Bureau Binnenland

Journalisten Estella van Heesen en Anke Sprakel hebben het megaproces tegen Willem Holleeder in  2007 intensief gevolgd, drie maanden lang, drie dagen per week. Ze wilden vooral verslaan hoe zo’n groot proces in zijn werk gaat en wat het met alle betrokkenen doet. Hun boek Het proces Holleeder verscheen deze week. Ze vertellen er over aan tafel in De Ochtenden: ’De rechters, de Officier van Justitie, advocaten en verdachten waren maandenlang tot elkaar veroordeeld. Ze speelden allemaal een rol. Zo beschikte rechtbankpresident Verpalen over dezelfde humor als Holleeder, terwijl Officier van Justitie Koos Plooij een man van strikte regels bleek, misdaad moest bestraft worden. Voor advocaat Hein Kuijper was het de eerste megazaak met alle bijbehorende publiciteit en Holleeder die wilde het vooral rechtbankpresident Verpalen naar de zin maken. Dat was zijn strategie. Hij weigerde te praten met het Openbaar Ministerie, daar had hij geen vertrouwen in, maar de rechtbank wel, daar richtte hij al zijn pijlen op. Kortom, het waren vier geweldige personages met enorme ego’s die allemaal hun zegje wilden doen.’

Door de raketaanval op de zwaarbeveiligde bunker in Osdorp de eerste dag van het proces moest uitgeweken worden naar een minder goed beveiligde zaal in de rechtbank op de Parnassusweg in Amsterdam. ‘We zaten oog in oog met Holleeder, we konden hem aanraken, terwijl hij zijn eigen advocaat niet eens zonder glasplaat ertussen mocht spreken. Holleeder had moeite zich een weg te banen, zoveel publiek trok de zaak en dat werd lopende het proces alleen maar meer. Bij de uitspraak lagen ze om 07.00 uur te wachten voor de deur van de rechtbank. Op de publieke tribune zeiden mensen ook: “Het lijkt hier wel een kroeg, alsof we in De Hallen een biertje staan te drinken.” Holleeder voelde zich prima tijdens de rechtzittingen, het was een uitje voor hem.’