- Jennifer Pettersson in Ramallah voor City One Minutes -Nog geen maand nadat ze een serie City One Minutes afrondde over Tel Aviv, keerde filmmaakster Jennifer Pettersson terug naar het Midden Oosten. Dit keer om het leven van de Palestijnen vast te leggen: 24 uur op de Westelijke Jordaanoever in de stad Ramallah.

“Israël kende ik goed, omdat ik er een paar jaar heb gewoond. Palestina kende ik nauwelijks. Toch ben ik altijd nieuwsgierig geweest naar de “andere kant”. Na de City One Minutes in Tel Aviv leek het me bovendien eerlijk om ook het Palestijnse perspectief te laten zien. In zekere zin lijkt Ramallah op Tel Aviv. Het zijn allebei moderne, culturele en relatief seculiere steden.”

Om door te dringen tot de gesloten gemeenschap van Ramallah, moest Pettersson haar werkwijze aanpassen.

“De Palestijnse samenleving zit vol geheimen. Dat is heel spannend voor een filmmaker, maar tegelijk ook lastig als je -zoals ik- geïnteresseerd bent in persoonlijke verhalen. De Palestijnen willen hun zwaktes en geheimen niet openlijk tonen. Ook zijn ze terughoudend om over politiek te praten, omdat het ze in gevaar kan brengen en omdat ze moe zijn van alle politieke ellende. Daarom ben ik spontaan bij mensen langsgegaan, zonder dat ik ze vooraf had gesproken. Dan wilden ze namelijk wel meedoen. Ik moest mensen dus een beetje overvallen en de persoonlijke verhalen eruit trekken.

“Die spontaniteit, dat je bij mensen zomaar langs kan, vind ik ontzettend leuk. Je krijg daar niet te horen dat je van te voren een afspraak had moeten maken of dat het te kort dag is. Alles kan daar razendsnel geregeld worden. Mijn oorspronkelijke planning moest ik vaak wel helemaal los laten.”

Oorspronkelijk wilde Pettersson alle City One Minutes in Ramallah laten maken door Palestijnse kunstenaars en filmmakers. Het liep anders.

“Zij zouden de films maken en ik zou op afstand functioneren als eindredacteur en de kwaliteit op peil houden. Het idee was dat ze de films naar me op zouden sturen via internet. Maar na een tijdje begon ik me zorgen te maken of de films er ooit zouden komen. Mensen die toezeggingen hadden gedaan mailden niet terug of bleven zeggen dat ze hard bezig waren, terwijl de tijd wegtikte. Toen de deadline was verstreken en ik maar vier van de beloofde 24 films had ontvangen, besefte ik dat ik iets anders moest verzinnen. Toen heb ik een ticket geboekt.
“Eerst was ik een beetje boos over de hele situatie, maar na mijn bezoek aan Ramallah begrijp ik beter wat er is gebeurd. Als de kunstenaars hadden geschreven dat ze niet konden leveren wat ze hadden beloofd, dan zouden ze een mislukking of een zwakte hebben toegegeven. Dat doe je niet, want het is schaamtevol en je kunt erop worden afgerekend. Als ik dat eerder had geweten, zou ik hun stilte hebben aanvaard zonder verder vragen te stellen, om hun eer niet aan te tasten.”

Om toch films te krijgen die door Palestijnen zelf zijn gemaakt, benaderde Pettersson de kunstacademie van Ramallah.

“Ik heb daar een workshop gegeven aan kunststudenten. Uiteindelijk heeft dat veel opgeleverd, maar het was niet eenvoudig. Ook al probeerde ik voorzichtig te zijn, de Palestijnen zijn duidelijk niet gewend kritiek te krijgen, en zeker niet van een vrouw. Een Palestijn vertelde me dat het probleem is dat ‘iedereen een leider is’. Er is dus geen hiërarchie.”

In negen dagen tijd heeft Pettersson een vierdaagse workshop gegeven en zelf negen films gemaakt. Ze kwam uitgeput terug, maar is tevreden met het eindresultaat.

