Brands blogt

Wimpie

Droogkappen

Briefgeheimen, dat ik samen met mijn vrouw in Nederland introduceerde, begint binnenkort aan een nieuw leven. De klad kwam even in het project. En dat is jammer. Het was bijzonder, al die geheimen die mensen aan briefkaarten toevertrouwden.
Kaarten zijn sowieso prachtig, vooral in dit digitale tijdperk. Ik las een mooi verhaal van Charles Simic over ansichtkaarten. En dacht tijdens het lezen ook voortdurend dat het goed is dat Briefgeheimen doorgaat.

Ik sprak met een vriend over kaarten. Hij houdt van kaarten, ik ook. Hij vertelde me toen dat hij een artikel had gelezen over de Romeinen, de zin die hij sprak was een gedicht:

Geen Romein kende een kaart
van zijn gebied.

Wim Wenders vertelt dat hij ooit een stuk van Pina Bausch zag en diep onder de indruk was. Diep ontroerd ook. Ik verheug me op zijn film.

Jack Agüeros is een dichter die niet meer kan lezen of schrijven. Hij heeft Alzheimer. Als z’n dochter vertelt over de vrouw die het huis schoonmaakt zegt hij dat ze een fantastische vrouw is.
‘Zie je haar nog wel eens’.
‘Ja’, antwoordt de dochter, ‘jij ook’.
‘Ik ook?’
‘Ja, ze komt elke dag’.
Dan leest ze een gedicht van hem voor.
Hij begint te huilen, hij herinnert zich dit gedicht.

Peter Falk is dood. Toen ik het bericht las herinnerde ik me dat ik in 1993 talloze afleveringen van Columbo zag. Het was zomer. Mijn vrouw was hoogzwanger. Hij was geruststellend gezelschap, hij loste alles op, ook al dacht je soms: hoe hij dat nu bedenken.

Ik kreeg een bericht over de Mars der Beschaving die zondag en maandag wordt gelopen tegen de kunstbezuinigingen die het kabinet heeft voorgesteld. Ik vraag me af of die mars zoden aan de dijk zet, of het niet een machteloos gebaar zal blijken. Of het niet eens hoog tijd wordt dat er krachtige alternatieven worden geformuleerd.
En terwijl de vragen zo door m’n hoofd tuimelden zag ik opeens een Chinees in een auto die luid zingend - van de prins geen kwaad wetend - zacht achter de stoet reed. Riekus Waskowsky diende zich weer eens aan met dat onvergetelijke gedicht van hem:

Uitvaart

De Here had deze keer weer eens genomen en
met grote droefenis hadden wij kennis gegeven
en vertrokken wij om 2 uur van het sterfhuis.

In de eerste volgauto’s zwijgend de mannen:
iets van aartsvaders hadden ze - hoewel de meesten
toch maar gewoon kantoorbediende waren.

Daarna onder troosteloze hoeden de vrouwen,
in het volle ornaat van de trieste frigiditeit
die recht op een stoel in de hemel geeft.

Maar waarom reed daarachter nu dat rode autootje
met die luidzingende chinees?

Poetry International is weer voorbij. Het was een mooi festival dit jaar. Neem alleen de poëzielessen van Robert Hass. Laten we er vandaag - de zomer is begonnen - maar een doen. Ga naar buiten en sta even stil voor een huis dat vermoedelijk een achtertuin heeft. Begin met het verbeelden van die achtertuin.

De filosoof Zizek is een man naar m’n hart. Hij kan een betoog afsteken en als iedereen dan instemmend begint te knikken zegt dat hij het dus helemaal niet met zichzelf eens is. Ik las ook dat hij altijd eerst even het begin van het boek leest, dan het einde - daarna beslist hij het of hij het boek helemaal leest. Ik heb het uitgeprobeerd met een boek van Robert Walser dat ik nog niet kende. Walser won.