Anja Sijben over haar minuten in Istanbul

Anja Sijben wilde in haar filmpjes inzoomen op vanzelfsprekendheid, dagelijkse handelingen en houdingen. Op die manier wil ze mensen opnieuw naar alledaagse dingen laten kijken. Het resultaat is te bewonderen in haar bijdrage van drie minuten Istanbul. De stad, die eerder door collega Osgur Ascioglu ‘een stad met twee gezichten’ werd genoemd,  is volgens Anja Sijben als een toverbal.

Anja Sijben werd door Teike Asselbergs gevraagd om te filmen voor City One Minutes in Istanbul. Als kunstenaar is ze wel vaker in het buitenland om te filmen. Ze kiest alleen wel heel bewust voor steden waar ze mensen kent, zodat ze het dagelijkse leven goed kan meemaken. Gelukkig had ze ook bekenden wonen in Istanbul. Ze was een keer eerder drie dagen in Istanbul geweest, maar toen was ze er helemaal verloren. ‘Ik kon niets vinden. Nu was ik bij iemand die daar woonde, waardoor ik me beter kon oriënteren.’

Drie minuten over Istanbul. Anja Sijben heeft zoals ze het noemt ‘een klein oogje geopend’. Ze wil graag dat wat iedereen al honderd keer heeft gezien, opnieuw laten bekijken. ‘Het is de toevalligheid die de verwondering veroorzaakt!’ Zo zien we in een van haar filmpjes de vissers bij de brug van Oost naar West Istanbul. ‘Dit is iets wat iedereen kent, maar ik heb het van beneden naar boven gefilmd, zodat alleen de hengels en de lucht zichtbaar zijn. Dus alledaags, maar toch verwonderend.’

Het was de eerste keer dat Anja Sijben zulke korte filmpjes moest maken. Ze vond het lastig, maar erg uitdagend, om in 1 minuut over te brengen wat je wilt zeggen.

In eerste instantie zoekt Anja Sijben naar herkenbare dagelijkse handelingen. Eenmaal het materiaal verzameld, ondergaat het nog verschillende bewerkingen om het werk tot een zodanig eindresultaat te brengen, dat alleen dat ene element waarop ze wil inzoomen, wordt vergroot. Het creëert voor het publiek als het ware een nieuwe werkelijkheid.

Ze werkt vaak vanuit een vast filmstandpunt, omdat ze er voor kiest juist de beweging van de handeling te laten zien. en dan wil ze niet door het filmstandpunt te veranderen allerlei andere elementen erbij betrekken.

Gedurende haar verblijf in Istanbul werd Anja Sijben uitgenodigd voor het roken van een waterpijp. Ze vond de manier waarop ze de rook ceremonieel uitbliezen zo fascinerend dat ze er een minuut video over maakte. ‘Ik heb het vertraagd om de nadruk extra op de ontwikkeling van rookvormen te leggen. Weer een alledaags iets op een andere manier laten zien.’ Het resultaat is het filmpje ‘Smoking’, haar favoriete minuut. In het derde filmpje zien we de massaliteit aan mensen in het verkeer in Istanbul. Dit keer een veerboot. ‘Het was een chaos en gekrioel wanneer mensen die veerboot op en af gingen.’ De massaliteit en chaos heeft Anja Sijben versterkt door het filmpje te versnellen. ‘Daardoor lijken het mieren. Als de boot weggaat lijkt het net een speelgoedboot, het lijkt alsof hij omkiept van de hoeveelheid mensen erop.’

Istanbul overlaadde Anja Sijben met een enorme hoeveelheid aan emoties. ‘Het is een stad van chaos, spanning en religie. Het aantal hoofddoekjes is sterk toegenomen. De geschiedenis en ook de moskeen zijn erg aanwezig. Wanneer je door de straten loopt voel je een spanningsveld. Het Westerse rijke materialisme en het Oosterse conservatisme leven naast elkaar in Istanbul’.

