On Wednesday 4 November T_Visionarium OPEN CITY has its world premier in the Zuiderkerk in Amsterdam, The Netherlands. T_Visionarium OPEN CITY is an installation on a century of urbanization, in which documentaries, reports, City One Minutes and interviews are offered in a refreshing and three dimensional way.

T_Visionarium is an innovating interface, developed by Jeffrey Shaw from the iCinema Research centre, Peter Weibel of the Zentrum Zentrum für Kunst und Medien in Karlsruhe. The large installation offers visitors a spectacular, new film experience and the possibility to browse through the material and remix it. T_Visionarium OPEN CITY can be visited from 5 - 22 November.

Shaw (1944) is a researcher and an artist who is internationally known as a revolutionary pioneer in the area of new media. Since 2003, he is the director of the iCinema Research Centre, which is connected to the University of New South Wales in Sydney, Australia.

Up till now, T_Visionarium had only been seen by an audience in Spain and France with Australian TV fragments as content. The project T_Visionarium OPEN CITY is the next step in the development of this interface, in close cooperation with the research centre iCinema, by the thematic categorisation of the audiovisual database on the theme ‘city’ and by the addition of a extensive register of entries.

T_Visionarium OPEN CITY is an initiative of VPRO’s Age of the City, in cooperation with the 4th International Architecture Biennale Rotterdam (IABR): Open City; Designing Coexistence, the International Documentary Film Festival Amsterdam, The Netherlands Institute for Sound and Vision, Images of the Future and the iCinema Research Centre. It contains images from the rich archive of VPRO Television, and the Netherlands Institute of Sound and Vision, the One Minutes Foundation and Holland Doc 24.

Hoewel irina Birger geboren is in Rusland, ging ze voor City One Minutes met een camera naar Jeruzalem, een stad waar ze gemengde gevoelens voor koestert: “Jeruzalem was de eerste plek waar ik naartoe gebracht werd nadat ik in mijn eentje op het Ben Gurion vliegveld aankwam in 1992 om moderne kunst te studeren. De gevoelens die ik had tijdens mijn immigratieperiode gingen van liefde naar haat en weer terug.”  Met het City One Minutes project wil Birger de verschillende gezichten van Jeruzalem laten zien, niet de beelden die iedereen door het kijken van televisie krijgt of door het lezen van de toeristengidsjes: “het is erg belangrijk voor mij als Israelische om te laten zien dat Jeruzalem niet alleen de plek is van religieuze fanatiekelingen en politieke conflicten, maar dat het ook een prachtige stad is met interessante architectuur en vriendelijke mensen.”

Rondlopen in Jeruzalem bezorgde Irina veel flashbacks: “wandelen door de stad of op de bus stappen deed me terugdenken aan mijn studentenleven. Het was alsof ik nooit weg was gegaan.”  Hoewel het voelde alsof ze Jerusalem nooit verlaten had, vertelt Birger dat Jeruzalem zelf wel erg veranderd is in de tussentijd: “Voorheen was er veel meer spanning te voelen. Nu, mede doordat er een nieuwe - niet religieuze - burgemeester is, is er een hoop veranderd. De stad is vrediger geworden.” Over de manier waarop ze zelf in die vernieuwde stad staat en wat haar gevoelens daarbij zijn zegt Birger het volgende: “Soms voel ik me een insider omdat ik vloeiend Hebreeuws spreek en ik precies weet waar ik moet zijn in de stad. Aan de andere kant voel ik me een ontzettende outsider op het moment dat ik door een Joods Orthodoxe of een Arabische wijk wandel. De religieuze sfeer in Jeruzalem kan erg overdreven op me overkomen: knielende Christenen observeren geeft me het gevoel alsof ik een toerist ben.”

Irina heeft zich gericht op hele verschillende plekken met allen een belangrijke overeenkomst: “de plekken moesten het karakter en de sfeer van Jeruzalem ademen.”
Plekken waarvan Irina vindt dat ze de atmosfeer van de stad definieren zijn het tempelplein, de olijfberg en de begraafplaats. Ook heeft ze Talbia gefilmd, de buurt waar ze woonde in de tijd dat ze in Jeruzalem studeerde.

Tijdens het filmen kwam ze zo nu en dan moeilijkheden tegen: “Israelische mensen zijn mensen die graag praten en discussieren met elkaar, iets dat in de praktijk betekent dat we constant door communicatie omringd werden. Er waren gevallen waarin we erg negatieve reacties kregen en weg moesten gaan, maar tegelijkertijd hebben we ook veel gelachen met omstanders.”

