Bureau Binnenland

Het aantal vrouwelijke bestuursvoorzitters (CEO’s) van beursgenoteerde Nederlandse bedrijven daalt drastisch.  Een maand geleden waren het er nog drie, nu zijn het er twee en binnenkort stopt ook de één na laatste: Anka Reijnen van Nieuwe Steen Investments. Reijnen blijft binnen hetzelfde bedrijf werken, maar dan als CFO. ‘Ik heb besloten dat ik me prettiger voel bij de inhoud, bij de financiële en operationele kant.’ Reijnen hoort dit vaker van vrouwen. ‘Een CEO-functie is puur leiding geven, vrouwen willen liever inhoudelijk met het werk te maken hebben.’ Dat is volgens Reijnen een van de oorzaken voor het geringe aantal vrouwelijke CEO’s, andere zijn dat mannen meer waarde hechten aan de status van CEO, dat ze zelfverzekerder zijn én dat de gezinssituatie het vaak onmogelijk maakt voor vrouwen. ‘Het glazen plafond speelt zich vooral thuis af. Veel mannen kunnen er nog niet tegen als hun vrouw een hogere functie heeft en meer verdient.’ Toch ligt er volgens Reijnen ook een belangrijke taak voor vrouwen zelf weggelegd: ’Er moet een cultuurverandering komen, het moet vrouwen duidelijk worden dat ze zelf verantwoordelijk zijn en zich moeten focussen. Vrouwen kiezen vaak voor de makkelijke variant. Dat is niet erg, maar dan kom je niet aan de top. Ik werk 70 uur per week, dus er zijn weken dat ik mijn man amper zie. Dat is een keuze.’ Dat er minder vrouwen op topposities zitten heeft dus te maken met het aanbod, maar ‘als je dan wil en kan, moet er ook maar net een man zijn die de bestuurskamer voor je open doet.’ Overigens zitten er binnen Reijnens bedrijf relatief veel vrouwen op hoge posities, maar haar opvolger hoeft niet per sé een vrouw te zijn. ‘De Raad van Commissarissen moet gewoon de beste kiezen, man of vrouw.’