“In mijn films heb ik het moderne Ramallah proberen te portretteren en juist niet de al zo vaak vertoonde beelden van stenengooiende jongeren of rouwende moeders met hoofddoek op het platteland. Ik wilde laten zien dat mensen in Ramallah een normaal leven leiden en gewoon naar de tandarts en de sportschool gaan, al zitten ze opgesloten achter een muur. Tegelijkertijd wilde ik ook het politieke verhaal vertellen, maar dan op een persoonlijke manier. Ik heb bijvoorbeeld een moeder gefilmd wier zoon veroordeeld is tot 28 jaar gevangenis in Israël. Wat ik er mooi aan vind is dat zij een moderne vrouw is die er zakelijk en ingehouden over spreekt.”

“Zelf vond ik het heel bijzonder om het leven in Tel Aviv en in Ramallah vast te leggen in hetzelfde project. De Palestijnen die ik sprak dachten daar anders over. Zij doen liever niet mee aan projecten waar Israël bij betrokken is. Zolang ze onder bezetting leven, willen ze geen culturele relaties met Israël onderhouden. Ze willen niet doen alsof er niets aan de hand is.”

Wilt u meer weten over Jennifer Pettersson? Bezoek hier haar persoonlijke website.

On Wednesday 4 November T_Visionarium OPEN CITY has its world premier in the Zuiderkerk in Amsterdam, The Netherlands. T_Visionarium OPEN CITY is an installation on a century of urbanization, in which documentaries, reports, City One Minutes and interviews are offered in a refreshing and three dimensional way.

T_Visionarium is an innovating interface, developed by Jeffrey Shaw from the iCinema Research centre, Peter Weibel of the Zentrum Zentrum für Kunst und Medien in Karlsruhe. The large installation offers visitors a spectacular, new film experience and the possibility to browse through the material and remix it. T_Visionarium OPEN CITY can be visited from 5 - 22 November.

Shaw (1944) is a researcher and an artist who is internationally known as a revolutionary pioneer in the area of new media. Since 2003, he is the director of the iCinema Research Centre, which is connected to the University of New South Wales in Sydney, Australia.

Up till now, T_Visionarium had only been seen by an audience in Spain and France with Australian TV fragments as content. The project T_Visionarium OPEN CITY is the next step in the development of this interface, in close cooperation with the research centre iCinema, by the thematic categorisation of the audiovisual database on the theme ‘city’ and by the addition of a extensive register of entries.

T_Visionarium OPEN CITY is an initiative of VPRO’s Age of the City, in cooperation with the 4th International Architecture Biennale Rotterdam (IABR): Open City; Designing Coexistence, the International Documentary Film Festival Amsterdam, The Netherlands Institute for Sound and Vision, Images of the Future and the iCinema Research Centre. It contains images from the rich archive of VPRO Television, and the Netherlands Institute of Sound and Vision, the One Minutes Foundation and Holland Doc 24.

Hoewel irina Birger geboren is in Rusland, ging ze voor City One Minutes met een camera naar Jeruzalem, een stad waar ze gemengde gevoelens voor koestert: “Jeruzalem was de eerste plek waar ik naartoe gebracht werd nadat ik in mijn eentje op het Ben Gurion vliegveld aankwam in 1992 om moderne kunst te studeren. De gevoelens die ik had tijdens mijn immigratieperiode gingen van liefde naar haat en weer terug.”  Met het City One Minutes project wil Birger de verschillende gezichten van Jeruzalem laten zien, niet de beelden die iedereen door het kijken van televisie krijgt of door het lezen van de toeristengidsjes: “het is erg belangrijk voor mij als Israelische om te laten zien dat Jeruzalem niet alleen de plek is van religieuze fanatiekelingen en politieke conflicten, maar dat het ook een prachtige stad is met interessante architectuur en vriendelijke mensen.”

Rondlopen in Jeruzalem bezorgde Irina veel flashbacks: “wandelen door de stad of op de bus stappen deed me terugdenken aan mijn studentenleven. Het was alsof ik nooit weg was gegaan.”  Hoewel het voelde alsof ze Jerusalem nooit verlaten had, vertelt Birger dat Jeruzalem zelf wel erg veranderd is in de tussentijd: “Voorheen was er veel meer spanning te voelen. Nu, mede doordat er een nieuwe - niet religieuze - burgemeester is, is er een hoop veranderd. De stad is vrediger geworden.” Over de manier waarop ze zelf in die vernieuwde stad staat en wat haar gevoelens daarbij zijn zegt Birger het volgende: “Soms voel ik me een insider omdat ik vloeiend Hebreeuws spreek en ik precies weet waar ik moet zijn in de stad. Aan de andere kant voel ik me een ontzettende outsider op het moment dat ik door een Joods Orthodoxe of een Arabische wijk wandel. De religieuze sfeer in Jeruzalem kan erg overdreven op me overkomen: knielende Christenen observeren geeft me het gevoel alsof ik een toerist ben.”

