In 2008 bereikte de Stichting, in samenwerking met het Universitair Medisch Centrum Utrecht (UMC), een belangrijke mijlpaal met de opening van het Spieren voor Spieren Kindercentrum, dat zich volledig richt op diagnose, onderzoek, registratie en de behandeling van kinderen met een spierziekte.

Wij vinden het fantastisch dat Maarten deze enorme uitdaging aangaat en zo op ultieme wijze zijn gezonde spieren gaat inzetten voor zieke spieren. We zullen hem op de voet gaan volgen! Aldus Jasper Hunting van Spieren voor Spieren.

Om deze reis te maken is Maarten opzoek naar veel sponsoren. Ook zijn materiaal wordt gesponsord zodat er zoveel mogelijk geld overgemaakt kan worden naar de Stichting. Maarten krijgt zijn fiets van MulitCycle en zijn fietskleding van Craft. Continental zorgt voor speciale banden en Agu voor fietstassen en computer. Volg Maarten en sponsor zijn actie voor “Spieren voor Spieren”! Voor meer informatie en sponsoring: www.bike4muscles.com

De Beeld en Geluid Awards zijn de vakprijzen voor de hoogst gewaardeerde Nederlandse tv-programma’s, het beste multimedia concept, de beste acteur en actrice, en voor de TV Persoonlijkheid van het Jaar. Ook wordt jaarlijks de Beeld en Geluid Oeuvre Award uitgereikt. De vakjury, onder leiding van Peter Römer, beoordeelde de afgelopen maanden 288 inzendingen voor elf vakprijzen.

In de categorie “Informatie” is “Het mysterie Foekje Dillema” genomineerd, gemaakt door Jan Pieter Tuinstra en Thomas Blom. Het maakte onderdeel uit van de negen afleveringen van Andere Tijden Sport dit jaar.

Maandagavond 26 januari 2009 zal tijdens de uitreiking van de Beeld en Geluid Awards de winnaar in deze categorie bekend worden gemaakt.

Daarnaast bleken de reguliere uitzendingen van Andere Tijden opnieuw heel succesvol. De bijzondere verhalen uit het verleden trokken vorig televisieseizoen meer kijkers dan ooit. Om enkele hoogtepunten te noemen: de uitzending over Den Uyl, Kamp Dora (een verhaal over dwangarbeid) en de Expo ’58 in Brussel.

Ook de jury van de Televizier Ring heeft het programma blijkbaar gewaardeerd, want kijkers kunnen stemmen om Andere Tijden en Andere Tijden Sport te nomineren voor de ‘echte’ Televizier Ring verkiezing.

Dat kan op: www.televizier.nl

door Misha WesselDe handen van Niels van Steenis zijn weer bijna zo goed als nieuw. Bijna. Hij roeit nog wekelijks, maar nooit meer zo intensief als toen. Toen had hij een gouden droom. En geen honderd blaren die hem daar vanaf zouden kunnen houden.
De handdruk van Jaap Krijtenburg verraadt niets. Toch heeft ook hij jarenlang meerdere keren op een dag aan een riem getrokken. Maar dat is lang geleden. Sinds het voorjaar van 1996 heeft hij geen roeiboot meer gezien.