De extreem materialistische rijkdom en het conservatieve in Istanbul zou voor haar nog een uitdaging zijn om in dagelijkse handelingen te pakken te krijgen in een minuut. Een volgende keer misschien!

Interview with City One Minutes filmmaker Viktoria Gudnadottir

Viktoria Gudnadottir filmed Reykjavik for City One Minutes. Her favorite video shows us the most famous hotdog stand in town: ‘I cannot watch it too often though, because then my mouth starts to water. Those hotdogs are really good!’ Viktoria was born and raised in Iceland, in a small suburb of Reykjavik. In 1996 she came to The Netherlands to study  arts. Now she works as an artist with different media.

She had already made some video’s for The One Minutes (www.theoneminutes.org) when she heard about City One Minutes through an Icelandic artists’ association.  She was keen to start filming for City One Minutes, especially in her former home town Reykjavik : ‘I thought it was interesting to see Reykjavik through a camera. I have been living abroad for ten years now, and I only visit Iceland in the summer – almost like a tourist. But sometimes I see things that have changed in the last year, that the residents or ‘regular’ tourists wouldn’t see.

With her video’s, Viktoria offers viewers ‘little windows to the city’, of places that stood out to her. She shot a lot of film material at these locations. ‘Afterward I had a hard time choosing the minutes I wanted to show.’ She learned to be patient while filming, and how to search for ‘that one minute’ that best captivates the hour.

There is one place in Reykjavik she immediately knew she wanted everybody to see: ‘The famous hotdog stand in the city centre. Even Bill Clinton has visited it, when he was still president. I always go there when I’m craving a hotdog. It’s a real experience, and it has not changed one bit in all the years that it’s been there. The surroundings can change, but the hotdog stand always stays the same. At noon it becomes very busy. People in big cars pull over on the sidewalks, and jump out just to buy a hotdog. Very funny to watch!’

Another location  that stood out was a very quiet spot in the middle of the busy town centre.
The video of this location features tourists from abroad. Tourism has flourished in Iceland over the last years. ‘Very good for the Icelandic economy,’ according to Viktoria. Iceland has had a rough time with the economic crisis. A lot of building projects have been stopped. A good reason for Viktoria to film at the building site of the university: ‘I saw work on the new university buildings was still in progress. The big cranes against the bright blue sky were a beautiful scene. And the expensive looking sports car that drove away, could be a symbol for the money that’s no longer there. What stays behind is a buiding site, where everything moves in slow motion.’

While Viktoria was filming in the summer of 2009, Icelandic political affairs were all about joining the European Union and the first ‘Icesave contract’.  Speaking to friends and acquaintances, the influence of the economic crisis became very clear: ‘I was especially struck by the stories of people that can no longer pay for their loans and mortgages. Around Reykjavik you can see all the half built houses, and no one knows when or if they will ever be finished. Basic social services like schools and health care are deteriorating as a result of the crisis, which is very sad.’
But walking in the sunlit city centre it was like nothing ever happened: ‘People are cheerful, especially when the sun is shining. A lot of Icelanders think: “It is not our fault, so live goes on.”’
Viktoria also filmed a man, protesting outside the parliament building (it can be viewed on her website, http://www.viktoriagud.com). ‘I chose not to admit this video for City One Minutes. The crisis and the problems with Icesave are nothing to be proud of. That’s why I did not like the idea of showing this side of Reykjavik to the City One Minutes viewers. The only symbols of the crisis in my video’s are the expensive cars you can sometimes see. Most of them have been bought with loans that people are not able to pay back anymore.’

With the City One Minutes video’s Viktoria wanted to emphasize the ‘bright side of life’ in Reykjavik: ‘When the sun shines it is a very pleasant city. People go outside all the time, and the small city centre becomes a very lively place. I have noticed there has been a lot more activity in the centre over the last years. When it is nice and sunny , sometimes companies in Reykjavik even close for the day ‘due to the weather’!