Irina heeft zich gericht op hele verschillende plekken met allen een belangrijke overeenkomst: “de plekken moesten het karakter en de sfeer van Jeruzalem ademen.”
Plekken waarvan Irina vindt dat ze de atmosfeer van de stad definieren zijn het tempelplein, de olijfberg en de begraafplaats. Ook heeft ze Talbia gefilmd, de buurt waar ze woonde in de tijd dat ze in Jeruzalem studeerde.

Tijdens het filmen kwam ze zo nu en dan moeilijkheden tegen: “Israelische mensen zijn mensen die graag praten en discussieren met elkaar, iets dat in de praktijk betekent dat we constant door communicatie omringd werden. Er waren gevallen waarin we erg negatieve reacties kregen en weg moesten gaan, maar tegelijkertijd hebben we ook veel gelachen met omstanders.”

Birger combineert voornamelijk film met animatie maar heeft voor City One Minutes ook andere film- en editingstijlen uitgeprobeerd. Een aantal van haar korte films zijn meer verhalend, anderen zijn voornamelijk visueel: “Ik prefereer niet een bepaalde documentairestijl, ik houd voornamelijk van dromerige en psychedelische effecten, muziek en animaties. En humor kan ik erg waarderen, natuurlijk.”

Irina was niet de enige filmmaker in Jeruzalem; ze maakte deel uit van een groep van acht filmmakers. De andere filmmakers (Liron Lupu, Maria Pomiansky, Roni Izhak, Mordehai Yifrach, Vadim Hodakov, Shulamit Gerschovich en Ruti Sela geheten) kent Irina al erg lang. Met enkele van hen heeft ze samen gestudeerd aan de Academie van Kunst en Design in Jeruzalem, anderen zijn vrienden van haar. Samen hebben ze 32 films gemaakt. De filmstijlen van de films verschillen net zoveel van elkaar als de mensen waarmee ze heeft samengewerkt. Hetzelfde geldt voor de plaatsen die ze gefilmd hebben: “het contrast tussen de gefilmde locaties is groot. Van erg rustige, bijna geheime locaties gaan we naar vieze, drukke straten. Het belangrijkste doel van ons gezamenlijk werk was om de verschillen afgelegen en centraal, religie en atheisme, vrede en oorlog, links en rechts en arm en rijk te combineren.”

Irina Birger verschijnt zelf in een aantal films, heeft geholpen bij het selecteren van de locaties, was betrokken bij het nabewerken van de films en ze heeft haar eigen City One Minutes gemaakt.

Although born in Russia, Irina Birger went to Jerusalem for City One Minutes, a city she has mixed feelings about: “Jerusalem was the first place I was brought when I arrived at the Ben Gurion Airport all by myself in 1992 to study contemporary art. The emotions I felt during my immigration period went from love to hate and backwards.” With the City One Minutes project Birger wanted to show the different faces of Jerusalem, not the images the public knows by watching television or reading tourist books: “ it is very important for me as an Israeli to show that Jerusalem is not only a place of religious fanatics and political conflicts, but also a beautiful city with interesting architecture and friendly people.”

Walking around in Jerusalem gave Irina a lot of flashbacks: “just walking around or going by bus reminded me of my student days. It was as if I was still living there and never moved away.” Although it felt as if she’d never left, Jerusalem had changed: ‘There used to be much more tension and pressure in the air during that period. Now, also due to the new Mayor of the city, a man who is not religious, a lot has changed. The city has become more peaceful.
Talking about the city she once lived in also causes Irina to talk about the feelings she has when she is there. “Sometimes I feel like an insider, because I speak fluent Hebrew and I know my way in Jerusalem very well. Walking through an Orthodox Jewish quarter or an Arabic area, on the other hand, makes me feel as though I’m an outsider. The religious atmosphere can feel quite exaggerated there. Observing Christians on their knees causes me to feel like a complete tourist.”

