Sinds half mei was Bieslog ‘min of meer’ gesloten. Ik had het gevoel dat het tijd was iets nieuws voor internet te ontwikkelen. Daar ben ik nog steeds mee bezig. Zeker is, dat een nieuwe activiteit niet de vorm van een weblog zal krijgen.

De uitnodiging om, zoals in de vorige drie jaar, van het Crossing Border Festival 2008 verslag uit te brengen, vormde een goede gelegenheid een definitieve punt te zetten achter zes jaar weblogactiviteiten.

U ziet een fragment uit mijn voordracht en de sluiting van Bieslog.
Ik spreek daar welgemeende woorden van dank aan alle betrokkenen.

Bedankt, Bieslogbezoekers, voor alle ondersteuning. Het was me een groot genoegen.

Ik hoop jullie terug te vinden bij een volgende gelegenheid.

(In ieder geval ben ik, als ze me vragen, op het Crossing Border Festival 2009 weer van de partij.)

Wim de Bie
ex-hoofdredacteur

Download

Het befaamde witte stadhuis van Den Haag is beklad!

‘Het ijspaleis’, een schepping van de wereldberoemde architect Richard Meier, verloor zijn maagdelijkheid en viel ten offer aan de voortschrijdende seksualisering van de maatschappij (klik op foto).

De 27-jarige Amerikaanse schrijfster Karen Russell wordt een van de veelbelovendste talenten van haar generatie genoemd. De beste aanbeveling voor een beginnend schrijver: The New Yorker publiceerde haar verhalen!

Tien fantastische vertellingen zijn gebundeld in ‘St. Lucy’s Home for Girls Raised by Wolves’ - de Nederlandse vertaling refereert aan een ander verhaal - waarin bijvoorbeeld wolvenmeisjes in een internaat worden opgevoed tot mensenmeisjes.
In een even absurdistisch verhaal reist een gezin (de vader is minotaurus) per huifkar naar het westen.
De verhalen spelen zich af in de moerasgebieden van de Everglades, Florida.

VN’s Harm Ede Botje interviewde haar gisteren en Karen Russell bleek een grage praatster, die haar verhalen mooi kan voorlezen.

Download

BBC-documentairemaker Louis Theroux begon zich af te vragen of hij niet net zo verknipt was als de neonazi’s, pornoacteurs en andere excentriekelingen die hij filmde.
Hij besloot twee jaar vrij te nemen om een boek te schrijven. De vertaling - ‘Reizen door de subculturen van Amerika’ - ligt nu in de boekhandel.

Aan interviewer Sander Donkers legde Louis Theroux gisteravond in een bomvolle Paul Steenbergen Foyer uit, dat hij zich met terugwerkende kracht schuldig ging voelen over de relatie die hij met zijn onderwerpen was aangegaan.
Had hij ze gebruikt of misbruikt?
Waarom koestert hij zo’n belangstelling voor de weirdo’s?
Is hij er, diep van binnen, misschien zelf een?
Maar om te beginnen de vraag: Waarom eigenlijk een boek na al die vermakelijke tv-programma’s?

Download

Lees ook: Een uitvoerig VN-interview door Gerard Janssen.

Vijf jonge schrijvers die debuteren met een roman, zaten in een foyer van de schouwburg en de Biesloghoofdredacteur peilde het gemeenschappelijke in hun opvattingen.

Vormen de twintigers een nieuwe generatie in de literatuur?

Grote woorden, vinden ze. Er is geen woedend manifest. De barricaden worden niet beklommen. ‘Misschien is over vijftig jaar duidelijk of wij een generatie vormen.’

Opvallend detail: Grunberg? Hebben we niet gelezen.
Hermans, Reve en Mulisch? Ja, die kennen we.

Een uitgebreid VN-interview en meer over hun boeken.

In het filmpje, van links naar rechts: Laura Broekhuysen, Hannah Buenting, Thijs de Boer, de Hoofdredacteur, Ebele Wybenga en Janneke van der Horst.

Download

Zelden zag ik zoveel roadies zoveel koffers sjouwen. Vanavond begint het grote festival in de Koninklijke Schouwburg, het toneelgebouw erachter en twee tenten ervoor.

Bekendste naam: Louis Theroux, de slungel, tevens zoon van (Paul), die zich in zijn tv-programma’s in de meest bizarre, soms levensgevaarlijke milieus begeeft. Hij heeft er een boek over geschreven. We gaan zijn optreden vastleggen.

