Artist Su Tomesen already had the desire to go to Buenos Aires. She went there to film for City One Minutes: ‘I wanted to have a more personal image of Buenos Aires. I travel a lot and I love South America. I love the Latin spontaneity, the extrovertly and the clarity: I adore it. Yes means yes and no means no. It’s completely different to Asia, where, for instance, they don’t have the word ‘no’ in their vocabulary.

Buenos Aires was new to Tomesen: ‘I had never been there. Before I went, I came across a lot of texts that said that Buenos Aires is very European. Personally I think Buenos Aires is very South American too.’ The first couple of days, this weird mix of Europe and South America impressed the artist a lot. ‘From a Eurocentric point of view, you can see the grandeur of cities like Madrid and Paris in Buenos Aires. In Bucharest and yet again in Paris, you recognize the broad streets which replaced whole districts. At times I thought I was in Brooklyn and at times I saw links with a city like Tel Aviv, where you can see a lot of Art Deco ornaments in the streets too. It was a confusing start. You can easily see the relationship with Europe. There are a lot of former Italians and Spaniards living in Buenos Aires. As soon as you enter a museum of contemporary art you notice the influences from South America. I also remember all the impromptu barbecues in de streets, called assados, as a typical South American, or actually Argentinean phenomenon.

When asked to describe Buenos Aires in one word, Tomesen answers ‘infinite.’ ‘You can travel through Buenos Aires for two hours, with bus no. 28. After the moment you cross the so called Capital Federal (upon which is agreed that it is the border of the city of Buenos Aires) you still encounter ten million inhabitants of the urbanized province of Buenos Aires. Peruvians, Colombians, Venezulans; Buenos Aires has got a rich immigration history and still takes in a great many immigrants. Students as well as jobseekers are seeking refuge in this city. However, there are little jobs and consequently a lot of people live in the slums, the so called ‘villas.”

Tomesen looks back with pleasure on the whole adventure and the people she met. ‘I rented a room from sweet, hospitable people, who were living in a beautiful house, with an asodo on the rooftop!’ To end the period and the project, Tomesen gave a presentation. ‘At the end of the project, everyone gathered in Cafe ‘Dui Dui,’ a Dutch cafe, that bears its name because the sounds in ‘doei doei’ (bye bye), are difficult to grasp for an Argentinean. The Dutch Embassy made the screening of the City One Minutes in this cafe possible. The consulate was very helpful during the whole project. Through them I gained a lot of contacts.

Tomesen finds recommending a video that brings out the essence of Buenos Aires, a difficult task. After a while she decides placing the charming video ‘Porteño’ in the spotlights: ‘In the video I am a passenger in a taxi, being driven by an inhabitant of Buenos Aires, a real Porteño. You can’t see the man but you can hear him talk about his city, which he does prideful. On his dashboard there’s a plastic dog that solely nods and is therefore very good company. When asked by the cabdriver if I like Buenos Aires, not only I say yes; the plastic dog nods yes too. During the presentation in café ‘DuiDui’ this One Minute video made a lot of people laugh.’

Curious about Porteño and other video’s on Buenos Aires? Here you can find them. Want to know more about Su Tomesen? Visit her website here.

Buenos Aires was al langer een wens van kunstenaar Su Tomesen. Voor City One Minutes is ze er gaan filmen: ‘Ik wilde een persoonlijker beeld bij de plek hebben. Ik reis veel en houd van Zuid-Amerika. Dat spontane Latijnse, dat extraverte en die duidelijkheid: ik ben er weg van. Ja is ja en nee is nee. In Azië is dat heel anders, daar komt het woord nee bijvoorbeeld niet voor in het vocabulaire.’

Buenos Aires was nieuw voor Tomesen: ‘In Buenos Aires was ik nog nooit geweest. WeI was ik van tevoren veel teksten tegengekomen waarin verteld werd dat Buenos Aires heel Europees is. Persoonlijk vind ik Buenos Aires ook erg Zuid-Amerikaans.’ De eerste dagen maakte die maffe mix tussen Europa en Zuid-Amerika veel indruk op de kunstenaar: ‘Met een Eurocentrische bril op de neus zie je de grandeur van Madrid en Parijs terug in Buenos Aires. Boekarest en wederom Parijs herken je in brede straten waar wijken voor hebben moeten sneuvelen. Soms waande ik me in Brooklyn. Andere keren ervaarde ik linken met Tel Aviv, waar ook veel Art Deco gebouwen het straatbeeld sieren. Het was verwarrend in het begin. De lijnen met Europa zijn goed te trekken: er wonen ontzettend veel voormalig Italianen en Spanjaarden in Buenos Aires. Met de Zuid-Amerikaanse invloeden word je geconfronteerd zodra je een museum voor hedendaagse kunst instapt. Ook de vele geïmproviseerde barbecues op straat, asados geheten, zijn me bijgebleven als een typisch Zuid-Amerikaans, of eigenlijk Argentijns, verschijnsel.’

Op de vraag wat voor Buenos Aires zelf een typerend woord is antwoordt Tomesen ‘oneindig’: ‘Met bus 28 rijd je twee uren lang door Buenos Aires. Op het moment dat je de rand van de zogeheten Capital Federal overschrijdt (waarvan afgesproken is dat dat de grens van de stad Buenos Aires is) kom je daarna nog tien miljoen inwoners tegen in de verstedelijkste provincie Buenos Aires. Peruanen, Colombianen, Venezolanen; Buenos Aires heeft een rijke geschiedenis van immigratie en ook vandaag de dag ontvangt Buenos Aires nog veel immigranten. Zowel studenten als werkzoekenden zoeken er hun heil . Werk is er alleen weinig en zodoende wonen er veel mensen in sloppenwijken, zogenaamde ‘villas’.’

Tomesen kijkt met veel plezier terug op het hele avontuur en de mensen waar ze mee om is gegaan: ‘Ik heb een kamer gehuurd bij lieve, gastvrije mensen die in een prachtig huis woonden, met een asado op het dakterras!’ Om de periode en het project af te sluiten gaf Tomesen een presentatie: ‘Ter afsluiting van het project kwam iedereen bij elkaar in cafe ‘Dui Dui’, een Nederlands cafe dat deze naam draagt omdat de klanken in ‘doei doei’ voor een Argentijn niet te bevatten zijn. De Nederlandse ambassade heeft ervoor gezorgd dat de vertoning van de City One Minutes in dit cafe plaats kon vinden. De ambassade is tijdens het gehele project erg behulpzaam geweest. Door hen heb ik heel veel contacten opgedaan.’

Een video uitlichten die de essentie van Buenos Aires weergeeft vindt Tomesen erg lastig. Uiteindelijk tipt ze de charmante video ‘Porteño’: ‘In de video zit ik in de taxi en rijd ik mee met een inwoner van Buenos Aires, een echte Porteño. Je kunt de man niet zien maar wel vol trots horen spreken over zijn stad. Op zijn dashboard staat een plastic hondje dat niets anders doet dan knikken en daarom erg goed gezelschap is. Op het moment dat de chauffeur aan mij vraagt of ik Buenos Aires mooi vind en ja antwoord, knikt ook het hondje mee. Tijdens de vertoningen in cafe ‘Dui Dui’ is dit de One Minute waarbij veel mensen moesten glimlachen.’

Benieuwd naar de Porteño en andere video’s van Buenos Aires? U vindt ze hier. Wilt u meer weten over Su Tomesen? Via deze link bezoekt u haar website.