Quentin Tarantino heeft een reputatie waar het de soundtracks van zijn films betreft. Zo ontrukte hij Little Green Bag van de George Baker Selection aan de vergetelheid, en poetste hij ook Santa Esmeralda’s Please Don’t Let Me Be Misunderstood weer op.
Het meest opvallende nummer in Inglorious Basterds is Cat People (Putting Out Fire) van David Bowie. Dat was al eens eerder in een film te horen. Sterker: Bowie schreef het nummer in 1982 speciaal voor Paul Schraders remake van Cat People, samen met Giorgio Moroder, die tekende voor het grootste deel van de soundtrack.
In Inglorious Basterds zit het nummer onder een scène waarin de aan de wrede SS-kolonel Hans Landa ontsnapte Shosanna Dreyfus zich opmaakt voor de wereldpremière van de Duitse propagandafilm Stolz der Nation in haar Parijse filmtheater, in aanwezigheid van de Nazi-kopstukken Adolf Hitler, Joseph Goebbels, Herman Göring en Martin Bormann.
Shosanna Dreyfus wordt overigens gespeeld door de Française Mélanie Laurent, die eerder (kort) te zien was in De battre mon coeur s’est arrêté (van regisseur Jacques Audiard, wiens Un prophète deze editie door velen wordt getipt als winnaar van de Gouden Palm) en Indigènes. Laurent regisseert zelf ook. Vorig jaar dong haar De moins en moins in Cannes mee naar de Gouden Palm voor de beste kortfilm. Dat is de categorie waarin dit jaar Missen van Jochem de Vries te zien is.

*

‘Ik draag een geel T-shirt’, had Jochem de Vries door de telefoon gezegd. Op het afgesproken tijdschrift stonden er in de menigte voor de deur van het festivalpaleis stonden twee mensen met een geel T-shirt: een Japanse jonge vrouw, die het shirt zo had geknoopt dat haar buik zichtbaar werd, en een man op leeftijd met een hond. De Jochem de Vries die ik moest hebben, kwam aanlopen met een flyer in zijn hand. ‘Kijk’, zei hij. ‘In de flyer van Holland Film staat de verkeerde begintijd. Ik heb mijn eigen film gemist.’
Van de 29-jarige Jochem de Vries draaien twee films in Cannes, een unicum. Het slechts 12 minuten durende Missen, een ingetogen schets over een 7-jarig meisje dat tal van hindernissen ontmoet als ze door haar moeder naar school wordt gebracht, dingt mee naar de Gouden Palm voor de beste kortfilm (het onderdeel waarin in 2007 Het Zusje van Marco van Geffen was opgenomen). Zijn korte documentaire Trans-Siberian Voices (die onderdeel uitmaakt van een enorm Frans project) is opgenomen in de kortfilmsectie van het parallelfestival Semaine de la Critique.
De Vries studeerde in 2004 af aan de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten, en maakte enkele korte films die te zien waren op het filmfestival in Utrecht en in een enkel buitenland. Missen, die werd afgewezen voor de reeks NPS Kort!, maakte hij met subsidie van het Fonds voor Beeldende Kunsten en het Amsterdam Fonds voor de Kunst; zijn apparatuur regelde hij zelf. Toen de film klaar was, heeft hij het adres van het festival van Cannes van internet geplukt en een dvd op de post gedaan. ‘Ik heb niet gelobbiet’, vertelt hij op een terras tegenover het Festivalpaleis, waar zaterdag de officiële première van Missen plaatsvindt. ‘Enkele weken geleden werd ik gebeld door een Engelssprekende man met een onmiskenbaar Frans accent: Mister De Vries, congratulations!’ Hij staat er nog van te kijken. ‘Er zijn maar negen films uitverkoren! Uit meer dan vijfduizend inzendingen van over de hele wereld. Nu draait mijn film hier. In een zaal met 1100 stoelen’, jubelt De Vries.
Missen speelt zich af in Amsterdam-Noord. De Vries toont een moeder en een dochter die bezig lijken een bus te halen. Pas na verloop van tijd ontvouwt zich hun ware verhaal. Althans, krijgt de kijker clous over hun achtergronden. ‘Ik houd van suggestie. Met films die alle kaarten op tafel leggen, heb ik niets.’ Het blijkt ook uit zijn voorbeelden; De Vries houdt van Michael Haneke, Bruno Dumont, Laurent Cantet. ‘Dat soort films moeten we hier toch ook kunnen maken.’
Een plan voor zijn eerste speelfilm ligt bij het Filmfonds, maar werd in eerste instantie al eens afgewezen. ‘Ik hoop dat de selectie voor Cannes een beetje helpt een volgende stap te zetten.’

*

Na Inglorious Basterds direct door naar Drag Me to Hell, Sam Raimi’s terugkeer naar de hardcore horror, het genre waarin hij furore maakte (Evil Dead, erg leuk!). Het begint nog enigszins rechttoe-rechtaan, maar al gauw gaan alle remmen los, in een film die in Cannes een speciale vertoning krijgt om 12 uur ’s nachts. Hoogtepunt: een scène waarin een vlieg zich vergenoegd in de voorpoten wrijft, in het rechter neusgat van een slapend, door een stokoude zigeunerin vervloekt blond meisje verdwijnt, en even later door het linker neusgat weer naar buitenkomt.

*

Iedereen is in Cannes op zoek naar aandacht. René Mioch presenteerde een nieuwe Philips-televisie: ‘de 21:9 Cinematic Viewing Experience’, die de bioscoopervaring in de huiskamer brengt. Marco Borsato wordt van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat gevolgd door een cameraploeg. ‘This man is an actor’ staat er op een flyertje van Fabrice Yahyaoui. ‘He fuckin’ wants to act. Cast him!’ erachter volgt zijn url: www.myspace.com/fabriceyahyahoui. Zou dat nou iets opleveren?

*

De masterclass van de Dardennes was vele malen beter dan die van Quentin Tarantino vorig jaar. Waar Tarantino zich verloor in ellenlange terzijdes, bespraken Jean-Pierre en Luc Dardenne hun films vanaf La promesse kort en bondig, de ene keer op scèneniveau, dan weer gingen ze in op de casting, of de opdrachten die ze hun acteurs meegeven. ‘Hoe minder je laat zien, hoe meer de kijker er zelf bij kan verzinnen.’ De hoogtepunten van de vorige Leçons de cinema zijn overigens samengebracht in een boek en op dvd.

*

De Nederlandse regisseur Cyrus Frisch stuurde een mail of ik weet hoe je in contact kunt komen met Francis Ford Coppola. Hij zou hem graag informeren over zijn Worldproblems Project. Een paar dagen gelden stond ik op anderhalve meter afstand van Coppola, maar nu heb ik werkelijk geen idee.