens and the City One Minutes Johannesburg.

“At the start of my stay in Joburg I already got into touch with the phenomenon shebeen,” Su Tomesen says. “I became acquainted with it through the powerful collage ‘Discussion in the shebeen’ by the South African artist Sam Nhlengethwa; a work that gives out a lot of energy. I asked my fellow resident in The Bag Factory Senzo Shabangu what a shebeen was. He told me that it originally meant an illegal in-house bar in the townships at the time of  the apartheid regime.”

The shebeens originated in the sixties and were started by black women who wanted to go into business. These women were - and still are - called ’shebeen queens’. Their riches usually consisted of nothing more than some crates of beer and ‘umqombothi’; homemade African beer. Here, people from the townships came together to debate and listen to jazz. Tomesen: “The term shebeen is a nickname nowadays. I have visited many,  by now of course legal shebeens in both Joburg and Soweto. During these visits I looked at the typical construction, objects and interior.

The idea soon arised to build a shebeen in the exhibition space of the Bag Factory for the closing exhibition of her time as an artist in residence. The goal of the exhibition was to make an installation in which the audience could be a part of the work. “This installation is made with found, borrowed and obtained materials. 20 m2 of corrugated sheets I got for example on the condition that I would bring them to Soweto after the exposition. The next owner would make an extension to his house of them.” The shebeen (see the bottommost image) has been ready for use for eight days. “The audience let themselves go in my work and there were all kinds of scandals; drunkenness, theft and slight racial tensions occurred. I’ve had visitors who had never set foot in a shebeen, and there were people who don’t usually go to galleries. So that became part of the work.”

On the final night the City One Minutes Johannesburg were shown in the installation. “As a resident with The Bag Factory you are expected to realize a project with the local community. Within that scope I made City One Minutes with film students of the WITS University, via Dutch video artist and teacher Jurgen Meekel. I also worked with young artists who worked with the medium video for the first time. Two of the City One Minutes show visitors of shebeens: they can be seen in ‘Muscles around midnight and in ‘MyPresident’ at 3 pm.

In gesprek met kunstenaar en regisseur Su Tomesen over haar City One Minutes Johannesburg

Kunstenaar en regisseur Su Tomesen uit Amsterdam werd onlangs uitgenodigd door The Bag Factory in Johannesburg om 3 maanden als artist-in-residence naar Johannesburg te komen. Van januari tot begin april 2010 woonde en werkte ze in deze spannende metropool. Met Holland Doc 24 spreekt ze over ‘shebeens’ en de City One Minutes Johannesburg.

Anja Sijben about her minutes in Istanbul

Anja wants to show the everyday things in a new dimension. She zooms in into daily actions and rituals. You can find the result in her contribution of three minutes Istanbul. The city, previously shown by colleague Osgur Ascioglu as a ‘city with two faces’, is according to Anja Sijben like a jawbreaker.

Anja Sijben was asked to film for City One Minutes in Istanbul by Teike Asselbergs. As an artist she’s abroad more often to film. She always chooses cities where she already knows people, so she can experience the real daily life. Luckily she knew some people in Istanbul because she had been there before for three days.  ‘Previously I was totally lost in Istanbul. I couldn’t find anything. Now I was with someone who lived there, so it was easier to orientate myself.’

Three minutes about Istanbul. ‘It has opened my eyes a little bit.’ Anja Sijben shows the things everyone has seen a hundred times already, in a new way. ‘It’s the randomness that causes wonder!’ Like we see in one of her minutes: fishermen at the bridge from east to west Istanbul. ’It’s something everyone knows. I took a shot from down upwards, only the rods and the air are visible. It’s everyday but different.’

For Anja Sijben it was the first time she made such short films. According to her it was difficult but also very challenging: to tell in one minute what you want to tell.

At first Anja Sijben searches for recognizable daily actions. Once she collected the footage, it undergoes several changes to make it to the final product: the element where she wants to zoom in to. For the audience it creates a new reality.

Anja Sijben mostly works from a fixed position. She chooses to enlarge the movement of the action, not the movement of the camera.

During her stay in Istanbul Anja was invited to smoke a water pipe. The ceremonial way the smoke was blown out  was so intriguing to her, she made a minute about it. ‘I slowed down the motion to  focus on the development of the smoke. Again something daily shown in a different way.’ The result is the film ‘Smoking’, her favorite minute.

