Arnar Ásgeirsson and Lars Holdhus about COM in Skopje

Skopje, or like Ásgeirsson and Holdhus say, the ‘Underdog’. In 24 minutes Ásgeirsson and Holdhus show us their view of Skopje, Macedonia. They wanted to discover as much as possible of the city and show us that variation. The result: a portrait of Skopje in which we see among other things a concert, a man taking a shower and even a movie about a kitten toy. More than curious about their experiences, I asked Ásgeirsson and Holdhus about their project for City One Minutes.

‘Our first impression was always the train station which is often dirtier and more chaotic than the rest of the city. Walking further in and taking a taxi to find a hostel, it seemed like a small but lively city with a to us noticeably young population in the streets.’

The contact with the people in Skopje went very easy for Ásgeirsson and Holdhus. They would just walk in wherever they could and the people were most of the time very friendly when they explained what they were doing. ‘It seemed like they were enthusiastic about showing us what the city had to offer.’ Very positive about Skopje they found that ‘the people are easygoing and friendly and that things are cheap.’ However, they realized that as a Macedonian you probably see more negative sides of living there. ‘People are poor and traveling to other countries is very hard.’

Ásgeirsson and Holdhus chose for Skopje as it was a nice stop in between Sarajevo and Sofia, where they also went for City One Minutes. They only had one rule in their choice for movies, ‘we wanted a large variety.’ This made that the project became a very spontaneous process in which they literally stopped wherever something caught their eyes.

Skopje became for Ásgeirsson and Holdhus the city that the rest of the world forgets about. An old man in the streets said to them : “For thousands of years armies have been passing through here and taking everything that is worth something with them, leaving nothing for the people who actually live here”. And that is also the feeling they got: ‘It´s really a forgotten city in an in-between country, with no important geographical values.’

The video of Elvis became their favorite. ‘Elvis was a guy we met at the train station. He thought that he could ride on our passports to see his wife. He also wanted us to take pictures of him so he could give it to his wife.’ They still don’t know what he really wanted.

Sabine Mooibroek, maker of City One Minute movies, about Dakar

Dakar, a city of extremes! Sabine Mooibroek experienced a lot of different realities during her time in Dakar, ‘like in every city, but then a bit more extreme’.

Since a year Sabine Mooibroek has the Senegalese nationality. This was one of the reasons she wanted to show what reality is present in Dakar and she made a portrait in 24 minutes. She chose to show all the different faces of Dakar, from its buildings to the social and religious habits of its citizens. Mooibroek did this by filming everyday occasions but also one time happenings. Like in one minute we can see the fair of Skopje, something every city knows, but in Dakar it has its own style again.

Besides the uptight atmosphere of the city, Sabine Mooibroek found the ‘money sickness’ an uncomfortable side of Dakar. ‘Senegalese really think that money buys happiness.’ The history left its positive marks. ‘The legacy of the first president after independency, Léopold Sédar Senghor, is still very present. He has given an enormous contribution to the city and the whole country. He was a poet. In his time there was no corruption.’ But Mooibroek experienced that it is still very difficult for the Senegalese to forget about the dark sides of history. ‘As a white person you never get accepted as an individual, which is very frustrating in the end. For them I represent slavery and colonialism. They cannot and will not see me separate of that.’

This did not always make it easy for Mooibroek to film in this country. ‘Many Senegalese do not want to be filmed. They think their images will be abused; financially, but also for magic. ‘The people in Senegal have a very magical worldview.’ After at least 5 visits to Senegal, Mooibroek made a lot of contacts. ‘Many ‘Dakarois’ were convinced that I would become very rich of the City One Minutes movies. I could explain over and over that this was not the truth, but they had their own version of it. After a couple of days we decided to give everyone who was subject of one of the movies the copyright of the movie. In this way they could gain all the money in the future. But even that made little difference, as for the ‘Dakarois’ the future is not important, only the present.’

The message that Sabine Mooibroek wanted to send out with her movies, was that Dakar has many faces. Music, dance, nature, poverty and religion are all visible alongside each other. She tried to observe and experience Dakar as objective as possible. However, Mooibroek admits that it is very difficult to wipe out your prejudices. ‘I can only compare with that what I already know. And if I try not to compare, I still do.’ Mooibroek notices that whenever she was talking with someone in the Netherlands about Senegal the word poverty was always used. ‘Like this is an all encompassing word for Senegal.’ But that is not the image that Mooibroek got. ‘ Beside the uptight feeling there is also a very relaxed atmosphere present, at least at first sight. Dakar is alive! There is also a lot of wealth at different levels. It is just that the Dutch media hardly covers Senegal.’

For more information on projects of Sabine Mooibroek: www.sabinemooibroek.nl

Sabine Mooibroek, maker van City One Minute filmpjes, over Dakar

Dakar, een stad van uitersten! Sabine Mooibroek ervaarde veel uiteenlopende realiteiten gedurende haar filmopnamen in Dakar, ‘een beetje zoals in alle steden, maar dan net iets extremer.’