Interview met City One Minutes-maker Viktoria Gudnadottir

Viktoria Gudnadottir filmde Reykjavik voor City One Minutes. Haar favoriete video toont de beroemdste hotdogstand van de stad: ‘Maar die moet ik niet te vaak kijken, want dan krijg ik water in mijn mond. Ze zijn echt lekker, die hotdogs!’ Viktoria is geboren en opgegroeid in IJsland, in een kleine voorstad van Reykjavik. In 1996 kwam ze naar Nederland om te studeren: ze deed de kunstacademie en een opleiding aan het Dutch Art Institute in Enschede. Nu werkt ze als kunstenaar met verschillende media en maakt ze onder andere korte video’s.

Ze maakte eerder al filmpjes voor The One Minutes, en toen ze via een IJslandse kunstenaarsvereniging van de City One Minutes hoorde wilde ze graag meedoen. Zeker met het project over Reykjavik, een stad die ze als oud-inwoner erg goed kende: ‘Ik vond het interessant om Reykjavik te bekijken via de camera. Ik woon nu al ruim tien jaar in het buitenland en kom alleen ‘s zomers in IJsland, bijna als toerist. Maar soms vallen mij dingen op die zijn veranderd in een jaar tijd, die je als inwoner of als ‘gewone’  toerist niet zou zien.’

Met haar video’s geeft Viktoria haar publiek ‘kleine kijkjes in de stad’, van plekken die haar zijn opgevallen. Van die plekken nam ze veel materiaal op in de uren waarvoor ze heeft gefilmd. ‘En toen moest ik goed zoeken naar de minuten die ik het interessantst vond om te tonen.’ Ze heeft ervan geleerd om geduld te oefenen met filmen, en binnen het uur te zoeken naar ‘die ene minuut’. 

Van één plek wist ze meteen dat ze die wilde laten zien:  ‘De beroemde hotdogstand in het centrum. Zelfs Bill Clinton is daar geweest toen hij nog president was. Ik bezoek deze stand altijd als ik een hotdog wil in Reykjavik. Het is echt een fenomeen, dat niet is veranderd in alle jaren van zijn bestaan. Ook al verandert de omgeving, de hotdogstand blijft hetzelfde. Om twaalf uur wordt het er heel druk. Mensen in grote auto’s stoppen op de stoep en springen naar buiten om een hotdog te kopen. Heel geinig om te zien!’

Een andere plek in de stad viel haar op vanwege de rust, midden in het drukke centrum. In dit filmpje zijn buitenlandse toeristen te zien. Het toerisme in de stad neemt de laatste jaren steeds meer toe. ‘Heel goed voor de IJslandse economie,’ zegt Viktoria. IJsland is zwaar getroffen door de economische crisis. Veel bouwprojecten zijn om die reden stopgezet. Reden voor Viktoria om de nieuwbouw van de universiteit in Reykjavik in beeld te brengen: ‘Ik zag dat er nog steeds gebouwd werd aan de universiteit. Ik vond de grote hijskranen tegen de strakblauwe lucht heel mooi om te zien. En de gladde sportauto die wegreed was misschien wel een symbool voor het geld dat er niet meer is. Wat achterblijft is een bouwput, waar alles beweegt in slow motion.’

Terwijl Viktoria aan het filmen was in de zomer van 2009, draaide het in de IJslandse politiek om de eventuele toetreding in de EU en het eerste Icesave contract. Toen ze sprak met vrienden en kennissen werd goed duidelijk hoeveel invloed de crisis heeft: ‘Vooral door de verhalen van mensen die hun hypotheek en leningen niet meer kunnen betalen. Je ziet rond Reykjavik alle half gebouwde nieuwbouwwijken en de vraag is of die ooit helemaal klaar zullen zijn.  Sociale basisvoorzieningen zoals scholen en gezondheidszorg gaan achteruit wegens de crisis. Heel triest om te merken.’

