Ja, je maakt wat mee: een vlucht met Leontien Borsato, Estelle Gullit-Cruyff, Caroline Tensen en Leco van Zadelhoff. ‘Wat in Cannes kan, kan alleen in Cannes maar ik kan het even niet’, dichtte Estelle. ‘Leuk een blinde piloot’, grapte Leontien Borsato zodra ze voet aan de grond had gezet op de luchthaven van Nice. De gezagvoerder van de vroege ochtendvlucht had gemeld dat het 17 graden en onbewolkt was en Leontoen – die we aan het einde van het festival vast nog terug gaan zien aan de zijde van Marco Borsato – constateerde toch wel wat wolkjes aan de lucht.
En toen moest het festival nog beginnen. In allerijl naar Cannes, passen opgehaald, brilletje van de tafel gegrist en naar UP. Directeur Thierry Frémaux wenste iedereen een geweldig festival en maakte vanaf het podium een foto van de volgepakte zaal journalisten met 3D-brilletje. Bonne Festival!
Na afloop een interviewtje gegeven aan Roeland Fernhout voor het VPRO festivaljournaal. Ik heb een tijdje geleden een stuk in de Volkskrant geschreven over 3D en dan geld je blijkbaar als expert (in mijn geval wel terecht, natuurlijk).
Kaarten opgehaald voor Up-Disney-party en naar de besloten herdenkingsbijeenkomst voor Wouter Barendrecht, de Nederlandse sales agent die in de aanloop naar het festival overleed. Een geëmotioneerde Thierry Frémaux roemde hem nog maar eens namens alle filmfestivals op de wereld, in een volgepakt strandpaviljoen (en niet alleen met Nederlanders, maar met de crème de la crème van de internationale kunstfilmwereld).
’s Avonds interview gegeven voor de VPRO radio en daarna net als Bor naar de competitiefilm van Lou Ye, op de eerste dag valt er nog niet veel te kiezen. Daarna naar het UP-feestje (veel champagne in plastic bekertjes), en toch nog enigszins bijtijds naar het appartement, ruim buiten de periferie en zonder internet. Da’s niet zo handig als je stukken moet schrijven en wilt bloggen en twitteren…

Jan Pieter Ekker