Irina focused on shooting a lot of different places, all of them with one thing in common: they needed to contain the city’s character or breathe the Jerusalem atmosphere. “Jerusalem is a perfect place to come down to earth, in some sense.” Places she feels help defining the city’s atmosphere are the wailing wall, the mount of olives and the cemetery. She also filmed Talbia, the aria she lived during her stay in Jerusalem.

During the filming process, she now and then ran into some difficulties: “Israeli people like to talk and negotiate with each other, which means you are surrounded by constant communication. There were occasions in which we received very negative reactions and had to move away, but there were also times in which we shared a lot of smiles with others.”

Birger combined film and animation and also tried different styles of filming and editing. Some of her films are more narrative and some are more visual: “I don’t prefer a typical documentary style, I like dreamy and psychedelic effects, sounds and animations. And I can appreciate humour, of course.’

Irina was not the only one filming in Jerusalem; she was part of a group of eight filmmakers. She knows the other filmmakers (who go by the name of Liron Lupu, Maria Pomiansky, Roni Izhak, Mordehai Yifrach, Vadim Hodakov, Shulamit Gershovich and Ruti Sela) for a long time. With some of them she studied at the Academy of Fine Arts and Design in Jerusalem, others are her friends. Together they came up with 32 films. The styles of the films are as different as the artists she invited to participate. The same goes for the places they shot: “the contrast between the locations that were filmed are strong. They go from very quiet, almost secret corners to dirty and noisy streets. The main goal of our collaborative work was to combine differences such as peripheral and central, religious and atheist, peace and war, left and right, poor and rich.”

 
Irina Birger has participated in some of the films as an actress, she has helped selecting locations, she  took her part in editing and she also made her own City One Minutes.

Together with Israeli artist Tammuz Binshtock, Swedish artist Jennifer Pettersson made a series for City One Minutes in Tel Aviv. Pettersson resides in The Netherlands, but she has lived in Israel between 2003 and 2005, of which one year in Tel Aviv.

“Although it’s four years ago, the Israeli society still has my interest. There are a lot of things in Israel that trouble me, but difficulties raise questions and are therefore interesting subjects to research. Most of the time I look for subjects that I reject. But other aspects of the Israeli society do attract me, aspects that I’ve never come across in my Swedish background, like the close family relations, the warmth, the spontaneity, the openness and the carelessness.”

When Pettersson speaks about Israel, she mostly mentions Tel Aviv, where she has lived for one year. “I understand even less about the rest of the country. Tel Aviv is like a modern oasis in the midtst of a conservative, religious and xenophobic country. Tel Aviv feels more like home to me.”
Together with her friend Tammuz Binshtock, who was born in Tel Aviv, she tried to capture the characteristics of the city in images, without using clichés. “What strikes me most about Tel Aviv is that it’s a modern city that is fairly safe because of its geographic position. It seems free from outside threats. That enables people to escape the nation’s problems and to believe that one lives in a normal country. Nevertheless the harsh reality seeps in every now and then. I wanted to record this feeling.”

Pettersson and Binhstock made 24 mini-documentaries on a wide range of subjects and people. Many films are portraits of people that have something to do with the city; a paparazzi photographer, an Arabian farmer, an armed taxi driver, a cartoonist, a young woman who has the skyline of Tel Aviv tattooed on her arm, old people with their Filipino caretakers, et cetera. But she also made a few visual films, like Security, in which she films from the perspective of a security guard. Or Off Duty, a ‘one minute’ that shows people, mostly soldiers returning from their job.

The film A Celebrity’s Lunch, about a paparazzi photographer who follows a local celebrity, was the only one Pettersson and Binhstock would have liked to make longer than just one minute. “So many things were happening at the same time that it was impossible for me to show everything in one minute.” In the film the photographer discovers that the celebrity has parked her car the wrong way. He has the authorities take her car away. “What we don’t get to see, is that the car is actually being taken away and that he offers her a ride to pick the car up, something he had planned to do all along.”

Pettersson and Binshtock filmed and edited their 24 films within three weeks. “It felt like running a marathon. We were only focused on researching, filming and editing. We slept little and made days of 24 hours or more. When I got home last week, I went straight to a physiotherapist.”

