City One Minutes-makers Kees de Groot en Viola van Alphen over Bangkok, Thailand.

Twee filmmakers met lef: Kees de Groot en Viola van Alphen. Ze wilden een onbelicht deel van de wereld laten zien en daarmee discussie oproepen. Het energieke team zag een filmproject  over wereldstad Bangkok als een prikkelende uitdaging. Via hun werk kwamen ze in contact met City One Minutes: beiden zijn directeur van kunstenaarsplatform PLANETART en het GOGBOT Festival. Begin 2009 gingen ze van start door te filmen, fotograferen en contacten te leggen met de lokale bevolking. Uiteindelijk wisten ze, mede door de geweldige bijdrage van Frank Morssinkhof, een verrassend maar soms ook schokkend resultaat neer te zetten.

De Groot en Van Alphen kozen voor Bangkok omdat de stad een onderhuidse dynamiek heeft: ‘Het is een mix van corruptie, uitbuiting, armoede en opvallend veel sekstoerisme. De stad combineert de vormgeving en architectuur van een moderne oosterse wereldstad met  westerse commerciële economische elementen. Dit beeld is niet echt veranderd, maar we hebben het wel tot een kunstproject getransformeerd, zonder morele stelling te willen nemen.’

Vooral het begrip sekstoerisme komt in de filmpjes van het tweetal naar voren. Zelf zeggen ze erover: ‘Je ontkomt niet aan het sekstoerisme wanneer je in Thailand rondreist. Zeker in sommige delen van Bangkok is het erg nadrukkelijk aanwezig, en het oefent sterke aantrekkingskracht uit op ‘bepaalde’  westerse toeristen.
Daarnaast was het kleurrijke nachtleven voor de filmmakers visueel bijzonder inspirerend, met al zijn excentrieke nachtfiguren, styling, belichting, sfeerbeelden en de marketing van de seksindustrie.

Tijdens het project viel het op dat de westerse mannelijke toeristen onderling niet leken te communiceren. ‘Ze liepen stiekem en zelfs bijna schuldbewust door de straten. De Thai daarentegen waren bijzonder communicatief, sociaal, opgewekt en hadden een goed gevoel voor humor.’  De prostituees durfden in het begin geen contact te maken: ‘Omdat er een vrouw in ons gezelschap was hielden zij gepaste afstand. Een getekend snorretje, wijd t-shirt en een mannelijk loopje bleken voldoende om iedereen ervan te overtuigen dat we echte mannen waren.’ Slechts enkele ‘ladyboys’ (Thaise mannen met een vrouwelijk uiterlijk) doorzagen deze truc met veel vrolijkheid en respect voor het spelen met gender. Het was voor Van Alphen een spannende ervaring om als man verkleed diverse prostituees op schoot te trekken.

Prostitutie is illegaal in Thailand. De Groot en Van Alphen mochten binnen in de bordelen niet filmen, omdat agenten anders strenge boetes zouden kunnen vorderen voor hun beelden. Om dit te omzeilen filmden ze in de bordelen met verborgen camera’s. Deze beelden zijn te zien in de ongecensureerde versie, die hopelijk later dit jaar online te bekijken is. De Groot: ‘Het was erg spannend om in de bordelen te filmen en op die manier  een verborgen wereld te kunnen tonen.’

Het filmproject heeft voor de makers aangetoond dat het echte leven in een wereldstad voor kunstenaars een inspirerend uitgangspunt kan zijn om een beeldend portret te maken: ‘Het heeft ons laten zien dat elke situatie meerdere kanten heeft. Aan de ene kant is het sekstoerisme in Bangkok een uitbuitindustrie, zoals bijvoorbeeld ook de fabrieken met kinderarbeid in andere delen van Azië en de derde wereld dat zijn. Aan de andere kant was het een genoegen om te zien dat mensen onder dergelijke omstandigheden toch hun eigen wereld maken en plezier en leven proberen te creëren in deze situatie. Onze film gaf voor onszelf stof tot nadenken, maar ook bij het publiek, zoals bleek tijdens de publieksdiscussie na afloop van de première van onze film bij PLANETART in het Volkskrantgebouw in Amsterdam op 21 januari 2010.’