Maar als ze in het stadscentrum in de zon liep merkte ze er niets van: ‘Mensen zijn vrolijk, vooral als de zon schijnt, en veel IJslanders  vinden: “Wij kunnen er niks aan doen, dus het leven gaat gewoon door.”

Ze maakte ook een filmpje van een man die buiten het parlement protesteerde (te zien op haar website: http://www.viktoriagud.com) . ‘Ik heb ervoor gekozen dit filmpje niet te gebruiken voor de City One Minutes. De crisis en de zaak rond Icesave zijn geen dingen om echt trots op te zijn, en daardoor voelde ik er niet zo voor om het te laten zien. De enige symbolen van de crisis in mijn filmpjes zijn de dure auto’s die je soms ziet.  De meeste zijn gekocht met leningen die mensen nu niet meer kunnen betalen.’

Met de filmpjes voor City One Minutes wilde ze de nadruk leggen op het positieve beeld dat ze zelf al had van Reykjavik: ‘Als de zon schijnt is het een heel gezellige stad. Mensen gaan dan veel naar buiten, en het kleine centrum is een heel levendige plek. Het is mij opgevallen dat daar de laatste jaren steeds meer gebeurt. Als het heel lekker weer is komt het trouwens voor dat bedrijven in Reykjavik sluiten ‘wegens weer’!’

City One Minutes-makers Jasper Huizinga and Lotte Veltman about Daily Ritual, their minute in Groningen from 3PM till 4PM.

Since 10 years the two filmmakers from Groningen are a directors duo. Their aim was to capture a ritual for their minute. “Everybody sais about their own profession: ‘It’s different every day’. But in fact every profession knows its own rituals.” Veltman and Huizinga asked themselves what happens in the city between 3PM and 4PM. “People are in their office, schools are out and others start to do their groceries. In association with that, we found the ritual of opening a bar. In Groningen most of them open at 4PM.

The duo filmed Ewout van Eck opening his business Café Mulder. “With Daily Ritual we wanted to drop a sphere: it’s dark at the beginning of the film, you don’t really know whether it’s day or night. A pub is always in a certain time gap. Only if the owner opens the shutters, you see that it’s noon and you hear the bells of 4PM play.

In their daily life the duo makes documentaries, TV series and commissioned films. “That’s why we can work really well together.” For Daily Ritual Jasper handled the camera while Lotte directed.

“Everything went well. As a bonus the café opened exactly at 4PM, so we could capture the sound of the bells.”

City One Minutes-makers Jasper Huizinga en Lotte Veltman over Daily Ritual, hun minuut in Groningen van 15.00 tot 16.00 uur.

De twee filmmakers uit Groningen vormen al tien jaar een regisseursduo en wilden voor hun minuut een ritueel vastleggen. “Iedereen roept over zijn eigen beroep: ‘Het is iedere dag weer anders’. Maar in werkelijkheid heeft ieder beroep ook weer zijn vaste patronen, zijn eigen rituelen.” Veltman en Huizinga vroegen zich af wat er tussen 15.00 en 16.00 uur gebeurt in de stad. “Mensen zitten op kantoor, scholen gaan uit, anderen doen boodschappen. In die associatie kwamen we op de rituelen van het openen van een kroeg. De meeste daarvan gaan in Groningen open om vier uur.”

De twee filmden Ewout van Eck tijdens het openen van van zijn zaak Café Mulder. “Met Daily Ritual wilden we een sfeer neerzetten: het is donker in het begin van het filmpje, je weet eigenlijk niet of het dag of nacht is. Een kroeg bevindt zich altijd in een zeker tijdsvacuüm. Pas als de kastelein de luiken opent, zie je dat het middag is en hoor je het carillon van vier uur spelen.”

Het duo maakt in het dagelijks leven documentaires, tv-series en opdrachtfilms. “We zijn dan ook aardig op elkaar ingespeeld.” Voor Daily Ritual hanteerde Jasper de camera en deed Lotte de regie.

“Alles ging goed. Als bonus ging de cafédeur stipt om vier uur open en konden we het geluid van het carillon meepakken.”