In de Volkskrant van vandaag schrijft Ronald Giphart in zijn column:

‘Voor wie het per se weten wil: volgens schattingen zijn ongeveer 600 duizend Nederlanders bezig met het schrijven ven een debuutroman. Van deze groep worden er per jaar ongeveer vijftig ontdekt door een serieuze uitgeverij. Dit is een stabiel aantal: al jaren dingen vijftig nieuwkomers mee naar debuutprijzen.”

Toevallig hebben we vanavond een gesprek met vijf debutanten.
In een artikel in Vrij Nederland worden zij gekarakteriseerd als De Optimisten.
Dekt deze naam de lading?
Zetten De Optimisten zich af tegen een vorige generatie?
Morgen plaatsen wij het antwoord.

Morgen (donderdag) vertrekt een Bieslogteam naar het Crossing Border Festival 2008, dat zich afspeelt in en rond de Koninklijke Schouwburg in Den Haag.

Er zijn daar meer dan 160 voorstellingen bij te wonen - concerten en optredens van schrijvers uit binnen- en buitenland. Tenminste, als je een kaartje hebt, want op de site van het Festival is nu al de mededeling geplaatst dat de drie avonden zijn uitverkocht.

In samenwerking met Vrij Nederland zullen we - de hoofdredacteur en cameramannen Phil en Jona - de komende dagen enkele schrijversinterviews op Bieslog plaatsen en verder maar ’s kijken wat we tegenkomen.

Aanstaande zaterdagavond zal de hoofdredacteur Bieslog sluiten en dat optreden hopen we zondag te kunnen laten zien.

In een bomvolle en broeiwarme kermistent - Teatro Cuatro - op het Lange Voorhout las de hoofdredacteur vrijdagavond een serie stukjes voor, die eerder op Bieslog werden gepubliceerd.

De hoofdredacteur leest voor
De hoofdredacteur leest voor (flashvideo, 11:18 min)

‘Na een writer’s block van elf jaar is de voormalige belofte Junot Díaz terug met The Brief Wondrous Life of Oscar Wao. Het is een verpletterend meesterwerk.

Vrijwel onmiddellijk nadat hij elf jaar geleden met de verhalenbundel Drown debuteerde, werd Junot Díaz ingelijfd bij de voorhoede die de literaire toekomst van de Verenigde Staten ging veiligstellen.

Omdat hij zo prachtig kon schrijven, keilde zijn foto (samen met portretten van generatiegenoten Oscar De La Hoya en Shakira) op het omslag van Newsweek een profiel aan van de ‘New Latin Faces of 1996’.
Weekblad The New Yorker tipte hem als een van de twintig auteurs die het in de eenentwintigste eeuw ongetwijfeld zouden gaan maken.’ (Vrij Nederland)

Rudie Kagie in gesprek met Junot Diaz
Rudie Kagie in gesprek met Junot Diaz (flashvideo, 5:47 min)

Interview in Vrij Nederland

‘Vanochtend vroeg stond er al een studente op zijn stoep, met een reeks vragen in de aanslag voor de afstudeerscriptie die ze over Ammaniti’s werk schrijft. “Vrij vermoeiend allemaal,” vindt Niccolò Ammaniti. “Vooral als je zo ontzettend lui bent als ik. Maar ik klaag niet. Het is altijd mijn doel geweest om zo min mogelijk uit te voeren, en met het schrijverschap kom ik aardig in de buurt van nietsdoen.”

Aan het woord is niet een middelmatige lapzwans, maar de winnaar van de twee belangrijkste Italiaanse literaire prijzen. In 2001 sleepte Niccolò Ammaniti de Premio Viareggio in de wacht voor zijn later verfilmde bestseller Io non ho paura (Ik ben niet bang) en in 2007 volgde de Premio Strega voor zijn boek Come Dio comanda (Zo God het wil). Geen slechte score voor een auteur van eenenveertig, en zeker niet voor eentje die ‘per toeval schrijver werd’. - (Uit: Vrij Nederland)

VN-journaliste Carolina lo Galbo interviewde Niccolò Ammaniti gisteravond op het Crossing Border Festival en de Italiaanse successchrijver bleek een roerend soort Engels te hanteren.

Bieslog presenteert een fragment.
Carolina Lo Galbo in gesprek met Niccolò Ammaniti
Carolina Lo Galbo in gesprek met Niccolò Ammaniti
(flashvideo, 10:28 min)

Interview uit Vrij Nederland met Niccolò Ammaniti