Birger combineert voornamelijk film met animatie maar heeft voor City One Minutes ook andere film- en editingstijlen uitgeprobeerd. Een aantal van haar korte films zijn meer verhalend, anderen zijn voornamelijk visueel: “Ik prefereer niet een bepaalde documentairestijl, ik houd voornamelijk van dromerige en psychedelische effecten, muziek en animaties. En humor kan ik erg waarderen, natuurlijk.”

Irina was niet de enige filmmaker in Jeruzalem; ze maakte deel uit van een groep van acht filmmakers. De andere filmmakers (Liron Lupu, Maria Pomiansky, Roni Izhak, Mordehai Yifrach, Vadim Hodakov, Shulamit Gerschovich en Ruti Sela geheten) kent Irina al erg lang. Met enkele van hen heeft ze samen gestudeerd aan de Academie van Kunst en Design in Jeruzalem, anderen zijn vrienden van haar. Samen hebben ze 32 films gemaakt. De filmstijlen van de films verschillen net zoveel van elkaar als de mensen waarmee ze heeft samengewerkt. Hetzelfde geldt voor de plaatsen die ze gefilmd hebben: “het contrast tussen de gefilmde locaties is groot. Van erg rustige, bijna geheime locaties gaan we naar vieze, drukke straten. Het belangrijkste doel van ons gezamenlijk werk was om de verschillen afgelegen en centraal, religie en atheisme, vrede en oorlog, links en rechts en arm en rijk te combineren.”

Irina Birger verschijnt zelf in een aantal films, heeft geholpen bij het selecteren van de locaties, was betrokken bij het nabewerken van de films en ze heeft haar eigen City One Minutes gemaakt.

Although born in Russia, Irina Birger went to Jerusalem for City One Minutes, a city she has mixed feelings about: “Jerusalem was the first place I was brought when I arrived at the Ben Gurion Airport all by myself in 1992 to study contemporary art. The emotions I felt during my immigration period went from love to hate and backwards.” With the City One Minutes project Birger wanted to show the different faces of Jerusalem, not the images the public knows by watching television or reading tourist books: “ it is very important for me as an Israeli to show that Jerusalem is not only a place of religious fanatics and political conflicts, but also a beautiful city with interesting architecture and friendly people.”

Walking around in Jerusalem gave Irina a lot of flashbacks: “just walking around or going by bus reminded me of my student days. It was as if I was still living there and never moved away.” Although it felt as if she’d never left, Jerusalem had changed: ‘There used to be much more tension and pressure in the air during that period. Now, also due to the new Mayor of the city, a man who is not religious, a lot has changed. The city has become more peaceful.
Talking about the city she once lived in also causes Irina to talk about the feelings she has when she is there. “Sometimes I feel like an insider, because I speak fluent Hebrew and I know my way in Jerusalem very well. Walking through an Orthodox Jewish quarter or an Arabic area, on the other hand, makes me feel as though I’m an outsider. The religious atmosphere can feel quite exaggerated there. Observing Christians on their knees causes me to feel like a complete tourist.”

Irina focused on shooting a lot of different places, all of them with one thing in common: they needed to contain the city’s character or breathe the Jerusalem atmosphere. “Jerusalem is a perfect place to come down to earth, in some sense.” Places she feels help defining the city’s atmosphere are the wailing wall, the mount of olives and the cemetery. She also filmed Talbia, the aria she lived during her stay in Jerusalem.

During the filming process, she now and then ran into some difficulties: “Israeli people like to talk and negotiate with each other, which means you are surrounded by constant communication. There were occasions in which we received very negative reactions and had to move away, but there were also times in which we shared a lot of smiles with others.”

Birger combined film and animation and also tried different styles of filming and editing. Some of her films are more narrative and some are more visual: “I don’t prefer a typical documentary style, I like dreamy and psychedelic effects, sounds and animations. And I can appreciate humour, of course.’

Irina was not the only one filming in Jerusalem; she was part of a group of eight filmmakers. She knows the other filmmakers (who go by the name of Liron Lupu, Maria Pomiansky, Roni Izhak, Mordehai Yifrach, Vadim Hodakov, Shulamit Gershovich and Ruti Sela) for a long time. With some of them she studied at the Academy of Fine Arts and Design in Jerusalem, others are her friends. Together they came up with 32 films. The styles of the films are as different as the artists she invited to participate. The same goes for the places they shot: “the contrast between the locations that were filmed are strong. They go from very quiet, almost secret corners to dirty and noisy streets. The main goal of our collaborative work was to combine differences such as peripheral and central, religious and atheist, peace and war, left and right, poor and rich.”

 
Irina Birger has participated in some of the films as an actress, she has helped selecting locations, she  took her part in editing and she also made her own City One Minutes.