Jennifer Pettersson previously made audio one minutes. “When working for radio, there is a normal budget involved. Lots of attention is paid to it and there are high demands to take into account. With the video minutes I wanted to show that you can tell a lot within 60 seconds, despite the limited means.” The image she previously had of Tel Aviv has not really changed but did deepen. “I understand the Israeli society a little bit better. The cooperation with Tammuz was also very clarifying. We disagreed on what to film every now and then but our differences complemented each other.  Being an outsider I could probably stay more objective, while Tammuz’  intimate knowledge of the city was very valuable because it enabled us to dodge the clichés.”

If Jennifer Pettersson would have had one more minute, she would have liked to film the illegal Chinese laborers who waited alongside the road with their tools. They are waiting there for temporary work on construction sites. “Unfortunately we weren’t able to film it. Partly because of a law that had just come in, which makes the lives of illegal immigrants even harder. Therefore they responded even more suspicious to the camera then before. For that same reason it was hard to find Filipino caretakers who were prepared to appear in front of the camera, but we did manage to record that.”

Two films Pettersson made together with Dudu Itzchaky.

- Jennifer Pettersson voor City One Minutes in Tel Aviv

Jennifer Pettersson maakte samen met de Israëlische kunstenaar Tammuz Binshtock een serie City One Minutes in Tel Aviv. Ze komt uit Zweden, woont in Nederland en verbleef tussen 2003 en 2005 in Israël, waarvan één jaar in Tel Aviv.

“Ook al is het nu vier jaar geleden, de Israëlische samenleving blijft me boeien. Er is veel in Israël waar ik moeite mee heb, maar moeilijkheden roepen vragen op en zijn daardoor interessante onderwerpen om te onderzoeken. Ik zoek vaak mijn onderwerpen in dingen die me afstoten. Maar er zijn ook positieve aspecten aan Israël die me persoonlijk aanspreken en die mijn Zweedse opvoeding me nooit hebben geleerd, zoals de zeer hechte familiebanden, de warmte, de spontaniteit, de openheid en de zorgeloosheid.”

Als Pettersson het over Israël heeft, praat ze bijna altijd over Tel Aviv. “Van de rest van het land begrijp ik nog minder. Tel Aviv is een moderne oase in een verder conservatief, religieus en xenofoob land. In Tel Aviv voel ik me daardoor thuis.” In Tel Aviv heeft ze samen met Tammuz Binshtock, een vriendin die geboren is in de stad, het karakteristieke van de stad in beeld proberen te brengen, zonder te vervallen in clichés. “Het meest kenmerkende van Tel Aviv is volgens mij dat het een moderne stad is die door zijn geografische ligging relatief veilig is; vrij van de dreigingen van buiten. Dit maakt het mogelijk om aan de problemen te ontsnappen en te geloven dat men in een normaal land leeft. Toch sijpelt af en toe de harde werkelijkheid de stad binnen. Dit gevoel wilde ik vastleggen.”

Pettersson en Binhstock hebben 24 mini-documentaires gemaakt over zeer uiteenlopende onderwerpen en mensen. Veel films zijn portretten van mensen die iets met de stad te maken hebben; een paparazzi-fotograaf, een Arabische groenteboer, een gewapende taxichauffeur, een graffiti-kunstenaar, een striptekenaar, een jonge vrouw die de skyline van Tel Aviv op haar arm heeft getatoeëerd, oude mensen met hun Filippijnse verzorgers, enzovoort. Maar er zijn ook puur visuele films zoals de film ‘Security’ waarin ze vanuit het perspectief van een beveiligingsbeambte heb gefilmd. Of ‘Off Duty’ die mensen, vooral soldaten, laat zien die net van hun werk komen.

De film ‘A Celebrity’s Lunch’, over de paparazzi-fotograaf die een lokale beroemdheid achtervolgt, was de enige film die ze beiden graag langer hadden gemaakt dan één minuut. “Er gebeurde zoveel dat ik onmogelijk alles in een filmpje van één minuut kon stoppen.” In de film ontdekt een fotograaf dat de beroemdheid haar auto verkeerd heeft geparkeerd. Hij krijgt een wegsleepauto zo ver om haar auto op te halen. “Wat we niet zien in de film is hoe haar auto later diezelfde dag daadwerkelijk weggesleept wordt en hoe hij haar een lift aanbiedt om samen de auto op te halen, iets wat hij de hele dag al van plan was.”