Joost Hunningher over Londen op City One Minutes

‘Zie de filmpjes over Londen niet los van elkaar. Kies geen favoriet, maar laat je door de rijke verscheidenheid inspireren om een camera op te pakken en de stad om je heen te ontdekken.’ Deze boodschap wil filmmaker Joost Hunningher meegeven aan de City One Minutes kijker.

Veertig jaar geleden wilde Hunningher nog astronaut worden, maar toen dat op niets uitliep werd hij filmmaker, leraar en ontdekker van de wereld waar hij woont: Londen. ‘Londen is een geweldige multiculturele stad. Ik woon en werk hier en ken veel andere filmmakers. Trouwens, Parijs was niet meer beschikbaar’, grapt hij wanneer we hem vragen waarom hij Londen koos voor zijn City One Minutes project.

Hunningher houdt van korte dingen: ‘Ik interesseer me voor de Haiku. Net als deze korte gedichten zijn de City One Minutes een korte kunstvorm. Ze geven je een glimp van een idee, en dat opent je ogen en je geest.  Toen ik kennismaakte met de One Minutes vond ik het leuk om te zien welke keuzes de kunstenaars maakten om een idee over een stad te vangen in één minuut.’

Het project gaf hem de gelegenheid om de stad die hij al zo goed kende op 24 verschillende manieren te bekijken: ‘Ik kwam erachter dat we op deze manier 24 vensters op Londen geopend. En ik weet zeker dat we er nog 240 hadden kunnen openen, zonder dat er één saaie minuut bij zou zitten. Ik heb nu zin om meer gordijnen opzij te schuiven!

De verscheidenheid van het project werd versterkt doordat het team werkte met een rijke schakering van filmmakers: ‘Ronald Gow, Julie Lambden en ik hebben de films geproduceerd, en wij hebben makers uitgenodigd om mee te doen. We wilden de diversiteit van Londen vertegenwoordigen met al die verschillende kunstenaars. Het enige dat ze gemeen hadden was totale artistieke vrijheid binnen hun eigen minuut.’

De medewerkers aan het project waren mannelijke en vrouwelijke kunstenaars met een leeftijd tussen de 17 en 68 jaar. Hunningher moedigde hun creatieve onafhankelijkheid erg aan: ‘Belangrijk was natuurlijk dat ze zelf geschikte ideeën ontwikkelden, maar ook moesten ze zelf locaties en acteurs regelen en voor hun eigen apparatuur zorgen.’

Toen hij de video’s zag was hij blij verrast door de diverse ideeën en artistieke oplossingen: ‘Een goede locatie komt voort uit een goed artistiek idee. Creatieve mensen vinden altijd een oplossing.’ De filmmakers ontmoetten de locals in het café, op hun werk of ze benaderden hen per brief. De mensen werden nooit tegen hun wil of zonder toestemming gefilmd: ‘De Londenaars moeten het gevoel hebben dat ze meedoen met het project.’

Naast de gekozen locaties en acteurs is muziek een erg belangrijk onderdeel van de video’s: ‘Muziek is in films een expressief, artistiek instrument. Het is belangrijk om een emotionele impact te kunnen creëren. Zelfs bij de zogenaamde ‘stille’ shots hebben we orkesten of pianospelers gebruikt.

Hunningher en zijn collega-filmmakers zijn er in geslaagd om een zeer gevarieerde verzameling filmpjes te maken. De verscheidenheid en grilligheid van het leven waren een belangrijke inspiratiebron: ‘We luisteren allemaal graag naar muziek op onze iPod Shuffle. Mozart worden afgewisseld met The Sex Pistols of James Brown.  Niets is voorspelbaar! Wij vinden dat we een rijke schakering hebben laten zien van aankomst en vertrek, de rivier de Thames, het verleden, de toekomst, verlangen, tuinhuisjes, bijenkorven en de bloem London Pride.’