In the third film we see the massiveness of the people and  traffic in Istanbul. Anja shows the audience a ferry. ‘It was one big chaos when people entered and left the ferry.’ Anja Sijben tried to enlarge the image of massiveness and chaos by speeding up the film. ‘All the people together look like ants. When the boat leaves the shore, it looks like a toy boat almost overturning by the amount people.

The extreme materialistic  wealth and the conservatism in Istanbul would be another challenge for Anja Sijben to fit into one minute. Maybe a next time!

Anja Sijben over haar minuten in Istanbul

Anja Sijben wilde in haar filmpjes inzoomen op vanzelfsprekendheid, dagelijkse handelingen en houdingen. Op die manier wil ze mensen opnieuw naar alledaagse dingen laten kijken. Het resultaat is te bewonderen in haar bijdrage van drie minuten Istanbul. De stad, die eerder door collega Osgur Ascioglu ‘een stad met twee gezichten’ werd genoemd,  is volgens Anja Sijben als een toverbal.

Anja Sijben werd door Teike Asselbergs gevraagd om te filmen voor City One Minutes in Istanbul. Als kunstenaar is ze wel vaker in het buitenland om te filmen. Ze kiest alleen wel heel bewust voor steden waar ze mensen kent, zodat ze het dagelijkse leven goed kan meemaken. Gelukkig had ze ook bekenden wonen in Istanbul. Ze was een keer eerder drie dagen in Istanbul geweest, maar toen was ze er helemaal verloren. ‘Ik kon niets vinden. Nu was ik bij iemand die daar woonde, waardoor ik me beter kon oriënteren.’

Drie minuten over Istanbul. Anja Sijben heeft zoals ze het noemt ‘een klein oogje geopend’. Ze wil graag dat wat iedereen al honderd keer heeft gezien, opnieuw laten bekijken. ‘Het is de toevalligheid die de verwondering veroorzaakt!’ Zo zien we in een van haar filmpjes de vissers bij de brug van Oost naar West Istanbul. ‘Dit is iets wat iedereen kent, maar ik heb het van beneden naar boven gefilmd, zodat alleen de hengels en de lucht zichtbaar zijn. Dus alledaags, maar toch verwonderend.’

Het was de eerste keer dat Anja Sijben zulke korte filmpjes moest maken. Ze vond het lastig, maar erg uitdagend, om in 1 minuut over te brengen wat je wilt zeggen.

In eerste instantie zoekt Anja Sijben naar herkenbare dagelijkse handelingen. Eenmaal het materiaal verzameld, ondergaat het nog verschillende bewerkingen om het werk tot een zodanig eindresultaat te brengen, dat alleen dat ene element waarop ze wil inzoomen, wordt vergroot. Het creëert voor het publiek als het ware een nieuwe werkelijkheid.

Ze werkt vaak vanuit een vast filmstandpunt, omdat ze er voor kiest juist de beweging van de handeling te laten zien. en dan wil ze niet door het filmstandpunt te veranderen allerlei andere elementen erbij betrekken.

Gedurende haar verblijf in Istanbul werd Anja Sijben uitgenodigd voor het roken van een waterpijp. Ze vond de manier waarop ze de rook ceremonieel uitbliezen zo fascinerend dat ze er een minuut video over maakte. ‘Ik heb het vertraagd om de nadruk extra op de ontwikkeling van rookvormen te leggen. Weer een alledaags iets op een andere manier laten zien.’ Het resultaat is het filmpje ‘Smoking’, haar favoriete minuut. In het derde filmpje zien we de massaliteit aan mensen in het verkeer in Istanbul. Dit keer een veerboot. ‘Het was een chaos en gekrioel wanneer mensen die veerboot op en af gingen.’ De massaliteit en chaos heeft Anja Sijben versterkt door het filmpje te versnellen. ‘Daardoor lijken het mieren. Als de boot weggaat lijkt het net een speelgoedboot, het lijkt alsof hij omkiept van de hoeveelheid mensen erop.’

Istanbul overlaadde Anja Sijben met een enorme hoeveelheid aan emoties. ‘Het is een stad van chaos, spanning en religie. Het aantal hoofddoekjes is sterk toegenomen. De geschiedenis en ook de moskeen zijn erg aanwezig. Wanneer je door de straten loopt voel je een spanningsveld. Het Westerse rijke materialisme en het Oosterse conservatisme leven naast elkaar in Istanbul’.

De extreem materialistische rijkdom en het conservatieve in Istanbul zou voor haar nog een uitdaging zijn om in dagelijkse handelingen te pakken te krijgen in een minuut. Een volgende keer misschien!