Het idee om met een aantal vrienden in een Acht te gaan roeien ontstaat voor het eerst in 1990, tijdens wedstrijden in Seattle. Nederland heeft dan al vijf jaar geen Acht meer afgevaardigd en de laatste Olympische medaille door een Nederlandse Acht behaald, dateert uit 1900. Brons. De oprichtingsvergadering van de Holland Acht vindt plaats op 1 september 1992. Tien roeiers, onder wie Nico Rienks, Ronald Florijn en Jaap Krijtenburg, komen bijeen in een achteraf zaaltje in de Vrije Universiteit in Amsterdam. Het doel is het behalen van de Olympische Spelen in 1996. Het enthousiasme is groot.
Maar al tijdens de eerste training blijkt dat de animo toch minder is dan gedacht. Er zijn nog zeven roeiers over; Kai Compagner, Rienks en Florijn, Jaap Krijtenburg, Dolf Woldringh, Niels van der Zwan en George van Iwaarden. Eén te weinig. George weet wel iemand die gek genoeg is om zich bij de groep aan te sluiten: Niels van Steenis. “Ik werd op een zaterdagochtend gebeld door George.” “We zijn aan het trainen op de Bosbaan, waar blijf je nou?” “Ik heb toen meteen mijn rugzak gepakt en ben in Enschedé op de trein gestapt. Ik had eigenlijk een afspraak met mijn  ouders, maar die heb ik afgebeld.” Voor Niels is het een unieke kans. “Ik had Rienks en Florijn midden in de nacht goud zien winnen in Seoul. Zij waren mijn helden. En nu kreeg ik de mogelijkheid om met hen in een boot te zitten. Ik snapte niet waarom ze mij wilde hebben, maar ik hoefde er geen seconde over na te denken.”
Stijf van de zenuwen roeit Niels van Steenis de eerste trainingen mee. Het blijkt al snel te klikken met de anderen. Jaap Krijtenburg: “Het enthousiasme van Niels werkte aanstekelijk. De sfeer was erg goed. Het was echt een project van de roeiers zelf. Vrienden onder elkaar. Rebels bijna. Laten we de wereld eens een poets gaan bakken!”
Hoewel de roeiers heilig geloven in hun missie, denkt de roeibond daar heel anders over. Niels: “We werden ook wel de Henry Dunant genoemd, de bejaardenboot van het Rode Kruis, omdat de gemiddelde leeftijd in de boot rond de dertig lag. Het werd eerder gezien als aftrainproject dan als een serieuze onderneming.” De bond weigert bondscoach René Mijnders vrij te maken voor de Acht en ook financieel moeten de roeiers het maar uitzoeken. Onder aanvoering van Nico Rienks en Ronald Florijn wordt er voor 50.000 gulden een eigen gloednieuwe boot gekocht en gaan de jongens zelf op zoek naar sponsors. Jaap: “Ik kreeg van mijn oma altijd Friese koeken mee. Die heb ik jarenlang gegeten. Op een dag keek ik op de verpakking en toen bleken ze gemaakt te worden door Rienks koekenbakkerij. Nico vond dat je zo’n kans niet voorbij kon laten gaan en heeft ze gebeld.” Rienks koekenbakkerij wordt voor 2500 gulden één van de trotse sponsors van de Holland Acht. Ronald heeft bij Florijn jenever helaas minder succes.
Het eerste aansprekende resultaat wordt behaald tijdens de Rotsee Regatta in 1993. De Holland Acht laat alle andere boten achter zich. Jan Steinhauser, voorzitter van de roeibond, roept tegen iedereen die het horen wil dat het “the greatest show on earth” is. De bobo’s zijn om, de Holland Acht krijgt volledige steun. René Mijnders gaat zich als coach fulltime met de boot bezighouden. Vlak voor het WK van 1994 neemt hij een ingrijpende beslissing. Hij vervangt Jaap Krijtenburg als slagroeier (degene die het ritme van de halen aangeeft) door Nico Rienks. Jaap schuift door naar achteren. “Dat was voor mij een grote teleurstelling. Ik heb toen een paar weken met wat minder motivatie in de boot gezeten.”
De Acht behaalt met Rienks op slag zilver. Om in de buurt te kunnen komen van het goud stelt Mijnders voor om open selecties te gaan houden. Als blijkt dat een roeier van buiten beter is dan een roeier van de acht, moet er plaats gemaakt worden. Niels: “Ik was tegen. Ik vreesde voor mijn plek.” Jaap: “De Acht werd door het succes meer en meer publiek bezit. De professionalisering die werd ingezet, was niet meer te stoppen. Maar daarmee verdween de saamhorigheid.” Jaap krijgt al snel gelijk. Het eerste slachtoffer van de selectieprocedures is George van Iwaarden, roeier van het eerste uur. De vriendengroep is niet meer, de Holland Acht is keiharde business geworden.
Ook op het WK van 1995 wordt een zilveren medaille gehaald. Er blijft iets missen. Volgens de coach heeft de boot te weinig krachtroeiers. Jaap Krijtenburg voelt dan de bui al hangen. “Ik moest het meer van souplesse hebben dan van kracht. De introductie van het power-concept was voor mij einde oefening.” Jaap kijkt het nog een aantal maanden aan, maar in een trainingskamp in Sevilla, begin 1996, besluit hij de eer aan zichzelf te houden “Er werd in die selecties naar een bepaalde uitkomst toegewerkt. Die hele sfeer, dat gekonkel, ik kon er niet meer tegen. Daarvoor was het project me te dierbaar.”
De exit van Krijtenburg betekent de definitieve entree van Diederik Simon. “Ik liep op een avond tijdens het trainingskamp door de stad en zag daar ineens Nico, Ronald en René Mijnders in een café zitten. Ze waren druk in overleg. Ik ben snel doorgelopen en hoopte maar dat ze mij zouden kiezen.” Simon is jong. Zo jong zelfs dat hij, wanneer de oprichtingsvergadering van de Holland Acht plaatsvindt, nog nooit in een roeiboot heeft gezeten. Hij rookt in die tijd liever jointjes. Maar hij is goed en komt snel. “Ik wist dat als ik echt iets wilde bereiken, ik bij de Acht terecht moest komen. Tussen de grootheden. Ik was ontzettend blij toen ik hoorde dat ik naar de Spelen mocht. Ik heb meteen mijn vader gebeld.”
Naast Diederik Simon gaan ook Niels van der Zwan, Michiel Bartman, Koos Maasdijk, Henk Jan Zwolle, Nico Rienks, Ronald Florijn en Niels van Steenis naar Atlanta. Stuurman is Jeroen Duyster. Niels van Steenis overleeft de stoelendans, maar niet van harte. De fysieke inspanning gaat meer en meer z’n tol eisen. Daarnaast heeft hij veel moeite met de spanning om te gaan. Niels krijgt last van z’n maag en valt kilo’s af. “Ik dacht, ik neem een pilletje en dan gaat het wel weer over. Maar het ging niet over.” In de week voorafgaand aan de Olympische finale wordt het bijna ondraaglijk. “Ik sleepte me naar de trainingen en lag verder alleen maar op bed. Dan roeide ik in mijn hoofd wel honderd keer de race. Ik was constant moe.” Met zijn maag gaat het ook niet veel beter. Niels eet vrijwel niets en als hij iets eet, komt het er meteen weer uit. “Ik dacht alleen maar; ik wil dit niet meer. Ik wil dit gevoel nooit meer hebben”

