In de nacht van 4 op 5 februari droomde ik dat we een programma maakten dat alle Hilversumse grenzen oversteeg. De hele nacht maakten wij van Radio 1 een spetterend live-programma over de Amerikaanse verkiezingen, met elk uur een tafel vol gasten, reportages en telefoontjes. Om de twee  uur gepresenteerd door een duo presentatoren van verschillende omroepen. Kris-kras, dwars door alle Hilversumse schotten. Zelf , zo droomde ik, deed ik het eerste uur met Ghislaine Plag. Het was alsof het nooit anders was geweest.

Rare droom natuurlijk, ik werd wakker in de taaie werkelijkheid die Hilversum heet. In die werkelijkheid wordt, zoals bekend, weer hard nagedacht over de toekomst van Radio 1.

Ik vind het zo langzamerhand onverdraaglijk dat wij, als programmamakers van die zender, ons in dat proces zo onbetuigd laten. En omdat ik toevallig ook programmamaker ben, ga ik daar eens fijn zelf iets aan doen. En daar gaat mijn droom me een handje bij helpen.

Want in mijn droom was Radio 1 dus de serieuze nieuws- en achtergrondenzender die het zou moeten zijn nu de publieke omroep met zoveel succes de luisteraars met een hang naar licht-informatieve programma’s bedient op Radio 2 en Radio 5. Een zender waarop ruimte is voor breaking news als Super Tuesday, en waarop de meeste serieuze achtergrondjournalistiek - diepgravende binnenlandreportages , onderzoekswerk, juridische zaken, buitenland,  wetenschap, economie, debat, you name it - geprogrammeerd staat op de meest serieuze plekken: die waar de meeste mensen luisteren.

Een zender, om met BBC-nieuwsradiogoeroe Kevin Marsh te spreken, tijdens zijn recente master-class hier in Hilversum, die ‘intelligent radio for intelligent people’ maakt.
Die droom hoeft alleen maar werkelijkheid te blíjven.

Maar ik droom nog even verder. Ik droom over de sleutel-uren, de uren tussen negen en tien ‘s ochtends en tussen één en twee ’s middags.
De uren waarin we een brug moeten slaan tussen de hete actualiteit van het R1-journaal en onze mooie achtergrondspecialisaties.
De uren waarin we ónze doelgroep, de luisteraar die geinteresseerd is in serieus nieuws en achtergronden, vast moeten zien te houden.

Ik droom dat we die in een voor Hilversum ongekend vertoon van journalistieke eensgezindheid gaan maken.

Presentatie-duo’s samengesteld uit het beste wat de omroepen te bieden hebben, nooit twee van één omroep,  presenteren tussen 9.00 en 10.00 uur en tussen 13.00 en 14.00 uur een programma met live-gasten, telefoontjes en korte reportages of verslaggeving uit het veld. Samengesteld door bureauredacties die ook worden gevormd uit het beste dat de omroepen op dat vlak te bieden hebben. Ofwel in de vorm van één grote pool, ofwel samengesteld door een omroep van dienst. De redacties werken met een avond- en een ochtend-ploeg, die nauw samenwerkt met het R1-journaal. Er zijn veel live-gasten. Gasten die eerder in het R1-journaal kort aan  bod kwamen, maar spraken over het belangrijkste nieuwsonderwerp van het moment, kunnen terugkeren voor een langer gesprek. De correspondenten en verslaggevers van het R1-journaal blijven beschikbaar voor updates of gesprekken in combinatie met deskundigen in de studio. Het tempo ligt hoog, maar er zijn geen strakke regels.
Niet het format is leading, niet één omroep is leading, maar het nieuws; wanneer Jan Wolkers sterft, kunnen we zomaar een uur doorpraten met zijn biograaf.

En het spettert net zo uit de luidspreker als in mijn droom over Super Tuesday Night.
De beste mensen maken samen de beste radio op de beste nieuws- en achtergrondenzender van Nederland.

Klinkt dat ingewikkeld, zo’n gezamenlijk verdiepingsuur ? Een droom die stukloopt op de rauwe werkelijkheid van ons stuiptrekkende bestel?

Het is allemaal een kwestie van wil en organisatie.
Het lijkt me een prachtklus voor onze nieuwe zendermanager.

We kunnen twee kanten op in Hilversum: of we modderen door in een moeras van heilloze compromissen en concurrentie, of we springen  eindelijk over onze eigen schaduw.
Dit stukje is bedoeld als aanloop.

En toen ik wakker werd, dacht ik: ‘Yes, we can!’