Interview with City One Minutes filmmaker Viktoria Gudnadottir

Viktoria Gudnadottir filmed Reykjavik for City One Minutes. Her favorite video shows us the most famous hotdog stand in town: ‘I cannot watch it too often though, because then my mouth starts to water. Those hotdogs are really good!’ Viktoria was born and raised in Iceland, in a small suburb of Reykjavik. In 1996 she came to The Netherlands to study  arts. Now she works as an artist with different media.

She had already made some video’s for The One Minutes (www.theoneminutes.org) when she heard about City One Minutes through an Icelandic artists’ association.  She was keen to start filming for City One Minutes, especially in her former home town Reykjavik : ‘I thought it was interesting to see Reykjavik through a camera. I have been living abroad for ten years now, and I only visit Iceland in the summer – almost like a tourist. But sometimes I see things that have changed in the last year, that the residents or ‘regular’ tourists wouldn’t see.

With her video’s, Viktoria offers viewers ‘little windows to the city’, of places that stood out to her. She shot a lot of film material at these locations. ‘Afterward I had a hard time choosing the minutes I wanted to show.’ She learned to be patient while filming, and how to search for ‘that one minute’ that best captivates the hour.

There is one place in Reykjavik she immediately knew she wanted everybody to see: ‘The famous hotdog stand in the city centre. Even Bill Clinton has visited it, when he was still president. I always go there when I’m craving a hotdog. It’s a real experience, and it has not changed one bit in all the years that it’s been there. The surroundings can change, but the hotdog stand always stays the same. At noon it becomes very busy. People in big cars pull over on the sidewalks, and jump out just to buy a hotdog. Very funny to watch!’

Another location  that stood out was a very quiet spot in the middle of the busy town centre.
The video of this location features tourists from abroad. Tourism has flourished in Iceland over the last years. ‘Very good for the Icelandic economy,’ according to Viktoria. Iceland has had a rough time with the economic crisis. A lot of building projects have been stopped. A good reason for Viktoria to film at the building site of the university: ‘I saw work on the new university buildings was still in progress. The big cranes against the bright blue sky were a beautiful scene. And the expensive looking sports car that drove away, could be a symbol for the money that’s no longer there. What stays behind is a buiding site, where everything moves in slow motion.’

While Viktoria was filming in the summer of 2009, Icelandic political affairs were all about joining the European Union and the first ‘Icesave contract’.  Speaking to friends and acquaintances, the influence of the economic crisis became very clear: ‘I was especially struck by the stories of people that can no longer pay for their loans and mortgages. Around Reykjavik you can see all the half built houses, and no one knows when or if they will ever be finished. Basic social services like schools and health care are deteriorating as a result of the crisis, which is very sad.’
But walking in the sunlit city centre it was like nothing ever happened: ‘People are cheerful, especially when the sun is shining. A lot of Icelanders think: “It is not our fault, so live goes on.”’
Viktoria also filmed a man, protesting outside the parliament building (it can be viewed on her website, http://www.viktoriagud.com). ‘I chose not to admit this video for City One Minutes. The crisis and the problems with Icesave are nothing to be proud of. That’s why I did not like the idea of showing this side of Reykjavik to the City One Minutes viewers. The only symbols of the crisis in my video’s are the expensive cars you can sometimes see. Most of them have been bought with loans that people are not able to pay back anymore.’

With the City One Minutes video’s Viktoria wanted to emphasize the ‘bright side of life’ in Reykjavik: ‘When the sun shines it is a very pleasant city. People go outside all the time, and the small city centre becomes a very lively place. I have noticed there has been a lot more activity in the centre over the last years. When it is nice and sunny , sometimes companies in Reykjavik even close for the day ‘due to the weather’!

Interview met City One Minutes-maker Viktoria Gudnadottir

Viktoria Gudnadottir filmde Reykjavik voor City One Minutes. Haar favoriete video toont de beroemdste hotdogstand van de stad: ‘Maar die moet ik niet te vaak kijken, want dan krijg ik water in mijn mond. Ze zijn echt lekker, die hotdogs!’ Viktoria is geboren en opgegroeid in IJsland, in een kleine voorstad van Reykjavik. In 1996 kwam ze naar Nederland om te studeren: ze deed de kunstacademie en een opleiding aan het Dutch Art Institute in Enschede. Nu werkt ze als kunstenaar met verschillende media en maakt ze onder andere korte video’s.