De leukste ontdekking die Hunningher deed tijdens het filmen, was dat een creatief samenwerkingsproject zoals dit mensen stimuleert en veel positieve energie opwekt. Nog een leuke bijkomstigheid was dat hij de koningin heeft ontmoet. Uiteraard werkte het Londense weer niet altijd mee, maar verder waren er weinig grote problemen: ‘Soms hadden we kleine problemen met de beveiliging bij de metro, en we hadden moeite een goede plek te vinden voor onze ‘wrap’ party!’

Joost Hunningher on the City One Minutes ‘London Collection’

Why London for the City One Minutes Project? ‘Well, Paris and Rio were already taken.  No, no… just joking. As Dr. Johnson said 225 years ago, “when a man is tired of London, he is tired of life.” Much of London may have changed, but London as a state of mind still exists.’

‘Don’t view the London Collection as individual films. Don’t choose a favourite. Instead let the richness of the variety inspire you to pick up a camera and discover the city around you.’
This is filmmaker Joost Hunningher’s message to the City One Minutes viewer.

Forty years ago, Hunningher wanted to be an astronaut, but when that didn’t work out, he became a filmmaker, teacher and explorer of the planet where he lives: London.
‘London is a fantastic multicultural city. I live and work here, and know many filmmakers. ‘

Hunningher has a special interest in short things: ‘I am interested in the Haiku. The One Minute video is also a short form and it gives you a flash of an idea which can open your eyes and mind.  I heard about the One Minute Foundation and enjoyed seeing what choices artists were making to represent an idea about a city in one minute.’

‘The project gave us the opportunity to view the city – our home –  in 24 different ways. We opened 24 windows on London and I now want to open another 240. There won’t be a minute of boredom. ’

The diversity of the project was enhanced by working with a large variety of filmmakers: ‘Ronald Gow, Julie Lambden and I produced the films and we invited filmmakers to participate.  We looked to represent London’s diversity through artists with contrasting backgrounds and styles and an age span between 21 - 67. The only thing the artists had in common was total artistic freedom within their own minute.’

Having encouraged creative freedom, the filmmaking process has some things in common like ‘developing suitable ideas, finding and getting permissions to use locations and actors, and even borrowing and begging for equipment.’

 ‘A good location has to come out of a good artistic idea. Creative people always find solutions.’ The filmmakers met locals in the pub, at work or they approached them by letter. People were never filmed against their wishes or without appropriate permissions: ‘The locals, or let’s call them ‘local actors’, had to feel they were participating in the film.’

Next to casting the idea, locations and characters in each film, music is a very important part of the ‘London Collection’.  ‘Music is an expressive artistic tool in filmmaking and is important for creating an emotional impact. Even the so called “silent pictures” used orchestras or piano players. We also felt that if the collection were to be used in an installation with multi-screen projection, music would work better than subtle speech or sound effects.’

All in all,  Hunningher and his fellow filmmakers were able to make a very varied collection of videos. The diversity and randomness of life were a big inspiration: ‘We all enjoy the surprises in listening to music on iPod Shuffle. Mozart can be followed by The Sex Pistols or James Brown.  Nothing is predictable! We felt we had a rich juxtaposition of arrivals and departures, the River Thames, the Past, the Present, Longing, Potting Sheds, Bee hives and a Flower called London Pride.’

What  Hunningher,  Gow and  Lambden  liked most about putting the collection together was discovering that a creative collaboration empowers people and creates a lot of positive energy.

Were there any problems? Fortunately, they did not encounter any big problems. Of course, unsurprisingly, the weather sometimes did not always cooperate. ‘Besides that, we had some small problems with security guards on the underground and at Buckingham Palace.
We also had some trouble finding a suitable venue for a ‘wrap’ party!  But creative people find solutions and the party was a great celebration for one minute films.’

City One Minutes-makers Kees de Groot en Viola van Alphen over Bangkok, Thailand.

