Een paar dagen onderweg. Redelijk festival, maar de echte topper – zo’n film die je je stoel uit blaast – zit er nog niet tussen.

Jane Campion – in 1993 winnaar van de Gouden Palm met the Piano, nadat ze in Cannes eerder al de prijs voor de beste kortfilm had gewonnen – maakte met Bright Star een mooi portret van de onmogelijke liefde tussen de dichter John Keats en Fanny Brawne. Met veel Vermeer-achtige plaatjes badend in tegenlicht, bloemetjes en vlindertjes.

Taking Woodstock van Ang Lee is een portret van een lulletje rozenwater dat zijn jaarlijkse vergunning voor een plaatselijke muziekuitvoering inzet als een naburig dorp geen toestemming geeft voor een groot hippieconcert. Woodstock zal zijn leven voor altijd veranderen. Doden vallen er niet; iedereen is blij en gelukkig, en een uur nadat hij zijn eerste zegeltje LSd heeft genomen, legt de brave borst alweer een dekentje over zijn oude vader en moeder, die ieder vier space-brownies hebben verorberd.

Na het Zweedse Let the Right One In is Bak-jhi van de Koreaan Park Chan-wook (Old Boy) opnieuw een opmerkelijke vampierfilm. Kasi az gorbehaye irani khabar nadareh van Bahman Ghobadi is een leuke film over een groep jongeren die een popgroep willen beginnen in Teheran. Met echte situaties op echte locaties.

L’épine dans le coeur van Michel Gondry is een documentaire over zijn dominante tante Suzette, die jarenlang onderwijzeres was in de Cevennes. Langzaam verschuift het accent van het onderwijs naar de relatie tussen tante Suzette en haar zoon, een Wim de Bie-achtige reus, die op latere leeftijd ontdekte dat hij homo was, scheidde, en omdat hij niet in cafés kwam nooit meer een aantrekkelijke partij tegen het lijf is gelopen, en nu zijn tijd verbijt met modeltreintjes. Een zwakkeling, aldus zijn moeder’ ‘Een steek in mijn hart.’

Bij het persmapje zat een brief waarin Michel zijn excuses aanbiedt aan zijn tante, omdat hij een andere film heeft gemaakt dan zij voor ogen had. Fake, dacht ik, en die leuke Super 8-filmjes zal-ie ook wel zelf in elkaar geknutseld hebben (denk aan Be Kind Rewind), maar het blijkt – ondanks de typerende animatiesequenties en een scène waarin Gondry en zijn tante een school bezoeken en alle kinderen kleren aankrijgen waardoor ze onzichtbaar worden – toch een echt, serieus bedoeld, intiem portret te zijn.

De beste film tot nu toe is Politist, Adjectiv van de Roemeen Corneliu Porumboiu, die eerder het al even droogkomische 12:08, East of Bucharest regisseerde. In zijn nieuwste gaat het om een politierechercheur die last van zijn geweten krijgt, omdat hij een jongeman moet oppakken die wordt verdacht van handel in softdrugs. Als blijkt dat hij alleen maar rookt, kan hij ook drie tot zeven jaar gevangenisstraf krijgen, en dat wil de rechercheur niet op zijn geweten hebben. Hij vindt de wetsbepaling onredelijk en denkt dat de wet snel zal worden veranderd.

Nog wat andere opvallende zaken:

- bijna alle films zijn te lang. De gemiddelde film in de competitie om de Gouden Palm duurt ruim twee uur.

- er roept niemand meer ‘Raoul’ als het zaallicht uitgaat (een jarenoude Cannes-traditie, waarvan niemand precies de oorsprong en de betekenis weet.

- Niemand vindt het meer gek dat zijn buurvrouw de hele film door zit te sms-en of zijn buurman zijn mobiel opneemt tijdens de film.

- Met het afscheid van NRC-criticus Hans Beerekamp zit er tegen het einde van de aftiteling werkelijk geen enkele journalist meer in de zaal.

- Met het afscheid van GPD-collega Pieter van Lierop kom je bij de vertoning van Cannes-klassiekers als The Red Shoes geen enkele Nederlandse journalist meer tegen.

- De kredietcrisis mag de dagelijkse uitgaven van de vakbladen Variety, Screen International en The Hollywood Reporter domineren, in de praktijk merk je er weinig van. Gisteren organiseerde een sjeik een feestje ter ere van het filmfestival van Abu Dhabi. De champagne en 25-jaar oude whisky konden niet op, er was een optreden van Jocelyn Brown (Spandau Ballet had op het laatste moment afgezegd).

- Volgens de baas van de filmmarkt Jerome Paillard is het aantal marktgangers (buyers, filmhuisdirecteuren en –medewerkers, festivaldirecteuren en –medewerkers, etcetera) ondanks de kredietcrisis redelijk op pijl gebleven. Vlak voor het festival was er met 7800 markt-gangers uit 97 verschillende landen sprake van een krimp van 2 procent. De afvaardiging uit Egypte groeide met maar liefst 82 procent, die uit China met 48 procent en uit Mexico met 28 procent. Opmerkelijk: de op-drie-na-grootste groeier is Nederland, met 17 procent.

- Wouter Barendrecht, de Nederlandse sales agent die in april overleed, wordt in een special over de nieuwe seksuele revolutie in de Zuid-Koreaanse cinema in Screen International nog gewoon geciteerd. Met een fotootje erbij.

Zo, nu bent u weer helemaal bij.

Jan Pieter Ekker

Meer weblogberichten lezen? Klik hier!