De Holland Acht verliest geen wedstrijd in 1996. Ook de Olympische finale niet. Goud. Het doel is bereikt. De droom is echt. Het jongensboek is geschreven.

Diederik Simon denkt op het moment dat hij de finishlijn onder zich ziet wegglijden alleen maar: “Het is klaar. Het is gelukt.” Hij realiseert zich pas drie Olympische ervaringen later hoe bijzonder de prestatie was.
Jaap Krijtenburg trekt, op het moment dat de Holland Acht als eerste over de streep gaat, rond in Sri Lanka. Hij is vlak na het trainingskamp in Sevilla gestopt met roeien. Spijt heeft hij niet gehad. “Ik ben er trots op zo lang deel te hebben uitgemaakt van de groep.”
Niels van Steenis staat onmiddellijk na de finish rechtop in de boot en valt vervolgens Nico Rienks en Ronald Florijn in de armen. “Dat vond ik het allermooiste moment.” Het kost hem bijna twee jaar om zijn burn-out te boven te komen. Het is het toch waard geweest. “Ik ben lachend tegen een muur opgelopen, maar ik heb bereikt waar ik jaren daarvoor al van droomde.”

Misha Wessel

Ook de Elsevier deze week gaat over Amsterdam 1928

Filmbeelden uit 1928 

Op de site van de VPRO staan de originele filmbeelden van 1928. Van wedstrijden, trainingen, huldigingen zijn zelfs van de bouw van het Olympisch Stadion in 1926 en 1927! Hier te zien.

Filmbeelden van daarna 

Ook bij de VPRO staan beelden van het Olympisch Stadion in de jaren na de Olympische Spelen, zoals de start van de Tour de France in 1954, de Europa Cup 1-finale van 1962 en de Mistwedstrijd tussen Ajax en Liverpool in 1966. Telegraaf-journalst Bab Barens, nu rondleider in het Stadion, vertelt op deze site over zijn eigen herinneringen aan dit stadion. Het staat allemaal hier.

Duizenden foto’s 

In 2004 kreeg Spaarnestad Photo het beheer over ruim 2.000 foto´s en andere afbeeldingen van de Spelen van 1928. Het is de grootste collectie van deze Spelen. Al die foto´s zijn nu te zien op de site van Het Geheugen van Nederland: hier.

Het Olympisch Stadion zelf

U kunt ook zelf naar het Olympisch Stadion om er eens te kijken. Dat is tenslotte nog veel leuker dan alleen maar bij uw toestenbord zitten. In het stadion zit het sportmuseum Olympic Experience. Kijk op de site van het stadion voor meer informatie over het museum of het boeken van een rondleiding: hier.