Ze maakte eerder al filmpjes voor The One Minutes, en toen ze via een IJslandse kunstenaarsvereniging van de City One Minutes hoorde wilde ze graag meedoen. Zeker met het project over Reykjavik, een stad die ze als oud-inwoner erg goed kende: ‘Ik vond het interessant om Reykjavik te bekijken via de camera. Ik woon nu al ruim tien jaar in het buitenland en kom alleen ‘s zomers in IJsland, bijna als toerist. Maar soms vallen mij dingen op die zijn veranderd in een jaar tijd, die je als inwoner of als ‘gewone’  toerist niet zou zien.’

Met haar video’s geeft Viktoria haar publiek ‘kleine kijkjes in de stad’, van plekken die haar zijn opgevallen. Van die plekken nam ze veel materiaal op in de uren waarvoor ze heeft gefilmd. ‘En toen moest ik goed zoeken naar de minuten die ik het interessantst vond om te tonen.’ Ze heeft ervan geleerd om geduld te oefenen met filmen, en binnen het uur te zoeken naar ‘die ene minuut’. 

Van één plek wist ze meteen dat ze die wilde laten zien:  ‘De beroemde hotdogstand in het centrum. Zelfs Bill Clinton is daar geweest toen hij nog president was. Ik bezoek deze stand altijd als ik een hotdog wil in Reykjavik. Het is echt een fenomeen, dat niet is veranderd in alle jaren van zijn bestaan. Ook al verandert de omgeving, de hotdogstand blijft hetzelfde. Om twaalf uur wordt het er heel druk. Mensen in grote auto’s stoppen op de stoep en springen naar buiten om een hotdog te kopen. Heel geinig om te zien!’

Een andere plek in de stad viel haar op vanwege de rust, midden in het drukke centrum. In dit filmpje zijn buitenlandse toeristen te zien. Het toerisme in de stad neemt de laatste jaren steeds meer toe. ‘Heel goed voor de IJslandse economie,’ zegt Viktoria. IJsland is zwaar getroffen door de economische crisis. Veel bouwprojecten zijn om die reden stopgezet. Reden voor Viktoria om de nieuwbouw van de universiteit in Reykjavik in beeld te brengen: ‘Ik zag dat er nog steeds gebouwd werd aan de universiteit. Ik vond de grote hijskranen tegen de strakblauwe lucht heel mooi om te zien. En de gladde sportauto die wegreed was misschien wel een symbool voor het geld dat er niet meer is. Wat achterblijft is een bouwput, waar alles beweegt in slow motion.’

Terwijl Viktoria aan het filmen was in de zomer van 2009, draaide het in de IJslandse politiek om de eventuele toetreding in de EU en het eerste Icesave contract. Toen ze sprak met vrienden en kennissen werd goed duidelijk hoeveel invloed de crisis heeft: ‘Vooral door de verhalen van mensen die hun hypotheek en leningen niet meer kunnen betalen. Je ziet rond Reykjavik alle half gebouwde nieuwbouwwijken en de vraag is of die ooit helemaal klaar zullen zijn.  Sociale basisvoorzieningen zoals scholen en gezondheidszorg gaan achteruit wegens de crisis. Heel triest om te merken.’

Maar als ze in het stadscentrum in de zon liep merkte ze er niets van: ‘Mensen zijn vrolijk, vooral als de zon schijnt, en veel IJslanders  vinden: “Wij kunnen er niks aan doen, dus het leven gaat gewoon door.”

Ze maakte ook een filmpje van een man die buiten het parlement protesteerde (te zien op haar website: http://www.viktoriagud.com) . ‘Ik heb ervoor gekozen dit filmpje niet te gebruiken voor de City One Minutes. De crisis en de zaak rond Icesave zijn geen dingen om echt trots op te zijn, en daardoor voelde ik er niet zo voor om het te laten zien. De enige symbolen van de crisis in mijn filmpjes zijn de dure auto’s die je soms ziet.  De meeste zijn gekocht met leningen die mensen nu niet meer kunnen betalen.’

Met de filmpjes voor City One Minutes wilde ze de nadruk leggen op het positieve beeld dat ze zelf al had van Reykjavik: ‘Als de zon schijnt is het een heel gezellige stad. Mensen gaan dan veel naar buiten, en het kleine centrum is een heel levendige plek. Het is mij opgevallen dat daar de laatste jaren steeds meer gebeurt. Als het heel lekker weer is komt het trouwens voor dat bedrijven in Reykjavik sluiten ‘wegens weer’!’