Pettersson en Binshtock filmden en monteerden 24 films in drie weken tijd. “Het voelde net als het lopen van een marathon. We waren alleen maar aan het researchen, filmen en monteren. Slapen deden we maar weinig. We draaiden vaak dagen van 24 uur of meer. Toen ik thuis kwam vorig week moest ik rechtstreeks naar de fysiotherapeut.”

Jennifer Pettersson heeft eerder voor de radio audio-minuten gemaakt. “Bij de radio is er een normaal budget voor. Er wordt veel aandacht aan besteed en er worden hoge eisen aan gesteld. Met de video minuten wilde ik laten zien dat je ondanks de beperkte middelen veel kunt vertellen binnen 60 seconden.”
Het beeld dat ze van Tel Aviv had is niet veranderd maar wel verdiept. “Ik begrijp de Israëlische samenleving nu iets beter. De samenwerking met Tammuz was ook verhelderend. We hadden soms onenigheden over wat we moesten filmen maar onze verschillen complementeerden elkaar juist heel goed. Ik kon misschien als buitenstaander iets objectiever blijven, terwijl tammuz’ intieme kennis van de stad ontzettend waardevol was, en ons in staat stelde om de clichés te vermijden.”

Als Jennifer Pettersson nog één extra minuut had gehad, dan had ze graag de illegale (Chinese) arbeiders willen filmen die ’s ochtends vroeg langs de wegen zitten te wachten met hun gereedschap. Ze wachten daar op tijdelijke werkgevers die hen meenemen naar een bouwplaats. “Dat is helaas niet gelukt. Dat kwam gedeeltelijk omdat er net een nieuwe wet is ingevoerd die het leven nog moeilijker maakt voor illegalen. Daardoor reageerden ze nog cameraschuwer dan ze al waren. Om diezelfde reden was het ook moeilijk Filippijnse verzorgers te vinden die bereid waren voor de camera te verschijnen, maar dat is gelukkig wel gelukt.”

Met Dudu Itzchaky heeft Pettersson twee films gemaakt. Meer weten over Jennifer Pettersson? Bezoek hier haar website.

Report on Chongqing workshop May 25- June 4 . Xia Ke – The Fog Guest is dipping into every nook and cranny with a group of 26 from the Sichuan Fine Art Institute

Over the coarse of two weeks these students set out across the sprawling city of 4 million to capture the everyday life being performed in their city. To offer the world a mere glimpse of a city that is rapidly expanding between the Jialang and Yangzi rivers. Amongst the mountains and below the skyscrapers, citizens arrive daily from the countryside looking for work and a better life offered by this era of hyper-industrialization in the Sichuan region.

The videos from this workshop were presented on June 4th at the Zero Bar, a popular hang out below a large complex of artists studios and galleries located in the Jiu Longpo District. At least 70 people showed up for an evening of celebration, discussions and above all a moment to reflect and consider a city in the making. A city in all of its irrational scale and vibrant street life was in focus, offering a glimpse of what plays out in front of us as we navigate our zones of urban life.

Eric von Robertson

Anne Verhoijsen hoefde niet lang na te denken naar welke stad zij voor het City One Minutes project wilde: Bagdad. Ze nodigde de muzikant Sattar al Saadi uit om met haar mee te gaan. Hij woont en werkt als muzikant al jaren in Nederland, maar komt oorspronkelijk uit Bagdad. Omdat ze niet op tijd een visum kon krijgen besloot Anne uiteindelijk van de reis af te zien en ging Sattar alleen. Dat filmen in Bagdad niet geheel zonder risico’s werd al snel duidelijk toen Sattar kort na aankomst op het politiebureau belandde. Hij kwam er met een waarschuwing en een controle van het materiaal vanaf.

In totaal kwam Sattar met zestien uur aan videomateriaal thuis. Anne Verhoijsen: ‘Hij laat zien dat er ook een heel ander Bagdad is dan het Bagdad dat we kennen van de dagelijks portie op televisie’. Het zijn beelden van mensen, die aan het eten zijn, van de beroemde boeken straat Almutanabi, van het Om Kalthoum Cafe waar foto’s de glorie en vrijheid van weleer laten zien.