Er bestaat tot slot een gratis geluidswandeling door en rond het Olympisch Stadion. Zo ontdekt u in anderhalf uur wat hier allemaal is gebeurd in de laatste tachtig jaar. Gratis af te halen in de Olympic Experience of hier te downloaden.

Door Casper Brasser

“Hij sloeg ‘em neer! Jahaa…, die Peralta is neergegaan!” Weduwe Anna Maria Van Klaveren-Arnst (74) weet het bijna zeker. Ze was er niet bij, maar zo heeft Bep het wel altijd verteld. Bep van Klaveren won op 20-jarige leeftijd goud. Het enige goud dat Nederland ooit bij het boksen veroverde. Een prestatie die nog altijd tot de verbeelding spreekt, want: “Altijd als het over de Olympiade van 1928 gaat, gaat het over Bep.”

Met zijn overwinning in de finale tegen de Argentijnse Viktor Peralta verwierf de Rotterdamse volksjongen eeuwige roem. “Hij was maar wat trots op de gouwe plak.” Maar onbesproken was de winst allerminst. Buitenlandse media spraken er schande van dat de scheidsrechter de Nederlander als winnaar aanwees. Relletjes in en buiten de bokshal braken uit, waarbij de politie diende op te treden. “Bep hep altijd gezegd dat hij terecht had gewonnen. Later zei Ben Bril dat ook. Hij was er als bokser bij en later was hij zelfs internationaal scheidsrechter.”

Om na te gaan wat werkelijk is gebeurd, zochten we zelfs in Argentijnse krantenarchieven. De destijds (en nog steeds) gezaghebbende krant “La Prensa” had een eigen correspondent, die destijds het volgende schreef:
“Toen de jury na afloop van het gevecht de Nederlander tot winnaar uitriep, maakte een groot deel van het verbaasde publiek het ongenoegen kenbaar met luiduchtige protesten. Op de eerste rijen van het publiek ontstonden zelfs vechtpartijtjes waar de politie aan te pas moest komen. Zo’n 5000 toeschouwers bleven luidruchtig protesteren tegen de in hun ogen onjuiste beslissing. (…) De overwinning was de Argentijn ontstolen in een gevecht waarin geen twijfel kon bestaan over de winnaar, die een overweldigende overheersing getoond had gedurende het gehele gevecht.”

Bewegende beelden van de finale zijn onvindbaar - wel van de halve finale, die hier staan. Als ze al hebben bestaan. En ook ooggetuigen blijken niet te traceren. De Nederlandse Olympische Spelen van 1928 zakken langzaam in de geschiedenis weg.

Het ware woord over die finale blijft achter op de voormalige Olympische grond, waarop alleen het Olympisch Stadion nog het tastbare bewijs vormt van enkele sportieve augustusweken.

Bep pakte goud op de allerlaatste volwaardige sportdag, zaterdag 11 augustus. Een dag later ontving hij vlak voor de sluiting zijn goud uit handen van Wilhelmina. Het verhaal gaat dat een official hem toefluisterde: ‘Je moet een buiging maken. Kijk zo!’ Weduwe Anna Maria Van Klaveren-Arnst: “Volgens Bep wilde Prins Hendrik allemaal niets weten van dat officiële gedoe. Die zei: ‘Ik hoor liever een schuine mop.’”

Andere Tijden Sport, zondag 3 augustus, 22.10 uur, Nederland 1

Het olympische wielrennen van 1928

Geheugen van Nederland meldt: ‘In 2004 kreeg Spaarnestad Photo het beheer over de collectie van Elseviers Magazine. Bij het doornemen van de collectie vond een van de medewerkers vele honderden foto’s van de Olympische Spelen van 1928. Het bleken er uiteindelijk zelfs 1579 te zijn!

Voor zover bekend is dit veruit de grootste collectie foto’s van de Spelen uit dat jaar. Aangevuld met andere foto’s uit de archieven van Spaarnestad Photo kan de collectie nu op de website van het Geheugen van Nederland worden bekeken.

Zo’n 2085 beelden lichten alle aspecten van de Spelen uit: wedstrijden, trainingen, medaille-uitreikingen maar ook zaken als de aankomst en het vertrek van atleten én museum-, strand- en cafébezoek komen aan bod.’

Andere Tijden Sport gaat zondag ook over de Olympische Spelen van 1928.