Wat zijn de achtergronden van de filmmakers die City One Minutes in Teheran gemaakt hebben?
Een groot deel van de makers van de City One Minutes in Teheran is verbonden aan kunstacademies in deze stad. Ook zijn er een aantal jonge professionele filmmakers bij. Zij hebben allemaal een verschillende sociale en maatschappelijke achtergronden. Zo is er iemand die uit een zeer arme familie komt en vecht om een plek als kunstenaar in het maatschappij te vinden. Een ander komt daarentegen uit een rijke familie en omgeving. Er is een kunstenaar bij die links geëngageerd is en een andere die een gelovige islamiet is. Ik heb al die mensen bij elkaar krijgen en hun met elkaar laten samenwerken om Teheran van alle kanten en met diverse blikken te bekijken en te filmen. 

Wanneer zijn de filmpjes gemaakt en hoe zag de situatie in Teheran er toen uit?
Bijna alle filmpjes zijn in 2009 gemaakt. De City One Minutes laten het Teheran van voor de verkiezingen zien, toen de situatie nog redelijk stabiel was. De onrust die is ontstaan door de herverkiezing van president Ahmadinejad wordt dan ook niet in de filmpjes getoond.

Met welke beperkingen kregen de Iraanse filmmakers te maken tijdens het filmen?
Als je in Iran een film wilt maken dien je hiervoor toestemming van de overheid te vragen. Om toestemming te krijgen moet je uitleggen wat je gaat doen en waarvoor je film bestemd is. Omdat dit proces behoorlijk wat tijd in beslag neemt en sommige filmmakers na enkele maanden nog geen permissie hadden om hun One Minute te maken hebben een aantal van hen besloten zonder akkoord van het gezag te filmen. Als je zonder toestemming filmt in Iran kan dit voor veel problemen zorgen als de overheid erachter komt. Gelukkig was de situatie voor de filmers niet echt gevaarlijk.

Wat willen de makers in hun filmpjes tonen?
De One Minutes laten Teheran zien door de ogen van de jonge makers. Zij willen met hun films geen politieke of maatschappelijk boodschap overbrengen, maar beelden laten zien van het ware leven in deze stad.-         

Jij bent coördinator van de One Minutes van Teheran. Hoe verliep het contact met de makers?
Ik moest veel mensen benaderen en netwerken om deze groep van filmmakers bij elkaar te krijgen. Een aantal van hen zijn mijn studenten Drama in Teheran en via hen ben ik in contact gekomen met de andere kunstenaars. Het contact vanuit Nederland met Iran was moeizaam, en het was moeilijk om alles aan hen uit te leggen. Internet in Iran was en is nog steeds altijd te langzaam. Daarom ben ik naar Teheran toegegaan om kennis te maken met de makers. Daar kon ik met ze overleggen en vertellen wat onze verwachtingen waren.

You’re a videorartist and you’ve made City One Minutes in New Orleans. Why New Orleans?
‘I am attracted to the music in this city. And besides that it seemed interesting to me to see how this city developed itself after hurricane Kathrina. When I heard of the City One Minutes-project I knew immediately that I wanted to go to New Orleans. It was quickly arranged with financial support of a private sponsor.

What did you come across when you got out of the plane?
‘I was there in April for three weeks with a colleague of mine. We then made the One Minutes.  What attracted my intention were the destroyed houses and the abandoned homes. With about 350.000 inhabitants New Orleans is not that big a city, but a lot of thing happen over there. Apart from that, many Afro-Americans left the city. Mexican People and Latino’s have taken their place.’

What do you show of New Orleans in your One Minutes?
‘In fact there are three things which make New Orleans New Orleans: the music, the family traditions and the food. The last two things are related to each other. In the movie from 04.00 hour for example, you see that in lots of families a specific kind of soup is being eaten: the gambo. The man in the film tells us that it takes over 10 years to make this soup taste good and that every family has its own kind of gambo.’

Je bent filmkunstenaar en hebt filmpjes gemaakt over New Orleans. Waarom die stad?
‘De muziek van de stad trekt me enorm. En daarnaast leek het me zo interessant om te zien hoe de stad zich na de orkaan Kathrina ontwikkeld heeft. Toen ik hoorde van het City One Minutes-project wist ik meteen dat ik naar New Orleans wilde en met de financiële steun van een particuliere sponsor was dat snel geregeld.’

Wat trof je aan toen je uit het vliegtuig stapte?
‘In april ben ik er samen met een collega drie weken geweest om de one minutes te maken. Wat me toen opviel waren de verwoeste huizen en verlaten woningen. Het is met zo’n 350.000 inwoners niet zo’n grote stad, maar er gebeurt wel veel. Overigens zijn veel Afro-Amerikanen uit de stad verhuist en zijn er de laatste tijd veel Mexicanen en Latino’s voor in de plaats gekomen.’

Wat laat je in jouw filmpjes zien van New Orleans?
‘Eigenlijk zijn er drie dingen die New Orleans tot New Orleans maken: de muziek, de familietradities en het eten. Die laatste twee hebben met elkaar te maken. Zo kom je er in het filmpje van 4 uur ’s nachts achter dat er in veel families een bepaald soort soep gegeten wordt: de gambo. Hij vertelt in het filmpje dat het minstens tien jaar duurt voordat je de soep goed kunt maken en dat elke familie zo zijn eigen soort heeft.’

Bekijk hier City One Minutes van Janneke Kupfer