 |
Brood voor Bob |
Ik ben nu al meer dan 24 uur terug aan land, maar toch voel ik nog steeds de grond onder me heen en weer golven. Dat krijg je van drie dagen op een zeilboot. Ik zou er bijna alsnog zeeziek van worden. Het Groot Barriererif ligt er nog, kan ik rapporteren, met - voor mij - ontelbare soorten koraal in alle mogelijke vormen en kleuren. De duizenden vissen die ik al snorkelend en duikend heb gezien, waren minstens even gevarieerd. Ik heb mijn eerste haai ontmoet, een beest van ruim twee meter lang. Hij lag op de bodem te rusten, maar had blijkbaar geen zin in belangstelling van een groep duikers en ging er vandoor. Bij een duik in het donker kon ik met eigen ogen zien dat zeeschildpadden en grote rifbaarzen vooral ’s nachts actief zijn.
Ik weet nu ook dat veel koraalvissen verzot zijn op brood. Favoriet van alle snorkelaars was een Napoleon lipvis die we Bob gedoopt hebben. Hij is ruim een meter lang en vindt het schijnbaar prima om geaaid te worden, of het nu onder of boven water is. Onderwaterfotografie zat er voor mij niet in, dus Bob is de enige vis waarvan ik foto’s heb. Die zal ik morgen online zetten.
Suzan v. Latum.
Valt niet mee he’,dat beroerde gevoel in je maag, duurt wel een week voor je er aan gewend bent.Maar wat een heerlijke dagen heb je beleefd.Zelf dat rif zien, wonderland!En dan die haai..schrok je toch niet even flink?Hij zal maar op je af schieten, wat moet je dan?Nou ja, goed afgelopen.Misschien vond hij je maar een raar maatje.Dat je in het donker duikt lijkt me niet zonder gevaar.Kun je zo niet kwijtraken?Ik deed het voor geen goud!Bob kan ik me voorstellen, want ik weet hoe hij er uit ziet.Hij heeft een wat menselijke uitdrukking(in ieder geval persoonlijkheid)Je zou hem blijven voeren en aaien, daar ben ik nu jaloers op!Ben benieuwd naar die foto’s.’n Mooi zijlschip trouwens. Onvergetelijke dagen, lijkt me. Daag.
| dinsdag, 8 mei 2007 | 12:17 |