Sabine Mooibroek heeft zelf sinds een jaar de Senegalese nationaliteit en wilde graag meer weten over Dakar. Ze wilde graag laten zien wat er in Dakar allemaal leefde en heeft een veelzijdig portret gemaakt in 24 minuten. Zo heeft ze er voor gekozen om vele kanten van Dakar te laten zien. Naast de ‘hardware’ zoals de gebouwen van de stad portretteert ze ook sociale en religieuze gewoontes. Dit door middel van zowel eenmalige en heel alledaagse momenten. Zo laat een filmpje de kermis zien, iets wat iedere stad kent, maar in Dakar weer net een ander gezicht heeft.

Naast de opgefokte sfeer van de stad vond Sabine Mooibroek de minder mooie kant de ‘geldziekte’ die continu aanwezig is. ‘Senegalezen denken echt dat geld gelukkig maakt.’ De geschiedenis heeft zijn mooie kanten achter gelaten. ‘De erfenis van de eerste president na de onafhankelijkheid, Léopold Sédar Senghor, is nog steeds heel erg aanwezig. Hij heeft een enorme bijdrage aan de stad en het land geleverd. Hij was dichter. In zijn tijd was er geen corruptie.’ Toch blijft het lastig voor de Senegalezen om de donkere kanten van de geschiedenis te vergeten, zo ervaarde Mooibroek. ‘Als blanke word je nooit als individu waargenomen en dat is op den duur extreem frustrerend. Voor hen sta ik als blanke voor de slavernij en het kolonialisme. Zij kunnen en willen mij daar niet los van zien.’

Het was dan ook niet altijd makkelijk voor haar om te filmen in dit land. ‘Veel Senegalezen willen absoluut niet gefilmd woorden. Ze denken dat er misbruik gemaakt wordt van hun afbeelding, op financieel terrein, maar ook op het gebied van magie. Senegalezen hebben vaak een tamelijk magisch wereldbeeld.’ Na intussen 5 maal Senegal bezocht te hebben heeft Mooibroek veel contacten gemaakt. ‘Veel ‘Dakarois’ die ik benaderd heb waren ervan overtuigd dat ik onvoorstelbaar rijk ging worden met de één minuten filmpjes. Ik kon uitleggen wat ik wilde. Het veranderde niets. Na een paar dagen hadden we besloten om iedereen die gefilmd wordt en echt hoofdonderwerp is van een minuut het copyright van de minuut cadeau te geven, aan haar of hem over te dragen, zodat degene in toekomst alle inkomsten, prijzen, etc. kan ontvangen. Iets wat eventueel in de toekomst kan gebeuren telt niet mee voor de ‘Dakarois’. Alleen het ‘nu’ telt.’

De boodschap die Mooibroek met haar filmpjes wilde overbrengen, was dat de vele werelden van muziek en dans, arbeid, natuur, armoede, geloof, allemaal naast elkaar aanwezig zijn in Dakar. Verder probeerde ze zo onvooringenomen mogelijk te observeren en te ervaren. Maar Mooibroek geeft toe dat ‘een gekleurde bril’ niet afgezet kan worden. ‘Ik kan alleen maar vergelijken met dat wat ik al weet of ken. En als je niet probeert te vergelijken doe je ‘t toch.’ Het viel Mooibroek op dat als ze aan iemand in Nederland over Senegal iets vertelt er meteen het woord armoede valt. ‘Alsof dat de allesomvattende term voor Senegal zou zijn.’ Maar dat is zeker niet het beeld dat Mooibroek heeft gekregen van Dakar. ‘Naast een opgefokt levensgevoel is er ook een super relaxte sfeer aanwezig, tenminste op het eerste gezicht. Dakar leeft. Er is ook veel rijkdom, op uiteenlopende niveaus. Alleen in de Nederlandse media wordt amper over Senegal bericht.’

Kijk voor meer projecten van Sabine Mooibroek op: www.sabinemooibroek.nl

Su Tomesen about Port-au-Prince, half a year after she went to this city to film for City One Minutes and meet up with many inhabitants.

‘I heard it from James, I did not know anything about it!’ Su went immediately online to sent out emails to her contacts: ‘Beloved people, what can I say? Words fail to express my feelings, what a total tragedy this earthquake is for Haiti! It makes me cry, I hope this email finds you in health. Please keep in touch. I wish you all the strength and love possible, bisous Su’

A few reactions were:

- Dear Su, thank you, we are okay, a lot of damage, the situation in Haiti is devastating, very, very bad. Greets.

- Chers et chères ami(e)s, thank you a lot for your support. We are fine and that is a miracle seen the circumstances in our area and the city as whole. Port-au-Prince is in a very black period. Everybody lost almost everything, but the once who are alive have at least their biggest possession. We are very worried about many of our Haitian friends. Haiti needs all our attention.
Half a year earlier, from May 20th until June 6th 2009, Su Tomesen was filming in Port-au-Prince, Haiti, for City One Minutes. In City One Minutes local artists show their city in 24 minutes. Every minute shows 1 hour of the day.

Here you can read what Su Tomesen said back then about her filming project in Port-au-Prince.