Twee filmmakers met lef: Kees de Groot en Viola van Alphen. Ze wilden een onbelicht deel van de wereld laten zien en daarmee discussie oproepen. Het energieke team zag een filmproject  over wereldstad Bangkok als een prikkelende uitdaging. Via hun werk kwamen ze in contact met City One Minutes: beiden zijn directeur van kunstenaarsplatform PLANETART en het GOGBOT Festival. Begin 2009 gingen ze van start door te filmen, fotograferen en contacten te leggen met de lokale bevolking. Uiteindelijk wisten ze, mede door de geweldige bijdrage van Frank Morssinkhof, een verrassend maar soms ook schokkend resultaat neer te zetten.

De Groot en Van Alphen kozen voor Bangkok omdat de stad een onderhuidse dynamiek heeft: ‘Het is een mix van corruptie, uitbuiting, armoede en opvallend veel sekstoerisme. De stad combineert de vormgeving en architectuur van een moderne oosterse wereldstad met  westerse commerciële economische elementen. Dit beeld is niet echt veranderd, maar we hebben het wel tot een kunstproject getransformeerd, zonder morele stelling te willen nemen.’

Vooral het begrip sekstoerisme komt in de filmpjes van het tweetal naar voren. Zelf zeggen ze erover: ‘Je ontkomt niet aan het sekstoerisme wanneer je in Thailand rondreist. Zeker in sommige delen van Bangkok is het erg nadrukkelijk aanwezig, en het oefent sterke aantrekkingskracht uit op ‘bepaalde’  westerse toeristen.
Daarnaast was het kleurrijke nachtleven voor de filmmakers visueel bijzonder inspirerend, met al zijn excentrieke nachtfiguren, styling, belichting, sfeerbeelden en de marketing van de seksindustrie.

Tijdens het project viel het op dat de westerse mannelijke toeristen onderling niet leken te communiceren. ‘Ze liepen stiekem en zelfs bijna schuldbewust door de straten. De Thai daarentegen waren bijzonder communicatief, sociaal, opgewekt en hadden een goed gevoel voor humor.’  De prostituees durfden in het begin geen contact te maken: ‘Omdat er een vrouw in ons gezelschap was hielden zij gepaste afstand. Een getekend snorretje, wijd t-shirt en een mannelijk loopje bleken voldoende om iedereen ervan te overtuigen dat we echte mannen waren.’ Slechts enkele ‘ladyboys’ (Thaise mannen met een vrouwelijk uiterlijk) doorzagen deze truc met veel vrolijkheid en respect voor het spelen met gender. Het was voor Van Alphen een spannende ervaring om als man verkleed diverse prostituees op schoot te trekken.

Prostitutie is illegaal in Thailand. De Groot en Van Alphen mochten binnen in de bordelen niet filmen, omdat agenten anders strenge boetes zouden kunnen vorderen voor hun beelden. Om dit te omzeilen filmden ze in de bordelen met verborgen camera’s. Deze beelden zijn te zien in de ongecensureerde versie, die hopelijk later dit jaar online te bekijken is. De Groot: ‘Het was erg spannend om in de bordelen te filmen en op die manier  een verborgen wereld te kunnen tonen.’

Het filmproject heeft voor de makers aangetoond dat het echte leven in een wereldstad voor kunstenaars een inspirerend uitgangspunt kan zijn om een beeldend portret te maken: ‘Het heeft ons laten zien dat elke situatie meerdere kanten heeft. Aan de ene kant is het sekstoerisme in Bangkok een uitbuitindustrie, zoals bijvoorbeeld ook de fabrieken met kinderarbeid in andere delen van Azië en de derde wereld dat zijn. Aan de andere kant was het een genoegen om te zien dat mensen onder dergelijke omstandigheden toch hun eigen wereld maken en plezier en leven proberen te creëren in deze situatie. Onze film gaf voor onszelf stof tot nadenken, maar ook bij het publiek, zoals bleek tijdens de publieksdiscussie na afloop van de première van onze film bij PLANETART in het Volkskrantgebouw in Amsterdam op 21 januari 2010.’