‘Het zijn prachtige eenminuten geworden die ons een blik gunnen in het bestaan van de gewone mens in Bagdad. Ik heb het gevoel dat ik er even geweest ben. Dat ik iets heb mogen proeven van het leven in die stad. Je moet goed kijken om achter de feestgangers op een bruiloft de betonnen muren te zien, die de auto bepakt met bommen moeten tegen houden. In dat perspectief krijgt die vreugde een extra dimensie. Het is het bijna uitzinnig beleven van een moment van geluk’, aldus Anne Verhoijsen.

Bekijk
Neem ook een kijkje op het weblog van Anne Verhoijsen. Ze doet daar uitgebreid verslag van de ervaringen rond het City One Minutes project in Bagdad. Bezoek ook het weblog Bagdad Filmschool over jonge filmmakers in Bagdad: http://weblogs.hollanddoc.nl/bagdadfilmschool/

Anne Verhoijsen is voor City One Minutes ook afgereisd naar Cairo en Havana.

 About the screening in Chongqing - this was a workshop with 25- first year art students from the Shichuan Fine Art Institute. Over the  coarse of two weeks these students set out across the sprawling city of 4million to capture the everyday life being performed in their city. To offer the world a mere glimpse of a city that is rapidly expanding between the Jialang and Yangzi rivers.  Amongst the  mountains and below the skyscrapers, citizens arrive daily from the countryside looking for work and a better life offered by this era of capital and hyper-industrialization in the Shichuan region.

 What these young artists discovered was presented on June 4th at the  Zero Bar - a popular hang out below a large complex of artists studios and galleries located in the Jiu Longpo District.  At least 70 people
 showed up for an evening of celebration, discussions and above all a moment to reflect and consider a city in the making. A city in all of  its irrational scale and vibrant street life was in focus, offering a glimpse of what plays out in front of us as we navigate our zones of urban life.

 Bio
 Eric von Robertson is an artist from Kansas City who spent a session at the Sandberg Institute in Amsterdam from 2006-2008. He may variously be found in the Arizona desert, the Caucasus, a forest tableau within IKEA or the Maldives effortlessly coalescing vacation, artist residency and life.
 http://vonrobertson.wordpress.com

“They kept calling me ‘Hey Blanc’ or ‘Hey Mon Blanc’, because I was often the only white person walking on the street over there.” Su Tomesen, who has made the 24-hour portrait of Port-au-Prince, the capital of Haïti, smiles when she thinks back on the time she spent there.

“I had heard a lot of ‘Wild West’ stories about Port-au-Prince. People told me it would be very dangerous over there. That’s why I thought it was going to be very hard to walk around with a camera, but it was actually better than I had expected… Although I did have to jump into a taxi once to avoid a crowd of protesters who were throwing things at UN-vehicles. For the people that live there, life is hard. Everyone’s terribly poor. Eighty percent of the population is unemployed. There are holes in the road everywhere and cars break down all the time. If people even own a car, it gets a flat tyre in no time.”

Did she know in advance what she wanted to record over there? “I am always triggered by visiting new places. As an outsider you’re able to see the characteristics of a city much quicker, which makes it easier to inspire others.” Many artists who are making City One Minutes give workshops to art academy students of the countries they visit. For Su Tomesen in Haïti this turned out differently. “A couple of years ago, I met a photographer from Haïti on the Biennale in Havana. He brought me in contact with Damier Raymond, a young filmmaker. A few days before I flew to Haïti, he was the only participant I had over there. But on my last night in Amsterdam I met someone who knew an English filmmaker in Port-au-Prince. She introduced me to all sorts of people there who wanted to make video’s.”

The video Tomesen is especially pleased with is ‘On Patrol’. A couple of UN soldiers are handing out candy to small children in a slum, before they go on patrol there. “What I find most valuable about this project is that you work with so many people. At the end of my stay, I gave a presentation to everyone I had met in Port-au-Prince. I bought beer for everyone and hang up a white sheet in my hotel room on which I was able to project the video’s. I didn’t want them to see me as this blond woman, that’s only there to take her images back to The Netherlands.”

Website Su Tomesen
Foto’s gemaakt door Su Tomesen