“I heard many ‘Wild West’ stories about Port-au-Prince. It supposed to be very dangerous on every street corner. That is why I thought it would become very difficult to walk around there with a camera. In the end it was not that bad, however one time I had to jump in a taxi to avoid a group of rebels who were throwing stones at UN-cars. It is not a very easy life for the people there. Everybody is terribly poor. 80 % is unemployed. Everywhere are holes in the streets and the people constantly have car trouble. Do they finally have a car, they get damage to their car.”

‘On patrol’ she found one of the best movies she made. A group of UN militairies are giving candies to smal children in a slum and afterwards take them on patrol. ‘The most valuable from this project I think is that you work together with so many people. At the end of my stay I gave a presentation to everybody I got to know during the project. I bought beer on the streets and showed the movies on a white sheet in my hotel room. I did not want them to see me only as the blond lady who takes some images to Holland’ …..Now, half a year later, Su worries about the same people. She has received a lot of life signs and heard ‘only’ of one victim who passed away. She thinks a lot about Haïti Cherie, she is very upset if she thinks about the horrible earthquake that took place in this country. Already then 80 % was unemployed, what will be the future of these people in this collapsed city?

To see her movies from half a year before the disaster look at www.cityoneminutes.org. For more information about projects of Su Tomesen, go to her personal site.

Su Tomesen over Port-au-Prince, een half jaar nadat ze voor City One Minutes talloze mensen heeft ontmoet in diezelfde stad en een indrukwekkend portret heeft gemaakt.

‘Ik hoorde er van in Johannesburg van James, ik wist van niks!’ Su ging meteen online en mailde naar haar contacten: ‘Beloved people, what can I say? Words fail to express my feelings, what a total tragedy this earthquake is for Haiti! It makes me cry, I hope this email finds you in health. Please keep in touch. I wish you all the strength and love possible, bisous Su’

Enkele reacties waren:

- Dear Su, Veel dank, wijzelf zijn okay, wel veel schade, situatie in Haïti desastreus, heel, heel erg. Groeten.

- Chers et chères ami(e)s, Heel veel dank voor jullie talloze steunbetuigingen. Wij zijn ongedeerd en dat is een mirakel gezien de toestand van onze wijk en de stad in het algemeen. Port-au-Prince is in een bodemloos zwart gat gevallen. Iedereen is nagenoeg alles kwijt, maar diegenen die in leven zijn, hebben uiteraard hun grootste bezit kunnen bewaren. Wij zijn erg ongerust over talloze van onze Haïtiaanse vrienden. Haïti heeft al onze aandacht nodig.

Een half jaar daarvoor, van 20 mei tot en met 6 Juni 2009, was Su Tomesen nog aan het filmen in Port-au-Prince, Haïti, voor het project City One Minutes. In City One Minutes laten lokale artiesten hun stad zien in 24 minuten. Elke minuut laat 1 uur van de dag zien.

Dit was wat Su Tomesen toen zei over haar filmproject in Port-au-Prince.

“Ik had over Port-au-Prince veel ‘Wild West’ verhalen gehoord. Het zou er overal erg gevaarlijk zijn op straat. Daarom dacht ik dat het heel lastig zou zijn om daar met een camera te lopen, maar dat viel uiteindelijk wel mee, hoewel ik één keer in een taxi ben gesprongen om een menigte relschoppers die VN-wagens bekogelde te ontlopen. Voor de mensen daar valt het helaas helemaal niet mee. Iedereen is afgrijselijk arm. Tachtig procent van de bevolking is werkloos. Overal zitten gaten in de weg en mensen hebben voortdurend autopech. Hebben ze een auto, dan krijgen ze er een klapband mee.”

‘On patrol’ vond ze één van de meest geslaagde video’s die ze zelf maakte. Een stel VN militairen deelt snoepjes uit aan kleine kinderen in een krottenwijk en gaat er vervolgens op patrouille. “Het meest waardevolle aan dit project vind ik dat je met zoveel mensen samenwerkt. Aan het eind van mijn verblijf heb ik voor iedereen die ik in Port-au-Prince had leren kennen een presentatie gegeven. Ik had op straat bier gekocht en in mijn hotelkamer een wit laken opgehangen waarop de video’s werden geprojecteerd. Ik wilde niet dat ze mij zouden zien als die blonde vrouw, die hier alleen maar is om mijn beelden mee naar Nederland te nemen.” …..Nu, een half jaar later, maakt ze zich zeer ongerust over deze zelfde mensen. Ze heeft veel levenstekens gehad en ‘slechts’ 1 slachtoffer te betreuren. Su denkt veel aan Haïti Cherie, ze is erg van de kaart als ze denkt aan de verschrikkelijke ramp die in dit land heeft plaatsgevonden. Toen al was 80% werkeloos en iedereen afgrijselijk arm, wat zal er nu nog terecht komen van deze mensen in deze ineengestorte stad?

Kijk naar haar filmpjes, een half jaar voor de ramp op www.cityoneminutes.org. Voor meer informatie over projecten van Su Tomesen, ga naar haar persoonlijke site.